وحدت؛ هنر چشم پوشی از اختلافها برای توانمندی جمعی
گروه استانهای دفاعپرس_ «سیده معصومه حسینی»؛ در هر دوره سختی، مثل شرایط کنونی که جنگ برما تحمیل شده جامعه بیش از هر چیز به یک سرمایه گرانبها نیاز دارد: بنام وحدت. ملت ایران بنابر فرهنگ و اصالتی که دارد در شرایط بحرانی به سمت وحدت ناخداگاه کشیده میشود اما حفظ این وحدت و تقویت آن تا گسترشش در کل جامعه بسیار مهم و حیاتی است دقیقا همان نکتهای که رهبر معظم انقلاب فرمودند: «باید بر وحدت بین آحاد و اقشار ملّت که معمولاً در مواقع مضیقه نمود خاصّی پیدا میکند، خدشهای وارد نشود. این امر با صرفنظر کردن از نقاط مورد اختلاف تحصیل خواهد شد.» یعنی گاهی برای ساختن یک «ما»، باید از برخی «من»ها چشم پوشی کرد.
چشمپوشی از اختلافها به معنای حذف تفاوتها نیست؛ یعنی اولویت دادن به آنچه اکنون حیاتی است. اختلافها همیشه وجود دارند، اما همه آنها «اولویت الآن» نیستند.
جامعهای که در موقع بحران بتواند اختلافهای فرعی را کنار گذاشته و حول مسائل اصلی همجهت شود، سریعتر تصمیم میگیرد، کمتر فرسوده میشود و ظرفیت بیشتری برای عبور از مضایق پیدا میکند.
این چشمپوشی سه شرط دارد: مرزهای اخلاقی و حقوقی حفظ شود، گفتوگو بعد از عبور از بحران ادامه یابد و منفعت جمعی حاصل از وحدت، برای مردم محسوس باشد.
مرزهای اخلاقی و حقوقی حفظ شود
چشمپوشی از اختلافها به معنای نادیدهگرفتن اصول نیست. جامعه میتواند از اختلافهای سلیقهای و فرعی عبور کند، اما هرگز نباید عدالت، کرامت انسانها و قانونمداری قربانی وحدت شود. وحدت زمانی ارزشمند است که بر پایه اصول درست بنا شود، نه بر هزینهکردن اخلاق و حق مردم.
گفتوگو بعد از عبور از بحران ادامه یابد
کنار گذاشتن اختلافها یک تصمیم موقت است؛ برای اینکه انرژی جامعه صرف حل مسئله اصلی شود. اما بعد از عبور از شرایط سخت، اختلافها باید دوباره در فضایی آرام و منطقی بررسی شوند. اگر گفتوگو بازنگردد، اختلافها پنهان میشوند و در آینده با شدت بیشتری بازمیگردند.
منفعت جمعی حاصل از وحدت، برای مردم محسوس باشد
وحدت زمانی معنا دارد که نتیجه آن برای مردم قابل لمس باشد؛ مثل بهتر شدن اوضاع، کم شدن تنشها یا حل سریعتر مشکلات و در این زمان طعم شیرین پیروزی، اگر مردم اثر وحدت را نبینند، این چشمپوشی از اختلافها بیثمر خواهد بود و انگیزهای برای تکرار آن باقی نمیماند.
وقتی این سه شرط برقرار باشد، وحدت تبدیل به یک «قابلیت جمعی» میشود؛ نه یک شعار.
در نهایت باید گفت
وحدت پایدار محصول نادیدهگرفتن کامل اختلافها نیست؛ محصول مدیریت هوشمندانه آنهاست. گاهی جامعه برای عبور از گردنههای سخت، نیاز دارد اختلافهای کوچک را موقتاً تعلیق کند تا بتواند حول اهداف بزرگتر همصدا شود. این مهارت همان چیزی است که وَحدت را به یک توان اجتماعی واقعی تبدیل میکند.
انتهای پیام/
