رابرت فيسک:حکم اعدام صدام حسين، سند محکوميت آمريکا نيز هست

فيسک:
اعدام با طناب دار حکم اعدام صدام حسين، سند محکوميت آمريکا نيز هست.
ما اميدواريم چنان­چه اين مرد مخوف را داربزنيم چهره بهتري خواهيم داشت و به ياد عراقي­ها مي­آوريم که امروز زندگي آنان علي­رغم فاجعه­ي وحشتناکي که ما در عراق به وجود آورديم، بهتر از زمان سلطه صدام است. اما عراقي­ها امروز بدتر مي­زييند و مرگ به سراغ انسان­هاي بيشتري مي­رود – ما حتي نمي­توانيم خواهان برتري اخلاقي باشيم. اگر شرارت صدام معيار داوري در مورد گردن­کشي و جنايت باشد، چه بر سر ما خواهد آمد؟ ما که فقط از زندانيان سوءاستفاده جنسي کرديم و تني چند از آنان را به قتل رسانديم، به طور نامشروع به کشوري حمله کرديم که به قيمت جان تعداد ناقابل 600هزار عراقي تمام شد. «بيشتر يا کمتر» اين سخن جرج بوش بود وقتي که توضيح مي­داد که کشته­شدگان فقط 30 هزارنفر بودند و صدام خيلي پليدتر بود. کسي نمي­تواند ما را به دادگاه بکشاند. کسي نمي­تواند ما را دار بزند. صحنه­اي را که به هم دست مي­دادند يادتان هست؟ براي صدام ممنوع کرده بودند که در دادگاه از روابط خود با رامسفلد وزيردفاع فعلي [!] حرف بزند. همين­طور در باره پشتيباني جرج­بوش پدر. عجيب نيست که مقامات عراقي ادعا مي­کنند توسط آمريکايي ها تحت فشار قرارگرفته­ بودند که در کنگره آمريکا صدام را حتما محکوم کنند. توني­سنو سخنگوي کاخ سفيد اعلام کرد که رأي محکوميت صدام به اعدام منصفانه و منطبق بر وجدان است – ناگفته نماند که او [درباره حکم اعدام] نه در باره خود محاکمه سخن مي­گفت.
برخي از موضوعات منتخب که صدام اجازه سخن­گفتن درباره آن­ها را نداشت: «کميته امور بانکي، مسکن و شهرسازي» سناي آمريکا در 25 مي­ماه 1994 گزارشي تهيه کرده بود با اين عنوان: صادرات مربوط به تسليحات جنگي شميايي و بيولوژيک آمريکا به عراق به هدف بکارگيري مضاعف و تأثيرات ممکن آن بر نتايج «سلامتي» جنگ خليج. منظور از جنگ خليج، جنگ 1991 بود. بنا بر گزارش «رپورت» دولت آمريکا به شرکت­هاي آمريکاي­يي که از سال 1985 يا پيش از آن به عراق فرستاده شده بودند، جهت حمل مواد بيولوژيک مجوز داد. يکي از آن­ها شرکت­ «باسيلوس­آنتراکيس» بود که توليد کننده باکتري­هاي «آنتراکس» است. هم­چنين آشکار شد که ايالات متحده تسهيلاتي در اختيار صدام گذاشت که براي برنامه ساخت سلاح­هاي شيميايي و بيولوژيکي وسيستم موشکي او مفيد بود. آشکار است که چرا محکوم اجازه سخن­گفتن در اين باره را نداشت. جان­رايد، وزير داخله تني­بلير، حکم صدام را «تصميم مستقل يک ملت مستقل» ناميد. خدارا شکر که از [ماده شيميايي] «تييود­گلي­کل» يکي از دو جزء تشکيل دهنده گاز شيميايي خردل که انگلستان در سال 1988 به بغداد صادر مي­کرد حرفي نزد! همين انگلستان هشت­سال بعد [به واسطه محاصره اقتصادي عراق] صادرات سرم ديفتري براي بچه­هاي عراقي را ممنوع کرد، با اين استدلال که با اين مواد مي­توان – بله بله درست حدس زديد – سلاح­هاي کشتارجمعي ساخت. باري براي کردها از لحاظ نظري اين شانس هست که در يک محاکمه جداگانه از صدام به خاطر هزاران کشته حلبچه بازخواست کنند.
آيا آمريکايي­ها و انگليسي­ها جرأت چنين کاري را دارند؟ در يک چنين محاکمه­اي فقط نمي­بايستي شرح داده شود که صدام چگونه به گازهاي کثيفش دست پيدا کرد، بلکه چرا سازمان سيا بلافاصله پس از جنايت حلبچه به ديپلمات­هاي آمريکايي در خاورميانه چنين گزارش داد که ايراني­ها از گاز استفاده کرده­اند نه عراقي­ها. آن روزها صدام هنوز «متحدعزيز» ما بود، نه «جنايت­کار عزيز» ما. و حالا شروع کرده­ايم براي عراقي­ها نان و اسباب­باري ببريم. صدام بايد به دار آويخته شود و آهسته در باد بچرخد. در مورد اين مردي که ما به کشورش وارد شديم، آن را چپاول مي­کنيم و مي­گذاريم که نابود شود، حق با ما بود. نه، نسبت به اين مرد نمي­تواند محبتي موجود باشد. عجيب اين است که عراق در اين ميان پر از جنايت­کاراني گشته است که پس از آزادسازي اين کشور توسط ما به شکنجه و جنايات بزرگي دست زدند. بسياري از آنان در خدمت دولت عراق دست­نشانده ما هستند. در بعضي موارد از طريق وزارت­خانه­هاي همين دولت به جنايت­کاران جنگي يادشده دست­مزد مي­دهيم. آن­ها نه محکوم و نه به دار آويخته خواهند شد. زيرا ما براي نمايش مسخرگي خود به آن­ها نيازمنديم.

تهيه از : مهدي گيوكي