مي شناسمت اي مرد!
اين عصا، اين شلوار تا خورده، آبروي ميهن منند...
كيست كه نداند ديروز دريچههاي آسمان بر بلنداي خاكريزها گشوده و كبوتران چشمت تا كرانههاي آبي خدا رفتند...
از «كرخه تا راين»، پا به پاي تو آمدم
گفتم: چشمهايت؟
گفتي: «گرفته به بال فرشتهها»
افسوس، ديگر
اسير كوچههاي عافيتم و دستم نميرسد به آسمان تا ضريح چشمهايت را زيارت كنم
ميشناسمت اي مرد !
مثل«مهاجر»
هر روز مي آيي و مي روي
كاش از «ديده بان» خبر ميداشتي
راستي! يادت هست آن روز...
در آن حجم غليظ درد
صدايي از بي سيمها در آسمان پيچيد: «فرشته بفرستيد»
صداي تو
چقدر پير شده است
كاش يك بار ديگر دعوت مي شديم به «عروسي خوبان»
شايد موج نگاه تو ما را بگيرد
كجاي اين خاك آشناي نام تو نيست
كيست كه نداند:
در هياهوي «نام» و «نان»
حرمت عشق را نگه داشتي
كسي مثل تو دلواپس فردا نيست
فرداي عشق
فرداي زخم
مي شناسمت اي مرد !
تو تفسير خط مقدمي
ميدانهاي مين
ديروز شاهد عبورعاشقانه تو بود
نگاهت آيينه حماسيترين لحظههاست
و نامت ترانه سرخي است در آسمان ميهنم
و يادت در جاي جاي شعرم جاريست
ديگر نميسرايم
مگرازبغضهاي شكسته در گلو
از پيشاني بندهاي سرخ و سبز
بگذار بگريمت اي مرد!
من خواب ديدهام
كسي در ازدحام اسطورهاي باستاني
آخرين آيينههاي آسماني را
به نگارخانه غبار آلود و غريب اين ديار ارمغان مي آورد
و در بنفشه زار چشمهايش
كارواني از شهيدان عشق به امامت خورشيد نماز مي خوانند
تعبير خواب مرا مردماني مي دانند كه ديرگاهيست از ديار كوچيدهاند
و اين كتيبه را به يادگار گذاشته اند كه فصل غباروبي آيينهها نزديك است
ديگر قرار ندارم اين روزها
دلم هواي سفر كرده است
مي خواهم امشب سر به كوه بگذارم و فردا بر بلنداي قلهها لحظههاي آمدنش را به انتظار بنشينم
انتظار سهم ماست...
وبلاگ http://ghorobe.blogfa.com به نقل از كتاب "آن روزها رفتند ..."
