ترکیب اسیران جنگی ایرانی
غیرنظامیان
۱٫ ساکنین شهرهای مرزی: بخشی از اسیران ایرانی را غیرنظامیان تشکیل می دادند. بخش اعظم آنان ( حدود ۱۵۰۰ نفر) غیرنظامیان بودند( از جمله سالخوردگان ، زنان و کودکان) که در شهر های مرزی و در تهاجم روزهای اول جنگ، از سوی نظامیان عراقی بازداشت شده بودند، بخش دیسگری از آنان ( حد اکثر ۵۰۰ نفر ) از ساکنین مناطق مرزی کردنشین ایران بودند که در تردد هایی که به روستاهای مرزی عراق داشتند ، دستگیر و یا از سوی گروه های معارض ج.ا.ا دستگیر و به نظامیان عراقی فروخته شده بودند. تعداد اندکی نیز افرادی بودند که در تلاش برای خروج غیر قانونی از مرزهای کشور مان از سوی گارد مرزی و یا گشتی های عراقی در خلیج فارس دستگیر شده و به بازداشتگاه های اسیران جنگی منتقل شده بودند.
در این خصوص لازم به یادآوری است که کنوانسیون چهارم ، تبعید و یا انتقال ساکنین غیر نظالمی را از مناطق اشغالی منع می کند ( مادۀ ۴۹ ک۴) البته بازداشت غیرنظامیان به دلایل امنیتی مجاز است ( مادۀ ۷۹ با اشاره به مواد ۴۱ تا ۴۳ و ۶۸ و ۷۸ ک۳) ولی بازداشت آنان در بازداشتگاه های اسیران جنگی مغایر مادۀ ۸۴ کنوانسیون چهارم است.
۲٫ پزشکان، بهیاران و اعضای سازمان هلال احمر: دسته دیگری از اسیران ایراتنی پزشکان، بهیاران و دانشجویان رشتۀ پزشکی بودند که در قالب نیروهای داوطلب بسیجی و به منظور شرکت در مخاصمات مسلحانه به جبهه آمده بودند. این دسته از اسیران جنگی ، رزمنده محسوب شده و از این جهت تحت حمایت کمنوانسیون سوم قزاز داشتند . ولی در این میان پزشکان و بهیارانی بودند که مشمول مادۀ ۳۳ کنوانسیون سوم بودند ، یا از این جهت که پرسنل پزشکی نیروهای مسلح بودند و یا این که پزشکان شخصی بودند که در مناطق اشغالی دستگیر شده بودند. مانند آقایان دکتر سید عباس پاک نژاد متخصص جراحی ، دکتر بیگدلی متخصص زنان، دکتر جریری متخصص علوم آزمایشگاهی ، دکتر سیدعلی خالقی متخصص ارتوپدی.
این گروه در تاریخ ۱۹/۷/۵۹ در دوراهی ماهشهرـآبادان به اسارت نظامیان عراقی در می آیند و پس از گذراندن مجموعاً ۱۱۵۵ روز در سلول های تاریک و فاقد هرگونه امکانات استخبارات و زندان ابوغریب بغداد به بازداشتگاه اسیران جنگی منتقل و پس از ۱۰ سال اسارت به ایران بازگشتند. گروه دیگری که بررسی وضعیت آنان حائز اهمیت است وضعیت خانم فاطمه ناهیدی و همراهان ایشان است . نامبرده که به عنوان عضو سازمان هلال احمر ج.ا.ا برای مداوای مجروحین ایرانی به خرمشهر رفته بود در تاریخ ۲۰/۷/۵۹ به اسارت نظامیان عراقی در آمد و به زندانی در شهر بصره عراق منتقل شد.
در این مکان ، خانم ها حلیمه آزموده (کارمند بیمارستان آبادان) و معصومه آباد و شمسی بهرامی به او ملحق می شوند. ایشان پس از تحمل ۲۰ ماه اسارت در سلول های استخبارات عراق و زندان الرشید بغداد و ضمن تحمل شرایط غیر قابل تحمل سلول های مخوف و تاریک بغداد و بدون اینکه بتوانند با نمایندگان کمیته بین المللی صلیب سرخ تماس داشته باشند در تاریخ ۲۷/۳/۶۱، به بازداشتگاه اسیران جنگی ایرانی منتقل شدند. این گروه پس از تحمل چهار سال اسارت به ایران بازگشتند.
