الناز ملک: «خیابان جمهوری» در کنار تلخی، امیدآفرین است/ داستان زنی پاکدامن در شرایط سخت اقتصادی

به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، نشست پرسش و پاسخ فیلم سینمایی «خیابان جمهوری» با حضور منوچهر هادی کارگردان، پدرام کریمی نویسنده و تهیه‌کننده، میلاد حسینی فیلمبردار، الناز ملک و روح‌الله زمانی بازیگران این اثر سینمایی برگزار شد.

در ابتدای این نشست، منوچهر هادی در پاسخ به این پرسش که چرا بار دیگر به سینمای اجتماعی بازگشته است، اظهار داشت: سینمای اجتماعی مخاطبانی دارد که سینما را جدی دنبال می‌کنند و برای آن دغدغه دارند. ما در سال‌های اخیر به سراغ سریال و فیلم‌های کمدی هم رفته‌ایم، چون این آثار فروش خوبی دارند و مردم برای سرگرمی به تماشای آن‌ها می‌نشینند؛ اما واقعیت این است که برای کسانی که سینما را جدی می‌دانند، سینمای اجتماعی همچنان جذاب‌ترین ژانر است.

وی افزود: من خودم را فیلمسازی دغدغه‌مند می‌دانم و طبیعی است که دوباره به این فضا بازگردم. در «خیابان جمهوری» تلاش کردیم زبان فیلم، زبان واقعیت باشد و از همین رو برای یکدست شدن فضای بصری، تمام فیلم با دوربین روی دست فیلمبرداری شد.

میلاد حسینی، فیلمبردار فیلم نیز در ادامه با اشاره به همکاری خود با منوچهر هادی گفت: از آقای هادی بابت اعتمادی که به من داشتند تشکر می‌کنم. این اولین تجربه من در این سطح از مسئولیت بود. نگاه زیبایی‌شناسانه ایشان در حد یک فیلمبردار حرفه‌ای است. انتخاب دوربین روی دست و استفاده از لنزهای تله به این دلیل بود که فضای فیلم به مستند نزدیک شود و حس واقع‌گرایی تقویت شود.

در ادامه نشست، پدرام کریمی، نویسنده فیلم با تأکید بر ویژگی‌های سینمای اجتماعی گفت: زبان سینمای اجتماعی ذاتاً تند است و نقد می‌کند، اما این نقد باید اخلاق‌محور باشد. سینمای اجتماعی نباید صرفاً اعلام وضعیت کند، چراکه در این صورت به سیاه‌نمایی نزدیک می‌شود. تفاوت مهم سینمای اجتماعی ما با نمونه‌های موفق خارجی در این است که در آثار ما اغلب قهرمان قربانی است، اما در سینمای اروپا قهرمان، کنش‌مند و پویاست؛ حتی اگر شکست بخورد، قربانی صرف نیست.

وی افزود: «خیابان جمهوری» نقدی تند، سیستماتیک و طبقاتی دارد. نباید انتظار داشته باشیم سینمای اجتماعی، سینمایی تزئینی و بی‌درد باشد. سینمای اجتماعی اگر نتواند آسیب‌شناسی کند و قهرمان معرفی کند، کارکرد خود را از دست می‌دهد. باید اجازه بدهیم این سینما حرفش را بزند و با رویکردی عمیق، مسائل را بررسی کند.

کریمی همچنین با اشاره به همکاری‌اش با منوچهر هادی گفت: من و آقای هادی سال‌هاست با هم دوستی داریم و «خیابان جمهوری» را با نیت کارگردانی ایشان نوشتم. حتی طرح دیگری با عنوان «کارگر خیابان جمهوری» دارم که دوست دارم ایشان آن را بسازند، چون سینمای اجتماعی را به‌خوبی می‌شناسند.

الناز ملک، بازیگر فیلم نیز در این نشست گفت: این اولین بار است که در یک فیلم سینمایی مهم، نقش محوری داستان را بازی می‌کنم. نقش آیلار برای من بسیار مهم بود و تمام تلاشم را کردم تا به این شخصیت نزدیک شوم.

وی درباره لهجه نقش خود توضیح داد: فقط دو روز قبل از شروع فیلمبرداری به پروژه اضافه شدم و همزمان در فیلم «نیمه‌شب» هم بازی می‌کردم. لهجه ترکی را به‌صورت گویشی تمرین کردم و خانم داداشی به‌عنوان مترجم کنار من بودند. خیلی فشرده تمرین کردیم تا اجرای لهجه به نتیجه برسد.

ملک با اشاره به محتوای فیلم تأکید کرد: ما تلاش کردیم در کنار تلخی‌های اجتماعی، امید را هم به مخاطب منتقل کنیم. داستان زنی که برای حفظ زندگی‌اش تلاش می‌کند، سرشار از امید است. تلاش یک دختر شهرستانی در تهران با پاکدامنی برای کسب روزی حلال تلاش می‌کند، قابل احترام و ستودنی است. من زنان بسیاری را در جامعه می‌شناسم که شرایطی بسیار سخت‌تر از آیلار دارند و پرداختن به این واقعیت‌ها وظیفه هر فیلمساز دغدغه‌مند است.

وی افزود: من نقش یک زن کارگر امیدوار و دست‌فروش با شرافت را بازی می‌کنم. جامعه امروز ما بیش از هر چیز به امید نیاز دارد. اگر امروز اینجا هستم، به این دلیل است که در فیلمی درباره یک زن مستقل بازی کرده‌ام. از کسانی که قصد قضاوت دارند می‌خواهم ابتدا فیلم را ببینند.

روح‌الله زمانی نیز با اشاره به حضور خود در این پروژه گفت: این فیلم برای من تجربه‌ای متفاوت بود و همکاری با آقای هادی یکی از افتخارات کاری من است. امیدوارم مخاطبان از دیدن فیلم لذت ببرند.

در بخش پایانی نشست، منوچهر هادی درباره تدوین فیلم گفت: در تدوین اولیه، فیلم ۱۵۱ دقیقه بود که حدود ۴۲ دقیقه از آن حذف شد تا ریتم بهتری پیدا کند. زندگی طبقه‌ای که فیلم درباره آن است، ذاتاً ریتمی کند و فرسایشی دارد، اما تلاش کردیم فیلم خوش‌ریتم، قابل‌تحمل و شبیه به زندگی واقعی باشد.

وی افزود: واکنش مخاطبان در سالن‌ها نشان داد که فیلم تا انتها دنبال شده و این برای ما اهمیت زیادی دارد. «خیابان جمهوری» مثل آینه‌ای روبه‌روی جامعه قرار می‌گیرد؛ برخی موضوعات شاید کلیشه‌ای به نظر برسند، اما واقعیت این است که این مسائل همچنان در جامعه وجود دارند.

انتهای پیام/ 121