صمدی: صمدزاده با پیوندی که با کتاب داشت، ما را نمکگیر کتابخانه کرد
به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاعپرس، «محمدعلی صمدی» نویسنده و پژوهشگر تاریخ معاصر، در مراسم گرامیداشت نصرتالله صمدزاده، با اشاره به خاطرات خود از دوران آشنایی با وی در حوزه هنری، اظهار داشت: آشنایی من با حوزه هنری و دفتر ادبیات و هنر مقاومت به سالهای ۱۳۷۳ یا ۱۳۷۴ بازمیگردد؛ زمانی که با خندهها و صمیمیتهای زندهیاد سرهنگی و فضای دوستانه آن مجموعه، مسیر زندگیام تغییر کرد.

وی با بیان اینکه در آن دوران حضور در کنار چهرههای شاخص حوزه هنری برایش تجربهای متفاوت بوده است، اظهار داشت: در آن سالها از ورود به اتاق برخی از شخصیتهای برجسته حوزه هنری، از جمله آقای کمرهای، واهمه داشتم. بهتدریج این فاصله ذهنی از بین رفت و توانستم ارتباط نزدیکتری با ایشان برقرار کنم؛ اما در مواجهه با آقای صمدزاده همچنان نوعی فاصله و رودربایستی داشتم.
صمدی ادامه داد: در آن دوران، آقای صمدزاده برای ما شخصیت متفاوت و باابهتی داشت. با وجود اینکه ایشان لطف و محبت خود را دریغ نمیکردند، من همیشه در برخورد با ایشان احتیاط میکردم و حتی هنگام مراجعه به کتابخانه تلاش میکردم زمانی وارد شوم که کمتر با ایشان مواجه شوم.
این نویسنده و پژوهشگر تاریخ معاصر با اشاره به خاطرات خود از کتابخانه حوزه هنری تصریح کرد: یکی از موضوعاتی که در ابتدای حضورم در کتابخانه برایم سؤالبرانگیز بود، باز نبودن مخزن کتابخانه بود. بارها این موضوع را مطرح میکردم و آقای صمدزاده نیز با پاسخهایی دقیق و سنجیده توضیح میدادند که چرا کتابخانه به آن شکل اداره میشود. بهمرور متوجه شدم که نگاه ایشان به کتابخانه و شیوه مدیریت آن، مبتنی بر نظم و شناخت دقیق از کارکرد این مجموعه است.
وی افزود: بعدها در برنامههای تلویزیونی و رادیویی فرصتهایی برای همنشینی و گفتوگو با ایشان فراهم شد و آن فاصله ذهنی که میان ما وجود داشت، بهتدریج کمتر شد. با این حال، ارادت من به ایشان همواره وجود داشت. ما در حوزه هنری به اینکه با برخی چهرهها سلاموعلیک داریم، افتخار میکردیم و آقای صمدزاده یکی از همان شخصیتهایی بود که ارتباط با ایشان برایمان اعتبار و افتخار محسوب میشد.
صمدی با اشاره به جایگاه صمدزاده در میان فعالان حوزه کتاب و ادبیات دفاع مقدس خاطرنشان کرد: در تمام این سالها، زندگی ما با کتاب گره خورده بود و سرمایه دیگری جز کتاب نداشتیم. هر جا صحبت از کتاب جنگ و ادبیات دفاع مقدس بود، نام و حضور آقای صمدزاده نیز به شکلی در آن مجموعه احساس میشد. با اینکه ارتباط مستقیم من با ایشان نسبت به برخی دیگر از دوستان کمتر بود، اما همواره در ذهن و خاطرم حضور داشتند.
وی در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به برخورد محبتآمیز صمدزاده با اعضای کتابخانه گفت: ایشان با برخی رفتارهای ظریف و محبتآمیز، ما را به کتابخانه علاقهمند کردند. از جمله اینکه به دلیل عضویت قدیمیام، امتیازهایی برایم در نظر گرفته بودند و در امانت گرفتن و بازگرداندن کتابها با من مدارا میکردند. همین رفتارها باعث میشد با وجود اینکه خودمان را در اندازه و قواره آن مجموعه نمیدیدیم، همیشه بهانهای برای حضور در کتابخانه داشته باشیم.
این پژوهشگر تاریخ معاصر در پایان تأکید کرد: آقای صمدزاده با چند ترفند ظریف و با پیوند عمیقی که با کتاب داشتند، ما را نمکگیر کتابخانه کردند؛ بهگونهای که هنوز هم خودمان را مدیون آن فضا و محبتهای ایشان میدانیم.
انتهای پیام/ 121
