خاطرات - پشت خاکريز

مشغول شستن استکان ها بودم که متوجه شدم در يکي از دستشويي ها بازوي يک نفر سطل به دست از آنجا خارج شد و به طرف تانکر آب به راه افتاد. به کنار تانکر که رسيد سلام کرد و حال مرا پرسيد و سطل را پر کرد و دوباره به طرف دستشويي ها برگشت. به نظر مي رسيد از نيروهاي خدماتي است. قديمي ها مي گفتند يکي از کارهايي که فرمانده لشکر به آن اهميت زيادي مي دهد اين است که قبل از جابجايي نيروها به منطقه جديد به خدمات ماموريت مي دهد که در آنجا نسبت به آماده سازي دستشويي، حمام و نماز خانه اقدام کنند تا وقتي نيروها به آنجا مي رسند با مشکل روبرو نشوند. از پشت سر نگاه مي کردم مهارت خاصي داشت. آبي را مي ريخت و بعد داخل دستشويي را با جارويي که در دست داشت مي شست و بعد از اتمام کار به دستشويي ديگر مي رفت. مشغول تماشاي او بودم که صداي عبدالحسين محمد زاده مرا به خود آورد.
- رسول!... تمام نشد؟
- چرا... چرا اين استکان را هم اگر بشويم تمام مي شه.
- اون کيه؟ منظورش کسي بود که دستشويي ها را تميز مي کرد. گفتم:
- لابد يکي از نيروهاي خدمات لشکره، داره دستشويي ها را تميز مي کنه.
عبدالحسين کنار دستم نشست. استکانهايي که من آب مي کشيدم بر مي داشت و روي سيني ها مي گذاشت ولي هنوز فکرش پيش نيروي خدمات بود. يک دفعه رو کرد و به من گفت:
- رسول! اين مرد خيلي آشنا به نظر مي آيد.
- مي شناسي ؟
- تو آقا مهدي باکري را تا به حال ديده اي؟
- نه!
- بخدا مثل اينکه اين آقا مهدي است!
- تو هم ما را دست انداختي ها؟! اينجا چه کار مي کند؟ او يک سر دارد و هزار سودا... مگر کارش تمام شده که بيايد دستشويي بشويد؟
- مرد سطل به دست به طرف تانکر مي آمد تا دوباره سطل را از آبپر کند. محمدزاده بلند شد و به طرفش رفت. من مطمئن شدم که او فرمانده لشکر است ولي هنوز نمي توانستم باور کنم. از کنار تانکر بلند شدم و سلام کردم، بعد هر چه من و عبدالحسين اصرار کرديم که سطل را از دستشان بگيريم و ادامه کار را ما انجام بدهيم قبول نکرد و کار نظافت دستشويي ها که به پايان رسيد به سوي چادر فرماندهي برگشت. غير من و عبدالحسين هيچ کس اين لحظات را شاهد نبود. آقاي کبيري مي گفت: آقا مهدي را بارها در حال تميز کردن دستشويي ها ديده بودم حتي به ما نيز توصيه مي کرد که از اين کارها بکنيم تا بچه ها به اين کارها ارزش بدهند.