خاطرات - کنترل غائله
در اين دوران گروهک هاي سياسي ، بخصوص گروهکهاي چپي استان در اوج فعاليت سياسي و نظامي بودند ، فعاليتهاي نظامي آنان به نقاط دوردست بلوچستان محدود مي شد. ولي ديگر فعاليتهاي آنان نظيرآزاد بود . اين گروهها پس از شکست در کردستان و ترکمن صحرا ، تنها بستر مناسب براي فعاليتهايشان ، منطقه جنوب شرق کشور را يافتند. چون که عقبه آنان را از طريق مرز پاکستان و بخصوص افغانستان به شوروي سابق وصل مي کرد.
در آن زمان شاخه هاي مختلفي از گروههاي چپي مانند چريکهاي فدايي خلق اکثريت واقليت ، گروه پيکار ، آرمان مستضعفين ، «راجه زرمبش»( يک گروهک چپي بلوچ) ،«جامب»،(جنبش آزادي بخش مردم بلوچ) و چند گروهک ديگر فعاليت گسترده اي داشتند. اين گروهکها محور اصلي فعاليت خود را بر ايجاد تفرقه ميان اهل تسنن و تشيع و فارس و بلوچ قرار داده بودند و شعارهاي شان به زبان بلوچي ، «نان، يوگ ،آزادي» ترجمه مي شد؛ و بطور گسترده اي حتي در روستاهاي دور افتاده بلوچستان بر سر زبان مردم کپرنشين افتاده بود . واژه هايي مانند سرمچار( به معني مجاهد) نيز رواج داشت . اين گروهکها بطورعلني در مراکز استان نيمروز افغانستان و حتي در شهر کويته پاکستان و کراچي دفتر تأسيس کرده بودند و به گفته خودشان خط مقدم را که استان سيستان و بلوچستان بود ، تدارک و پشتيباني مي کردند. تعداد زيادي از بلوچها ، بخصوص دبيران و آموزگاران مدارس ، جذب آنان شده به عنوان هوادار و يا عضو اصلي و کادر فعاليت مي کردند . از سوي ديگر موقعيت ارگانها دولتي و انقلابي بشدت ضعيف بود . جهاد سازندگي صرفاً کارهاي عمراني انجام مي داد. سپاه که اکثر پرسنل آن و بخصوص مسؤولان آن غير بومي بودند ، در مراکز شهرستانها مستقر بود و هنوز نتوانسته بود با مردم بومي منطقه ارتباط برقرار کند . تشکيلات سياسي مانند استانداريها و فرمانداريها از قدرت چنداني برخوردار نبودند.
جريان عيدگاه از اين قرار بود که حدود يک هفته از سوي جبهه ملي در خصوص سخنراني دکتر يزدي در زاهدان تبليغ مي شد . در آن زمان نشانه هايي از اختلافات بين گروهکهاي چپي و راستي نيز به چشم مي خورد . گروهکهاي چپي بويژه فدائيان خلق شاخه اقليت ، آفريننده اصلي جريان عيدگاه بودند. آنها با مسلح کردن تعدادي از بلوچهاي فريب خورده و با هدايت و فرماندهي چند نفر کرد ، ارتفاعات مشرف به عيدگاه ، واقع در شمال شرقي زاهدان را اشغال کرده در آن سنگر گرفته بودند . ميان فارسها و بلوچها ( زابلي وبلوچ) اختلاف ايجاده کرده بودند و قصدشان اين بود که با ايجاد درگيري اسلحه وارد زادهدان کرده مقدمات تشکيل بلوچستان آزاد را فراهم آوردند.
همچنين آنها اکثر خوانين را نيز با خود همدست کرده بودند و سران طوايف نيز آنان را حمايت مي کردند . مردم از نقاط مختلف زاهدان و حتي زابل و ديگر شهرهاي استان بطرف عيدگاه به راه افتاده جمعيت انبوهي گرد آمده بودند.
دکتر يزدي در جمع هوادارانش که شعار درود بر يزدي مي دادند وارد جمعيت مي شود. به سختي از بين مردم خود را به جايگاه مي رساند. تعداد معدودي پاسبان مسلح در اطراف جمعيت به چشم مي خورد . در گوشه و کنار محوطه عيدگاه هر گروهي شعار مخصوص به خود را مي دهند.
