حرفی از آن هزاران !
سخن آقای بابازاده، واقعیت ملموسی است. بی شک برای آنان که پورشريفي را نمی شناسند باور این نکته دشوار خواهد بود و دشوارتر وقتی که اعلام شود برا ی مدیریت بر ای جلوگیری از وطاله کلام درباره بسیاری از طرحها که ریشه در اندیشه های مهندس حاج بهروز داشت سخنی به میان نیامده است.
در باره اولین سنگرهای مهندسی که او طراحی کرد و در جبهه غرب مورد استفاده قرار گرفت و از پل وحدت، با دهانه 130 متر که در اوایل جنگ بر روی زرینه رود احداث شد و از پل سریع النصب نصر که در مناطق کوهستانی غرب ساخته شد و دهانه آن طولی بالغ بر 51 متر داشت خاطره ای نقل شده است.
حاج بهروز پل شناور فجر را هم طراحی کرد و نظارت بر اجرای آن را بر عهده گرفت. در حالی که هیچ کدام از رزمندگان و جهادگرانی که بارها شبانه از روی آن عبور کردند، ندانستند که چه کسی پل زیر پایشان را ساخته است.
و این هم چند مورد دیگر از یادگارهای به جا مانده از مهندس حاج بهروز پورشريفي:
- پلهای کابلی نفر رو تا دهانه 120 متر.
- طرح سینی خمپاره انداز در مناطق باتلاقی.
- زرهی کردن ماشین آلات سنگین وسبک که در کربلای 5 از آنها بهره کافی برده شد.
- تخلیه کمپرسی با سیستم جاروبی برای مناطق در دید دشمن.
- سطحه شناور برای نصب بیل مکانیکی 912 جهت کار در هور.
- شناور حامل خمپاره انداز 120 میلی متری معروف به رعد.
- پناهگاههای شهری و پناهگاههای طرح « vip».
- طراحی دکل به ارتفاع 300 متر جهت تاسیس مهم کشور.
- طراحی سازه « فانوس دریای» رفلکتورهای حفاظ کشتی ها در جنگ خلیج فارس. این سازه ها و طرح مشابه آن « شناور خضر» برای ایجاد تردد مجازی در آبها ساخته شدند تا دشمن از شناسایی کشتی ها و تردد های حقیقی عاجز شود.
این موارد فقط بخش کوچکی از یادگارهای دوران جنگ حاج بهروز است.
