شکوهِ مادری در عصرِ مقاومت
گروه استانهای دفاعپرس- «غلامرضا بنیاسدی» پیشکسوت دفاع مقدس؛ پیشانیبند را که میبستیم میخواستیم، پیشانینوشت خود را «انتخاب» کنیم. انتخاب راه، انتخابِ رمز و انتخابِ آینده. سربندِ ما به سرِمان معنا میداد. ما نسبت معرفتی خود را شناسنامهدار میکردیم. این شناسنامه هم «تسجیلِ» شناسههای تربیتی مادرانمان بود. مادرانی که در شکوهِ «مادرِ شهید» تعریف میشدند. از آن روز تا امروز و تا همیشه، «مادرِ شهید» نیز برای ملتِ ایران، فراتر از یک عنوانِ عاطفی، همچون یک «سربندِ معنایی» و یک «پیشانیبندِ حماسه، صلح و ایستادگی» است؛ پیشانیبندی که برای یک روزِ بیپایان از چالشهایِ پیشِ رو، خطِ پایداری و ثبات است.

«مادرِ شهید» دو کلمه است که هر کدام، شبکهای از مفاهیمِ قدسی و هستیشناختی را با خود حمل میکنند. اگر این دو کلمه، در یک معنایِ واحد و یکجانشین شوند، جهان در برابرِ شکوهِ این پیوند، به احترام میایستد. چراکه اینجا، پیوندِ میانِ «ایمانِ محض» و «ایثارِ مطلق» است. ما شهید را چراغی میدانیم که مسیرِ همگان را روشن میکند. اما این نور، از دامنِ طاهری میتابد که خداوند، احسانِ خویش را در کنارِ ایمانِ او معنا فرموده است.
وقتی «ایمان» با «مادری» گره میخورد، شکلی از «الهیاتِ تربیت» پدید میآید که در آن، مادری دیگر تنها یک نقشِ زیستی نیست، بلکه یک «رسالتِ هستیشناختی» است. با برکتِ شهادت، این مادر، «مادرِ همه» میشود. او حتی «مادرِ وطن» میگردد؛ و از آنجا که وطن خود دارایِ روحِ مادری است (در معنایِ مامِ میهن)، این پیوند، هویتِ ملی را به معنایِ معرفتی، بازتعریف میکند. هر ایرانی که به منطقِ شهادت باور دارد، در دامنِ پرمهرِ این مادر و در دستهایِ به دعا گشودهٔ او، هزار امیدِ محقق شدنی میبندد. در این منهج، ما با گذار از «شخص» با «شخصیت» روبهرو هستیم. با «مادر» ی، پیش از تقدیمِ فرزند، در شمارِ دیگر مادرانِ محترم بود، اما با ایثارِ فرزندش، جایگاهی یافته است که هر روز، با پویاییِ معنا، محترمتر میشود.
این تکاملِ مقام، در واقع همان «الهیاتِ تربیت» است؛ جایی که خداوند، از طریقِ این مادران، جامعه را تربیت میکند تا معنایِ «ازخود گذشتن» را بیاموزد. تکریمِ اینان، تنها یک ادبِ اجتماعی نیست، بلکه تعظیم در برابرِ معرفتِ الهی است؛ چرا که تکریمِ مادرِ شهید، در واقع تکریمِ «ایران»، «اسلام» و «انقلاب» است. در اینجا باید یک «مرزبندیِ اخلاقی» و سیاسی را روشن کرد: «خانهٔ شهید، خانهٔ خداست.» این خانه، مانندِ مسجد، حرمتِ مطلق دارد. هیچکس حق ندارد در این خانه، «خاصهخرجی» کند یا با نگاهی گزینشی، برخی را بخواند و جمعی را براند. بسیار مایهٔ تأسف است اگر کسی بخواهد از «پلاکِ خانهٔ شهید» برای بهرهبرداریهایِ جناحی استفاده کند، یا غبارِ حوادثِ گذرا را بر چادرِ این مادران بنشاند. این خانهها، پناهگاهِ «همهٔ خلق» هستند. در این خانه، نباید میانِ مردم مرز کشید.
مقامِ مادری در اینجا، فراتر از هرگونه طبقهبندیِ سیاسی و مذهبی است. هر که به دامنِ این مادران پناه آورد، در حقیقت، به پناهگاهِ حق پناه برده است. بازخوانیِ سالروزِ رحلتِ حضرتِامالبنین (س) بهعنوان «روزِ تکریمِ مادران و همسرانِ شهدا»، یک ضرورتِ راهبردی برای توجه به عظمتِ مقامِ «شهیدپروران» است. این روز، تنها یک مناسبتِ مذهبی نیست، بلکه یک «ایستگاهِ بازسازیِ هویتِ ملی» است. ما باید به این مقام چنان توجه کنیم که دیگران نتوانند «صراطِ مستقیمِ شهادت» را با چالشهایِ روایتگری یا توجیهاتِ کژمنشی روبهرو کنند.
اگر ما از مقامِ مادرِ شهید غافل شویم، در واقع، از فهم «ریشهٔ تولیدِ شهادت» غفلت کردهایم. باری، رازِ سربلندیِ ملک و ملت در این است که در برابرِ این مقامِ متعالی، همیشه «دستِ ادب» بر سینه داشته باشیم و در برابرِ معرفتِ آنها، «سر فرود آوریم». مادرِ شهید، ذخیرهٔ خدا برای خلق است؛ او کسی است که با «گذشتن از جانِ جانان» خود، راهِ رسیدن به «خدا» را برای دیگران امن میکند. ایران، با حفظِ کرامتِ این مادران، است که دشمنشکن میشود؛ چراکه قدرتِ یک ملت، نه فقط در سلاحهایش، بلکه در «وقارِ مادرانی» است که فرزندشان را در مسیرِ حق، به میدان میفرستند...
انتهای پیام/
