عبدالرّضا پورمحمّد
دوران کودکي را تحت تأثير تعليم و تربيت ديني خانواده پشت سر نهاد و دوران ابتدايي را در دبستان «جعفر طيّار»در روستاي زادگاهش با موفّقيت سپري نمود. پس از آن به دليل نبود مدرسه ي راهنمايي راهي روستاي «چاووشي» شد و دورة سه سالة راهنمايي را در آن روستا به پايان رسانيد. علاقة فراوان او به تحصيل سبب شد تا همة مشکلات موجود در اين راه را به جان خريده، جهت ادامة تحصيل راهي بوشهر گردد. تحصيلات متوسّطة خود را تا پاية دوم دبيرستان رشتة علوم تجربي بيشتر ادامه نداد و پس از آن با تجاوز وحشيانة رژيم بعث عراق به آب و خاک ميهن عزيز اسلامي مان، در راستاي لبّيک گويي به نداي پير و مراد خود، امام خميني(ره)، دل از دنياي فاني و تعلّقات زودگذر و دلفريب آن بريد و سنگر تحصيل علم را به قصد حضور در سنگر معنويت و عشق و ايثار در راه خدا ترک گفت. به همين منظور در تاريخ 11/08/1360 جهت گذراندن آموزشهاي لازم نظامي به پادگان شهيد« دستغيب»در شيراز اعزام گرديد و پس از مدّتي حضور در برنامه هاي آموزشي اين پادگان، در مورّخة 06/09/1360 به پادگان آموزشي شهيد« بهشتي» اهواز منتقل شد. او در حاليکه خود را براي شرکت در عمليات بزرگ «بيت المقدّس» آماده مي کرد، در مورّخة 04/02/1361 يعني تنها شش روز مانده به آغاز اين عمليات، در منطقة چزّابه هدف اصابت تير کينة دشمن قرار گفت و روح و جان پاکش به ملکوتيان پيوست، اما جسم خاکي اش هرگز پيدا نشد و تاکنون نيز کماکان در زمرة شهداي جاويدالأثر مي باشد.
شايد اين دو بيت، زبان حال اين شهيد عزيز است:
مهمان ضيافتِ خطر، هيچ نداشت
هنگام که مي رفت سفر، هيـچ نداشت
گمنام ترين شهـــــيد را آوردند
جز پاره اي از عشق، دگر هيچ نداشت
اين شهيد بزرگوار در زمرة اولين رزمندگان اعزامي به جبهه هاي نبرد بود و جزء آخرين کساني بود که از طريق بنياد شهيد، شهادتش اعلام گرديد.
او از کودکي داراي هوش و ذکاوت خاصّي بود. فردي بود متواضع و فروتن و بسيار مهربان. در عين نرمخويي، بسيار متين و باوقار بود و از امور بيهوده بي زاري مي جست.
در فعاليتهاي اجتماعي حضوري مستمر و هميشگي داشت. در راهپيمايي هايي که عليه رژيم استبدادي شاه برگزار مي شد، علاقمندانه شرکت مي کرد و اين کار را وظيفة ديني و اجتماعي خود مي دانست. شبهاي جمعه، در برگزاري مراسم پرفيض دعاي کميل تلاش فراوان مي نمود و از جملة کساني بود که در ماه محرّم در برپايي مجالس سوگواري حضرت امام حسين (ع) فعّاليت چشمگير داشت. به همين سبب، مورد توجّه و عنايت خاصّ مردم بود و از او چهره اي محبوب و دوست داشتني ساخته بود. در جبهه که بود، مرّتب براي دوستانش نامه مي نوشت و يکي از مواردي که پيوسته به آن تأکيد داشت، وجود امدادهاي غيبي در جبهه ها و نصرت هاي الهي بود و هميشه آرزوي شهادت مي کرد. او دعوت حق را لبّيک گفت. او زنده است تا تاريخ زنده است و ما بايد حسرت بخوريم که:
در ميان دام غـــــم ها مانده ايم
عاشقان رفتند و ما جا مانده ايم
دائماً گوييم به حسرت اين سخن
از تبار لاله ها جــــا مانده ايم
منبع:پرونده شهيد دربنياد شهيد وامورايثارگران بوشهر،مصاحبه با خانواده،دوستان وهمرزمان شهيد
شايد اين دو بيت، زبان حال اين شهيد عزيز است:
مهمان ضيافتِ خطر، هيچ نداشت
هنگام که مي رفت سفر، هيـچ نداشت
گمنام ترين شهـــــيد را آوردند
جز پاره اي از عشق، دگر هيچ نداشت
اين شهيد بزرگوار در زمرة اولين رزمندگان اعزامي به جبهه هاي نبرد بود و جزء آخرين کساني بود که از طريق بنياد شهيد، شهادتش اعلام گرديد.
او از کودکي داراي هوش و ذکاوت خاصّي بود. فردي بود متواضع و فروتن و بسيار مهربان. در عين نرمخويي، بسيار متين و باوقار بود و از امور بيهوده بي زاري مي جست.
