تبلور هویت ایرانی-اسلامی ارتش ایران در جنگ رمضان
گروه دفاعی امنیتی دفاعپرس- اکبر صفرزاده؛ از ابتدای جنگ رمضان، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران پا به پا و دوشادوش با مردم مقابل دشمن متجاوز جنگیدهاند، اما تلاشهای این نیروهای جانبرکف مخصوصاً سربازان ارتش، به اندازهای که بایسته و شایسته است در رسانههای دیداری و شنیداری منعکس نشده است.

ارتش جمهوری اسلامی ایران علیرغم برخورداری از قدرت و توانمندیهای بسیار در حوزههای مختلف نظامی، بسیار کمحرف و مؤدب است. در جنگ رمضان همانطور که شاهد بودهایم، سران آمریکا و رژیم صهیونیستی هر روز کشور ایران را تهدید میکنند؛ اما ارتش ایران هر روز با غروری وصفناپذیر و ادبی که ریشه در فرهنگ ایرانی اسلامی دارد، اینگونه جواب دشمن را میدهد: «بیایید ... کمی نزدیکتر بیایید».
زمانی ارزش گفتار فرماندهان ارتش ایران بیشتر و بهتر مشخص میشود که آن را با گفتار زشت، بی ادبانه و بیشرمانه ترامپ مقایسه کنیم.
مواضع مؤدبانه و مقتدرانه فرماندهان ارتش ایران برآمده از وجود انسانهایی است که از یک سو پشتوانههای علمی و فرهنگی عظیمی چون حافظ، سعدی، فردوسی، خیام، عطار، زکریای رازی، بوعلی سینا و غیره دارند و از سوی دیگر، پشتوانههای دینی و مذهبی، چون اهل بیت (ع) و قرآن.
گفتار بی ادبانه، بیشرمانه و هتاکانه ترامپ برآمده از وجود انسانی است که مهمترین دوستش «اپستین» بوده است. از کوزه همان برون تراود که در اوست.
آن چیزی که ما امروز بهعنوان فرهنگ ایرانی میشناسیم در تطبیق کامل با فرهنگ اسلامی است. این دو هیچ منافاتی با یکدیگر ندارند و در طول تاریخ همیشه مکمل یکدیگر بودهاند. بسیاری از کارشناسان بر این عقیدهاند که بسیاری از اشعار فردوسی، حافظ، خیام، مولوی، عطار نیشابوری و یا ابیات بوستان سعدی یا جملاتی که در قالب نثر در گلستان آورده شده، ریشه در آیات قرآن دارند.
یکی از مهمترین دلایل ماندگاری و تمایز گلستان سعدی در بین انبوه کتابهای بهجامانده از فرهنگ کهن ایرانی، اختصار و ایجاز در گفتار است؛ به نحوی که به ندرت میتوان در کتابی به این حجم «حرف» یا «کلمهای» اضافه پیدا کرد. اختصار و ایجازی که امروز در کلام ارتش جمهوری اسلامی ایران جاری و ساری است، ریشه در گلستان سعدی و قرآن مجید دارد.
از ابتدای جنگ رمضان تاکنون ارتش جمهوری اسلامی با همه وجود پای کار دفاع از کیان این سرزمین بوده که جای تقدیر دارد. امسال جنگ رمضان مصادف شد با ایام نوروز و بسیاری از ایرانیان مراسم نوروز سال ۱۴۰۵ را به احترام تمام عزیزان از دست رفته در جنگ، یا برگزار نکردند یا اگر هم برگزار کردند، بسیار مختصر بود.
باید به این نکته بسیار مهم توجه داشت که همان موقع که تمام ایرانیان منتظر تحویل سال جدید بودند یا پس از آن برخی از آنها به دیدار هم رفتند، تمامی سربازان ارتش جمهوری اسلامی ایران همراه با سایر نیروهای مسح در بدترین شرایط ممکن -جنگ- مشغول پاسداری از کیان این مملکت بودند.
در نوروز ۱۴۰۵ هیچ سربازی به مرخصی نرفت، هیچ درجهداری از پشت لانچرها پایین نیامد، هیچ خلبانی کابین خود را ترک نکرد، هیچ تکنسینی از پشت رادارها برنخاست و هیچ سربازی اسلحه خود را زمین نگذاشت.
انتهای پیام/ 121


