شهادت دنیا به روایت نمایش "بابا لنگ دراز" به کارگردانی زری اماد
خبرگزاری دفاع مقدس: نمایش "بابا لنگ دراز" به کارگردانی زری اماد گفت وگوی درونی دو آدم به نامهای دنیا و یوسف است و بیشتر به کارهای درونی و بیانگرا نزدیک است تا کارهای پرحرکت. در این روایت عاشقانه یک فرمانده و پنج سرباز را می بینیم که با ابتکار کارگردان هم به عنوان آکسسوارحضور دارند و هم به عنوان بازیگر و نقش چند وجهی خود را به بهترین شکل ایفاء می کنند.
کارگردان برای بازسازی فضاهای جنگ و رفتن به آن حال و هوا به جای استفاده از در و تخته و گونی و تانک از نیروی انسانی بهره برده و این نوآوری را به دیگر حوزه های نمایش نیز تسری داده و طراحی نور، صحنه، لباس و موسیقی خاصی را در معرض دید تماشاگر گذاشته است .
با پیشرفت قصه، حضور دو شخصیت اصلی و رابطه عاشقانه ای که بین این دو است به مرور کمرنگ شده و به تدریج فضای جبهه، جنگ، آدمها و تاثیری که آنها بر رابطه یوسف و دنیا میگذارند، جای آن رابطه عاشقانه را میگیرد.
بسترعاشقانه ای که چهار چوب داستان برآن بنا شده این قدرت و جاذبه را داشته که خط اصلی نمایش شود و با تمهیداتی مثل استفاده ازعنصرغافلگیری تماشاگر را تا انتها به دنبال خود بکشاند اما نمایش از این قدرت و جاذبه و همین طور ازعنصرغافلگیری به خوبی استفاده نمی کند.
معمولاً در قصههای جنگی دیدهایم که زنها به پای مردها مینشینند. فداکاری را همیشه در زنها دیده ایم وایثار و قهرمانی را در مردها. اما قصه بابا لنگ دراز کاملا برعکس آن چه تا کنون دیده ایم عمل می کند و این یوسف است که مجبور می شود سالها به پای عشقش بنشیند.
صحنههای جنگی نمایش بدون اینکه کارکرد مشخصی در داستان اصلی داشته باشند بسیار طولانی هستند. شاید اگر کارگردان به خواسته خود می رسید و می توانست صحنه های جنگی را با ویدئوپروژکشن نشان دهد در زمان تئاتر صرفه جویی می شد و تئاتر ریتم بهتری به خود می گرفت.
کارگردان با تکنیک های جدیدی که به کار می برد موفق می شود تماشاگر را مرتب فریب دهد. آنجا که فرمانده میآید وگزارشی از جنگ و اولین عملیات یوسف میدهد و تاکید می کند که از آن عملیات فقط یوسف مانده است وآنجا که سربازهای بی جان یکدفعه جان میگیرند و آنجا که ازعروسک به جای سرباز استفاده می شود چند نمونه از این تکنیک است.
موسیقی نمایش "بابا لنگ دراز" موسیقی فیلم "مودگیلیانی" است که به نظر می رسد فضای آن فیلم به فضای "دنیا" و "یوسف" نزدیک است. تنها تفاوت این است که آن فیلم دریک فضای هنری و روشنفکری اتفاق می افتاد اما فضای نمایش "بابا لنگ دراز" یک فضای جنگی است.