در فعاليتهاي اجتماعي حضوري مستمر و هميشگي داشت. در راهپيمايي هايي که عليه رژيم استبدادي شاه برگزار مي شد، علاقمندانه شرکت مي کرد و اين کار را وظيفة ديني و اجتماعي خود مي دانست. شبهاي جمعه، در برگزاري مراسم پرفيض دعاي کميل تلاش فراوان مي نمود و از جملة کساني بود که در ماه محرّم در برپايي مجالس سوگواري حضرت امام حسين (ع) فعّاليت چشمگير داشت. به همين سبب، مورد توجّه و عنايت خاصّ مردم بود و از او چهره اي محبوب و دوست داشتني ساخته بود. در جبهه که بود، مرّتب براي دوستانش نامه مي نوشت و يکي از مواردي که پيوسته به آن تأکيد داشت، وجود امدادهاي غيبي در جبهه ها و نصرت هاي الهي بود و هميشه آرزوي شهادت مي کرد. او دعوت حق را لبّيک گفت. او زنده است تا تاريخ زنده است و ما بايد حسرت بخوريم که:
در ميان دام غـــــم ها مانده ايم
عاشقان رفتند و ما جا مانده ايم
دائماً گوييم به حسرت اين سخن
از تبار لاله ها جــــا مانده ايم
منبع:پرونده شهيد دربنياد شهيد وامورايثارگران بوشهر،مصاحبه با خانواده،دوستان وهمرزمان شهيد
وصيت نامه
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
وَالْعَصْرِ اِنَّ الأِنْسانَ لَفي خُسْرٍ اِلاَّ الَّذينَ امَنوُا وَ عَمِلوُا الصّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِاالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ
وصيت نامة خود را با سورة نوراني ياد شده آغاز کردم تا بگويم در برابر سختي هايي که پيش مي آيد، صبر پيشه کنيد و هيچ نگراني به خود راه مدهيد که خدا با صابران است.
اکنون که افتخار پوشيدن لباس مقدّس رزم را پيدا کرده ام و به دانشگاه مقدّس جبهة حق عليه باطل آمده ام، اعلام مي کنم که اسلام قدرتمند است، چون حق است و صدّام از بين رفتني است، چون باطل است و ما تابع فرماندة کل قوا هستيم و مطيع رهـبريم و اعلام مي داريم مرگِ باعزّت اگر خونين است، بهتر از زندگي ننگين است. در جبهه جايمان خيلي خوب است و باکي نداريم، چون امام زمان (عج) با ماست و از تير و خمپارة دشمن، ترسي نداريم چون اين جنگ، جنگ اسلام عليه کفر است و صدّام افلقي، مزدور حلقه بگوش آمريکاست و اميدوارم که هر چه زودتر دولت بعثي را سرنگون و تمام خاک ايران را آزاد کنيم و اگر صدّام، کوچکترين تکّه از خاک ايران را زير پا بگذارد، مثل اين است که دين ما اسلام را زير پا گذاشته است و ما مرد جنگيم. اگر اين افتخار را پيدا کردم و به شهادت رسيدم، گريه و زاري نکنيد. ممکن است سال ها طول بکشد تا جسم من پيدا شود و فرقي نمي کند بدنم در شن هاي گرم خوزستان يا در بوشهر به خاک سپرده شود. شايد جزء آخرين شهدايي باشم که پيدا شوم و در پايان، از پدر و مادر و همة دوستان و آشنايان، حلاليت مي طلبم و از شما مي خواهم که انقلاب را حفظ کنيد و امام را تنها نگذاريد.
بندة کوچک خدا عبدالرّضا پورمحمّد
وَالْعَصْرِ اِنَّ الأِنْسانَ لَفي خُسْرٍ اِلاَّ الَّذينَ امَنوُا وَ عَمِلوُا الصّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِاالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ
وصيت نامة خود را با سورة نوراني ياد شده آغاز کردم تا بگويم در برابر سختي هايي که پيش مي آيد، صبر پيشه کنيد و هيچ نگراني به خود راه مدهيد که خدا با صابران است.
اکنون که افتخار پوشيدن لباس مقدّس رزم را پيدا کرده ام و به دانشگاه مقدّس جبهة حق عليه باطل آمده ام، اعلام مي کنم که اسلام قدرتمند است، چون حق است و صدّام از بين رفتني است، چون باطل است و ما تابع فرماندة کل قوا هستيم و مطيع رهـبريم و اعلام مي داريم مرگِ باعزّت اگر خونين است، بهتر از زندگي ننگين است. در جبهه جايمان خيلي خوب است و باکي نداريم، چون امام زمان (عج) با ماست و از تير و خمپارة دشمن، ترسي نداريم چون اين جنگ، جنگ اسلام عليه کفر است و صدّام افلقي، مزدور حلقه بگوش آمريکاست و اميدوارم که هر چه زودتر دولت بعثي را سرنگون و تمام خاک ايران را آزاد کنيم و اگر صدّام، کوچکترين تکّه از خاک ايران را زير پا بگذارد، مثل اين است که دين ما اسلام را زير پا گذاشته است و ما مرد جنگيم. اگر اين افتخار را پيدا کردم و به شهادت رسيدم، گريه و زاري نکنيد. ممکن است سال ها طول بکشد تا جسم من پيدا شود و فرقي نمي کند بدنم در شن هاي گرم خوزستان يا در بوشهر به خاک سپرده شود. شايد جزء آخرين شهدايي باشم که پيدا شوم و در پايان، از پدر و مادر و همة دوستان و آشنايان، حلاليت مي طلبم و از شما مي خواهم که انقلاب را حفظ کنيد و امام را تنها نگذاريد.
بندة کوچک خدا عبدالرّضا پورمحمّد
لینک کپی شد
نظر شما