دکتر يزدي سخنراني بدون بسم الله خود را آغاز مي کند . از سوي شماري از مردم در اعتراض به اين کار هورا کشيده مي شود و بعضاً نيز صلوات مي فرستادند.
چند دقيقه از سخنراني دکتر يزدي ، که فقط مردم را به آرامش دعوت مي کرد ، نگذشته بود که ناگهان از ارتفاعات ضلع شمالي عيدگاه و از چند نقطه ديگر ، مردم بيگناه به رگبار بسته مي شوند وجمعيت پا به فرار مي گذارد. تعداد زيادي زخمي مي شوند و شمار بسياري زير دست و پاي جمعيت خفه مي شوند. چند نفر از پرسنل سپاه با تعداد قابل ملاحظه اي از جوانان شيعه ، هجومي گسترده را بسوي ارتفاعات آغاز مي کنند . افراد مسلح پس از چند دقيقه مقاومت فرار را برقرار ترجيح مي دهند و با گذاشتن سلاح از محل فرار مي کنند ، ولي کسي دستگير نمي شود.
دکتر يزدي نيز توسط هوادارانش از محل دور مي شود و شايع مي شود که وي نيز کشته شده است . نقش افرادي مانند شهيد قلنبر و ديگر فرمانده هان سپاه و نيروهاي حزب اللهي بومي دراينجا آشکار مي گردد.
قلنبر که پيش از بروز حادثه ، آن را پيش بيني مي کرد ، با مسؤولان سپاه جلسه گذاشت و به اين نتيجه رسيد که بايد ترتيبي اتخاذ شود که امام جماعت يعني مولوي عبدالعزيز بلافاصله از جمعيت خارج شود. زيرا ممکن است ضد انقلابها وي را به قتل برسانند و حادثه اي پيش بيايد که قابل کنترل نباشد . براي پياده کردن اين نقشه از چند تن روحاني اهل تسنن که با وي دوست بودند کمک گرفت ؛ و به آنها سفارس کرد که بايد دور مولوي حلقه بزنند و بلافاصله پس از نماز او را از صحنه بيرون ببرند . اين نقشه عملي شد و پس از آن، کنترل اوضاع به دست سپاه ونيروهاي انقلابي در آمد .
ساماني و نظام زاده : همرزم
در آن زمان شاخه هاي مختلفي از گروههاي چپي مانند چريکهاي فدايي خلق اکثريت واقليت ، گروه پيکار ، آرمان مستضعفين ، «راجه زرمبش»( يک گروهک چپي بلوچ) ،«جامب»،(جنبش آزادي بخش مردم بلوچ) و چند گروهک ديگر فعاليت گسترده اي داشتند. اين گروهکها محور اصلي فعاليت خود را بر ايجاد تفرقه ميان اهل تسنن و تشيع و فارس و بلوچ قرار داده بودند و شعارهاي شان به زبان بلوچي ، «نان، يوگ ،آزادي» ترجمه مي شد؛ و بطور گسترده اي حتي در روستاهاي دور افتاده بلوچستان بر سر زبان مردم کپرنشين افتاده بود . واژه هايي مانند سرمچار( به معني مجاهد) نيز رواج داشت . اين گروهکها بطورعلني در مراکز استان نيمروز افغانستان و حتي در شهر کويته پاکستان و کراچي دفتر تأسيس کرده بودند و به گفته خودشان خط مقدم را که استان سيستان و بلوچستان بود ، تدارک و پشتيباني مي کردند. تعداد زيادي از بلوچها ، بخصوص دبيران و آموزگاران مدارس ، جذب آنان شده به عنوان هوادار و يا عضو اصلي و کادر فعاليت مي کردند . از سوي ديگر موقعيت ارگانها دولتي و انقلابي بشدت ضعيف بود . جهاد سازندگي صرفاً کارهاي عمراني انجام مي داد. سپاه که اکثر پرسنل آن و بخصوص مسؤولان آن غير بومي بودند ، در مراکز شهرستانها مستقر بود و هنوز نتوانسته بود با مردم بومي منطقه ارتباط برقرار کند . تشکيلات سياسي مانند استانداريها و فرمانداريها از قدرت چنداني برخوردار نبودند.
