شب غربت مادر و میزبانی امام رضا (ع) از مسافران گمنام عشق
به گزارش دفاع‌پرس از خراسان رضوی، شامگاه شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) صدای نوحه حاج احمد واعظی با نوای «وای مادر... وای مادر...» در فضای رواق امام خمینی (ره) می‌پیچد و دل‌ها را به کوچه‌های غربت و مظلومیت می‌برد. شب گذشته حرم مطهر رضوی حال‌وهوایی متفاوت داشت و گویی آسمان مشهد نیز در سوگ مادر نشسته بود.
رواق امام خمینی (ره) مملو از جمعیتی بود که برای عزاداری در سوگ بانوی دو عالم گرد هم آمده بودند. ازدحام به اندازه‌ای است که ورودی‌های بسته صحن، مسیر ورود را دشوار کرده و زائران به سختی خود را به این محفل سوگواری می‌رسانند. هرکس آمده تا در این شب، سهمی از عزاداری و عرض ارادت به ساحت حضرت زهرا (س) داشته باشد.
اما این رواق تنها میزبان عزاداران فاطمی نیست؛ پیکرهای مطهر ۸ شهید گمنام سال‌های دفاع مقدس نیز در میان جمعیت، حال‌وهوای دیگری به این مجلس بخشیده‌اند؛ مسافرانی که پس از سال‌ها دوری از خانه و خانواده، از جبهه‌های جنگ به شهر بازگشته و در جوار بارگاه خورشید هشتم آرام گرفته‌اند.
چه کسی می‌داند در کدام گوشه این سرزمین، مادری سال‌ها چشم‌به‌راه بازگشت فرزندش مانده است؟ کدام پدر، خواهر، برادر یا فرزند، سال‌ها با خاطره عزیزی زندگی کرده که نشانی از مزارش نداشته است؟ چه مادرانی که با هر صدای قدمی و هر خبری از بازگشت پیکر شهدا، دلشان لرزیده و امید بسته‌اند.
این مسافران گمنام، سال‌ها از خانه و خانواده دور ماندند؛ بی‌نام و نشان در آغوش خاک جبهه‌ها آرام گرفتند، اما یاد و ایثارشان در حافظه این سرزمین جاودانه شد. اکنون پس از دهه‌ها، به مشهد آمده‌اند؛ نه با نشانی از خانه‌هایشان و نه با نامی بر سنگ مزارشان، بلکه در آغوش امام مهربانی‌ها.
در میان ازدحام عزاداران، دستی آرام بر تابوت شهیدی می‌نشیند که در پرچم سه‌رنگ ایران پیچیده شده است؛ گویی صاحب آن دست می‌خواهد از این مسافر آسمانی تبرک بجوید و لحظه‌ای با او درد دل کند.
دیگری با چشمانی اشکبار به پرچم خیره مانده است؛ پرچمی که نه‌تنها نماد هویت یک سرزمین، بلکه پوششی برای وداع با فرزندانی است که جان خود را تقدیم همین خاک کردند.
دست‌هایی به نشانه احترام بر تابوت‌ها می‌نشیند؛ یکی اشک می‌ریزد، دیگری صلوات می‌فرستد و آن دیگری در سکوت، با این فرزندان گمنام نجوا می‌کند. هرکس به شیوه‌ای با مسافرانی وداع می‌کند که سال‌ها از خانه دور بوده‌اند.
چه تناسب غریبی است میان این شب و بازگشت این شهیدان؛ فرزندانی که در گمنامی، نسبتی عمیق با مادر آفرینش، حضرت فاطمه زهرا (س) دارند. امشب در جوار امام رضا (ع)، گویی غربت این مسافران با غربت مادر گره خورده است.
حاج احمد واعظی همچنان می‌خواند و صدای «وای مادر... وای مادر...» در میان جمعیت می‌پیچد. دل‌ها به یاد مادرانی می‌تپد که سال‌ها چشم‌انتظار فرزندان شان ماندند و به یاد فرزندانی که شاید هنوز خانواده‌هایشان نمی‌دانند، پیکر عزیزشان امشب در آغوش امام رضا علیه‌السلام آرام گرفته است.
این شهدا، هرچند در زمین بی‌نام و نشان مانده‌اند، در آسمان نام و نشان دارند؛ مسافرانی که بوی فاطمه می‌دهند و در شب عزای مادر، میهمان فرزندش شده‌اند.
اینجا مشهد است؛ شهر غربت‌های آشنا. امشب شیعیان در سوگ مادرشان هستند و فرزندان گمنام این کشور به حریم رضوی بازگشته‌اند و امام مهربانی‌ها میزبان پیکر‌هایی است که سال‌ها بی‌نشان بوده‌اند.
زائران کربلا، مسافران جبهه‌های عشق، به زیارت امام رضا (ع) خوش آمدید!
و شاید امشب، در میان اشک‌های زائران، مادری از آسمان به استقبال فرزندانی آمده باشد که زمین سال‌ها نام و نشانشان را نمی‌دانست...
و حاج احمد هم چنان محزون می‌خواند: «وای مادر... وای مادر...»
انتهای پیام/