۳٫ وضعیت مقامات رسمی ج.ا.ا: یکی از نمونه های بارز رفتار غیر انسانی دولت عراق با افرادی که در اختیار نظامیان عراقی قرار گرفتند، موضوع اسارت شهید تندگویان و همراهان این شهید مظلوم است. همانگونه که قبلاً ذکر شد، رویه کشورها از این حکایت دارد که معمولاً در صورت دستگیری ، مقامات رسمی طرف مخاصمه با آنان به عنوان اسیر جنگی برخورد می کنند.درحالی که رفتار دولت عراق با این گروه بیشتر شبیه رفتاربا زندانیان سیاسی بوده است. لازم به یادآوری است که شهید محمد جواد تندگویان (وزیر نفت وقت) به همراه مهندس سید محسن یحیوی(مدیر مناطق نفت خیز) ومهندس بهروزبوشهری(معاون وزیر)،دومحافظ وراننده درتاریخ ۹/۸/۵۹درجاده شادگان .ماهشهر.آبادان، در حالی که جهت سرکشی به تأسیسات نفتی جنوب در منطقه حضور داشتند به اسارت نظامیان عراقی درآمدند. شهید تند گویان پس از سپری کردن ۱۰ سال تنهایی در زندان های مخوف عراق به شهادت رسید.مهندس یحیوی وبوشهری نیز ۱۰ سال را درسلولهای مخوف وتاریک استخبارات عراق سپری کردند وسپس در تاریخ ۲۶/۶/۶۹ آزاد شده وبه میهن بازگشتند.بدون اینکه درطول این مدت ازحداقل رفتارانسانی برخورداربوده ویا بانمایندگان صلیب سرخ یا خانواده خود ارتباطی داشته باشد.
سایت جامع آزادگان
۱٫ ساکنین شهرهای مرزی: بخشی از اسیران ایرانی را غیرنظامیان تشکیل می دادند. بخش اعظم آنان ( حدود ۱۵۰۰ نفر) غیرنظامیان بودند( از جمله سالخوردگان ، زنان و کودکان) که در شهر های مرزی و در تهاجم روزهای اول جنگ، از سوی نظامیان عراقی بازداشت شده بودند، بخش دیسگری از آنان ( حد اکثر ۵۰۰ نفر ) از ساکنین مناطق مرزی کردنشین ایران بودند که در تردد هایی که به روستاهای مرزی عراق داشتند ، دستگیر و یا از سوی گروه های معارض ج.ا.ا دستگیر و به نظامیان عراقی فروخته شده بودند. تعداد اندکی نیز افرادی بودند که در تلاش برای خروج غیر قانونی از مرزهای کشور مان از سوی گارد مرزی و یا گشتی های عراقی در خلیج فارس دستگیر شده و به بازداشتگاه های اسیران جنگی منتقل شده بودند.
در این خصوص لازم به یادآوری است که کنوانسیون چهارم ، تبعید و یا انتقال ساکنین غیر نظالمی را از مناطق اشغالی منع می کند ( مادۀ ۴۹ ک۴) البته بازداشت غیرنظامیان به دلایل امنیتی مجاز است ( مادۀ ۷۹ با اشاره به مواد ۴۱ تا ۴۳ و ۶۸ و ۷۸ ک۳) ولی بازداشت آنان در بازداشتگاه های اسیران جنگی مغایر مادۀ ۸۴ کنوانسیون چهارم است.
