اشرفی اصفهانی مبارزه را تا محراب ادامه داد

گروه استان‌های دفاع‌پرس- «پژمان گنجی‌پور»؛ از حجره‌ای بی‌چراغ در حوزه اصفهان تا محراب نماز جمعه کرمانشاه، زندگی آیت‌الله عطاءالله اشرفی اصفهانی با علم‌آموزی، مبارزه و خدمت به مردم گره خورد؛ عالمی که با وجود سال‌ها تهدید و فشار رژیم پهلوی، حمایت از امام خمینی (ره) را کنار نگذاشت و در سال‌های دفاع مقدس نیز بار‌ها خود را به جبهه‌ها رساند.

از سده تا حوزه‌های علمیه

آیت‌الله عطاءالله اشرفی اصفهانی در سال ۱۲۸۱ در سده، خمینی‌شهر امروز، متولد شد؛ در خانواده‌ای روحانی که علم و دینداری در آن ریشه داشت. پدرش، میرزا اسدالله، از عالمان منطقه بود و همین فضای خانوادگی، مسیر تحصیل علوم دینی را از سال‌های کودکی پیش روی او گذاشت.

استعداد و حافظه قوی‌اش از همان سال‌ها آشکار بود. در ۹ سالگی کتاب «نصاب‌الصبیان» را از حفظ می‌خواند و در ۱۲ سالگی برای ادامه تحصیل راهی اصفهان شد. سال‌های حضور در حوزه علمیه اصفهان، آغاز مسیری بود که با تنگدستی، تلاش مستمر و شاگردی نزد استادان نامدار ادامه یافت.

او در مدرسه نوریه اصفهان، همراه سه طلبه دیگر در حجره‌ای کوچک زندگی می‌کرد؛ شرایطی که حتی تأمین نیاز‌های اولیه را دشوار می‌ساخت. بعد‌ها در شرح آن روز‌ها گفته بود که بسیاری از شب‌ها نه نفتی برای روشنایی داشتند، نه چای و قندی؛ برای مطالعه نیز از نور چراغ نفتی سرویس‌های مدرسه استفاده می‌کرد و روز‌های جمعه را در مسجدی دورافتاده به مرور درس‌های هفته می‌گذراند. غذایش در آن ساعت‌های طولانی، مقداری ذرت برشته بود.

اشرفی اصفهانی در سال ۱۳۰۲ به قم رفت و تحصیلات حوزوی خود را در محضر استادانی همچون آیت‌الله عبدالکریم حائری یزدی، آیت‌الله سید محمدتقی خوانساری و آیت‌الله سید حسین بروجردی ادامه داد. تنگدستی همچنان همراه او بود و بخش مهمی از دوران تحصیلش را در حجره‌های ساده حوزه گذراند.

با وجود این دشواری‌ها، از تحصیل بازنماند و در کنار آموختن، به تدریس و تربیت طلاب پرداخت. او در ۴۰ سالگی به درجه اجتهاد رسید و به‌تدریج در شمار چهره‌های شناخته‌شده علمی حوزه قرار گرفت؛ مسیری که سرانجام در سال ۱۳۳۵، با اعزام به کرمانشاه به دستور آیت‌الله بروجردی، شکل تازه‌ای یافت.

مأموریت او در کرمانشاه صرفاً تبلیغ دینی نبود. اشرفی اصفهانی در این شهر به تدریس، اداره حوزه علمیه و ارتباط با مردم پرداخت و پس از درگذشت آیت‌الله بروجردی نیز، با وجود تمایل اولیه به بازگشت به قم، به‌دلیل اصرار مردم در کرمانشاه ماند.

از مسجد تا میدان مبارزه

با آغاز نهضت امام خمینی (ره)، فعالیت سیاسی اشرفی اصفهانی آشکارتر شد. مسجد آیت‌الله بروجردی در کرمانشاه به یکی از کانون‌های سخنرانی، آگاهی‌بخشی سیاسی و گردهمایی‌های مردمی تبدیل شد. او در کنار فعالیت‌های دینی، درباره مسائل روز سخن می‌گفت و مردم را به همراهی با نهضت امام دعوت می‌کرد.

این مواضع از چشم دستگاه پهلوی پنهان نماند. او چند بار به ساواک احضار و بازجویی شد و تهدید به تبعید نیز در سابقه مبارزاتی‌اش ثبت شده است. با این حال، ارتباط خود را با امام خمینی (ره) حفظ کرد و در دوران تبعید ایشان، با وجود محدودیت‌های امنیتی، از حمایت و همراهی با او دست نکشید.

اشرفی اصفهانی پس از پیروزی انقلاب نیز در عرصه عمومی فعال ماند. در مهرماه ۱۳۵۸، با حکم امام خمینی (ره)، امامت جمعه کرمانشاه را بر عهده گرفت؛ جایگاهی که از آن برای تبیین مسائل انقلاب، دعوت مردم به حضور در صحنه و پشتیبانی از رزمندگان استفاده می‌کرد.

انتهای پیام/