جريان عيدگاه از اين قرار بود که حدود يک هفته از سوي جبهه ملي در خصوص سخنراني دکتر يزدي در زاهدان تبليغ مي شد . در آن زمان نشانه هايي از اختلافات بين گروهکهاي چپي و راستي نيز به چشم مي خورد . گروهکهاي چپي بويژه فدائيان خلق شاخه اقليت ، آفريننده اصلي جريان عيدگاه بودند. آنها با مسلح کردن تعدادي از بلوچهاي فريب خورده و با هدايت و فرماندهي چند نفر کرد ، ارتفاعات مشرف به عيدگاه ، واقع در شمال شرقي زاهدان را اشغال کرده در آن سنگر گرفته بودند . ميان فارسها و بلوچها ( زابلي وبلوچ) اختلاف ايجاده کرده بودند و قصدشان اين بود که با ايجاد درگيري اسلحه وارد زادهدان کرده مقدمات تشکيل بلوچستان آزاد را فراهم آوردند.
همچنين آنها اکثر خوانين را نيز با خود همدست کرده بودند و سران طوايف نيز آنان را حمايت مي کردند . مردم از نقاط مختلف زاهدان و حتي زابل و ديگر شهرهاي استان بطرف عيدگاه به راه افتاده جمعيت انبوهي گرد آمده بودند.
دکتر يزدي در جمع هوادارانش که شعار درود بر يزدي مي دادند وارد جمعيت مي شود. به سختي از بين مردم خود را به جايگاه مي رساند. تعداد معدودي پاسبان مسلح در اطراف جمعيت به چشم مي خورد . در گوشه و کنار محوطه عيدگاه هر گروهي شعار مخصوص به خود را مي دهند.
دکتر يزدي سخنراني بدون بسم الله خود را آغاز مي کند . از سوي شماري از مردم در اعتراض به اين کار هورا کشيده مي شود و بعضاً نيز صلوات مي فرستادند.
چند دقيقه از سخنراني دکتر يزدي ، که فقط مردم را به آرامش دعوت مي کرد ، نگذشته بود که ناگهان از ارتفاعات ضلع شمالي عيدگاه و از چند نقطه ديگر ، مردم بيگناه به رگبار بسته مي شوند وجمعيت پا به فرار مي گذارد. تعداد زيادي زخمي مي شوند و شمار بسياري زير دست و پاي جمعيت خفه مي شوند. چند نفر از پرسنل سپاه با تعداد قابل ملاحظه اي از جوانان شيعه ، هجومي گسترده را بسوي ارتفاعات آغاز مي کنند . افراد مسلح پس از چند دقيقه مقاومت فرار را برقرار ترجيح مي دهند و با گذاشتن سلاح از محل فرار مي کنند ، ولي کسي دستگير نمي شود.
دکتر يزدي نيز توسط هوادارانش از محل دور مي شود و شايع مي شود که وي نيز کشته شده است . نقش افرادي مانند شهيد قلنبر و ديگر فرمانده هان سپاه و نيروهاي حزب اللهي بومي دراينجا آشکار مي گردد.
قلنبر که پيش از بروز حادثه ، آن را پيش بيني مي کرد ، با مسؤولان سپاه جلسه گذاشت و به اين نتيجه رسيد که بايد ترتيبي اتخاذ شود که امام جماعت يعني مولوي عبدالعزيز بلافاصله از جمعيت خارج شود. زيرا ممکن است ضد انقلابها وي را به قتل برسانند و حادثه اي پيش بيايد که قابل کنترل نباشد . براي پياده کردن اين نقشه از چند تن روحاني اهل تسنن که با وي دوست بودند کمک گرفت ؛ و به آنها سفارس کرد که بايد دور مولوي حلقه بزنند و بلافاصله پس از نماز او را از صحنه بيرون ببرند . اين نقشه عملي شد و پس از آن، کنترل اوضاع به دست سپاه ونيروهاي انقلابي در آمد .
ساماني و نظام زاده : همرزم
لینک کپی شد
نظر شما