۲٫ پزشکان، بهیاران و اعضای سازمان هلال احمر: دسته دیگری از اسیران ایراتنی پزشکان، بهیاران و دانشجویان رشتۀ پزشکی بودند که در قالب نیروهای داوطلب بسیجی و به منظور شرکت در مخاصمات مسلحانه به جبهه آمده بودند. این دسته از اسیران جنگی ، رزمنده محسوب شده و از این جهت تحت حمایت کمنوانسیون سوم قزاز داشتند . ولی در این میان پزشکان و بهیارانی بودند که مشمول مادۀ ۳۳ کنوانسیون سوم بودند ، یا از این جهت که پرسنل پزشکی نیروهای مسلح بودند و یا این که پزشکان شخصی بودند که در مناطق اشغالی دستگیر شده بودند. مانند آقایان دکتر سید عباس پاک نژاد متخصص جراحی ، دکتر بیگدلی متخصص زنان، دکتر جریری متخصص علوم آزمایشگاهی ، دکتر سیدعلی خالقی متخصص ارتوپدی.
این گروه در تاریخ ۱۹/۷/۵۹ در دوراهی ماهشهرـآبادان به اسارت نظامیان عراقی در می آیند و پس از گذراندن مجموعاً ۱۱۵۵ روز در سلول های تاریک و فاقد هرگونه امکانات استخبارات و زندان ابوغریب بغداد به بازداشتگاه اسیران جنگی منتقل و پس از ۱۰ سال اسارت به ایران بازگشتند. گروه دیگری که بررسی وضعیت آنان حائز اهمیت است وضعیت خانم فاطمه ناهیدی و همراهان ایشان است . نامبرده که به عنوان عضو سازمان هلال احمر ج.ا.ا برای مداوای مجروحین ایرانی به خرمشهر رفته بود در تاریخ ۲۰/۷/۵۹ به اسارت نظامیان عراقی در آمد و به زندانی در شهر بصره عراق منتقل شد.
در این مکان ، خانم ها حلیمه آزموده (کارمند بیمارستان آبادان) و معصومه آباد و شمسی بهرامی به او ملحق می شوند. ایشان پس از تحمل ۲۰ ماه اسارت در سلول های استخبارات عراق و زندان الرشید بغداد و ضمن تحمل شرایط غیر قابل تحمل سلول های مخوف و تاریک بغداد و بدون اینکه بتوانند با نمایندگان کمیته بین المللی صلیب سرخ تماس داشته باشند در تاریخ ۲۷/۳/۶۱، به بازداشتگاه اسیران جنگی ایرانی منتقل شدند. این گروه پس از تحمل چهار سال اسارت به ایران بازگشتند.
۳٫ وضعیت مقامات رسمی ج.ا.ا: یکی از نمونه های بارز رفتار غیر انسانی دولت عراق با افرادی که در اختیار نظامیان عراقی قرار گرفتند، موضوع اسارت شهید تندگویان و همراهان این شهید مظلوم است. همانگونه که قبلاً ذکر شد، رویه کشورها از این حکایت دارد که معمولاً در صورت دستگیری ، مقامات رسمی طرف مخاصمه با آنان به عنوان اسیر جنگی برخورد می کنند.درحالی که رفتار دولت عراق با این گروه بیشتر شبیه رفتاربا زندانیان سیاسی بوده است. لازم به یادآوری است که شهید محمد جواد تندگویان (وزیر نفت وقت) به همراه مهندس سید محسن یحیوی(مدیر مناطق نفت خیز) ومهندس بهروزبوشهری(معاون وزیر)،دومحافظ وراننده درتاریخ ۹/۸/۵۹درجاده شادگان .ماهشهر.آبادان، در حالی که جهت سرکشی به تأسیسات نفتی جنوب در منطقه حضور داشتند به اسارت نظامیان عراقی درآمدند. شهید تند گویان پس از سپری کردن ۱۰ سال تنهایی در زندان های مخوف عراق به شهادت رسید.مهندس یحیوی وبوشهری نیز ۱۰ سال را درسلولهای مخوف وتاریک استخبارات عراق سپری کردند وسپس در تاریخ ۲۶/۶/۶۹ آزاد شده وبه میهن بازگشتند.بدون اینکه درطول این مدت ازحداقل رفتارانسانی برخورداربوده ویا بانمایندگان صلیب سرخ یا خانواده خود ارتباطی داشته باشد.
سایت جامع آزادگان
لینک کپی شد
نظر شما
