وقتی توان داخل و غرور ایرانی میان مردم میدرخشد
به گزارش خبرنگار دفاعپرس از البرز، 53 شب است که شهر کرج نیز مانند دیگر شهرها و استانها با خاطرهای خونین نفس میکشد؛ از همان نیمهشبی که خبر شهادت رهبر فرزانه انقلاب همچون صاعقهای بر دل مردم فرود آمد و داغی سنگین بر جانها نشاند، غم، یک ملت را در آغوش گرفت و اشک، بیاختیار بر گونهها جاری شد.
اما این اندوه عظیم، مردم را به سکوت و انزوا نکشاند، بلکه آنان را به خیابانها آورد تا با حضور شبانه خود ثابت کنند که شهادت برای آنان پایان راه نیست، بلکه سرآغاز فصلی تازه از ایستادگی، وفاداری و حیات دوباره یک ملت است، به همین دلیل طی همه این شبها، با یاد رهبر شهید و دیگر شهدای این سرزمین قدم در خیابانها میگذارند.
قدمهایی آرام اما مصمم، لبریز از بغض و داغ اما درعینحال سرشار از ایستادگی. آنان آمدهاند تا حق خون شهیدشان را پاس بدارند و نشان دهند که ملتی که رهبرش را در راه خدا تقدیم کرده، هرگز تسلیم زور نمیشود. این حضور همیشگی مردم تنها یک واکنش احساسی نیست؛ روایتی از وفاداری و پیمانی است که با هر فریاد از دلها تجدید میشود.
این شبها پرچم سهرنگ جمهوری اسلامی ایران در دست مردم با شکوهی بیش از همیشه برافراشته است؛ پرچمی که حالا نهفقط نماد یک وطن، بلکه نماد یاد شهیدی است که خونش بر تار و پود آن نشسته است. وجود این پرچم در دستان همه اقشار جامعه با هر دیدگاه و تفکر، علاوه بر انسجام ملی، تودهنی به آنانی است که روزی آن را به آتش کشیدند.
سالروز تأسیس سپاه پاسداران نیز بهانهای برای پاشیدن رنگی جدید بر این تجمعات شد؛ رنگی از حماسه، غرور، اقتدار و وفاداری به راهی که با خون شهدا روشن شده است. جمعیت موجوار در مسیر حرکت میکرد و شعارهای حماسی سر میداد و صدای قدمهای مردم با زمزمههایی از دلتنگی و عشق به شهیدشان آمیخته بود.
پس از قرائت دعای توسل و سرود ملی، بدون اطلاع قبلی به مردم یک دستگاه تریلی حامل پهپادهای ساخت ایران از راه رسید؛ پهپادهایی که نمادی از توان داخلی هستند و امروز حضورشان، برای مردم، معنایی فراتر از تکنولوژی داشت روی تریلی حمل میشدند. ناگهان نگاهها به سمتی دوخته شد که غرور ملی و یاد شهدا در هم تنیده بود.
فرزندان آهنین این ملت، پهپادهای شاهد ۱۳۶، آرام و باوقار، بر کامیون قرار داشتند و در میان مردم حرکت میکردند. در یک لحظه، صدای تحسین جمعیت اوج گرفت، دوربینها بالا رفت، اشکها سرازیر شد و بانگ «اللهاکبر» و نیز فریادهای «نیروهای مسلح، تشکر، تشکر» آسمان کرج را پر کرد.
این صداها، فقط یک شعار نبود، انگار نجوای دلهایی بود که هنوز با یاد شهادت میتپند. دستهایی که بالا رفت، تنها برای قدردانی نبود؛ گویی عهدی دوباره بود با خونهایی که بر زمین ریخته شد. خیابانها برای دقایقی صحنه تجدید بیعت مردم با راه شهدا شد؛ لحظاتی که در آن، ایمان و اندوه و شجاعت در هم تنیده شد و تصویری ماندگار ساخت.
نمایش توان داخلی ایران در میان جمعیت، معنایی فراتر از پیشرفت داشت؛ مردم آن را نشانهای میدانستند از اینکه راه شهدا ادامه دارد و خونشان نهتنها هدر نرفته، بلکه تبدیل به ریشهای برای اقتدار شده است. نگاهها از تحسین به آرامش و اطمینان تغییر میکرد؛ انگار مردم در دل خود میگفتند: این همان آیندهای است که شهدا برایش خون دادند.
برخی با اشک این صحنهها را ثبت کرده، برخی با غرور تماشا و برخی دیگر با صدای بلند از نیروهای مسلح قدردانی میکردند. خیابانهای کرج تبدیل شده بود به میدان عشق و وفاداری؛ جایی که مردم امنیت و استقلال ایران را نه در کلمات، بلکه در لحظهلحظه صحنهای که پیش رویشان بود لمس میکردند.
شعارها حالوهوایی تازه داشت؛ واژههایی که از دل برمیخاست، معنای ایستادگی و مقاومت پیدا کرده بود. وجود تریلی حامل پهپادها و هر حرکت آن در میان جمعیت، گویی پاسخی بود به خون شهدا؛ ضرباهنگی که دلها را امیدوارتر میکرد. پیام این حضور روشن بود: اقتدار هندسهای ندارد، مادامیکه مردم آن را باور کنند و برایش بایستند.
برخی چشمها از شوق میدرخشید و برخی از غصه شهادت اشکبار بود. سه عنصر حضور مردم، تجلی توانمندی و یاد شهدا، فضایی ساخت که بار دیگر عزت ایران را در معرض دید همگان قرار داد. هیچکس دلش نمیخواست این جمع به پایان برسد، هرکس در دل میخواست این لحظات را نگه دارد، چون برایشان تنها یک تجمع نبود، بلکه ادای دینی بود به خون پاک شهدا.
تجمع به لحظات پایانی نزدیک شد اما آنچه باقی ماند، تصویری بود حکشده بر قلبها؛ تصویری از شانهبهشانه ایستادن مردم و اقتدار ملی. مردم کرج این شبها بار دیگر فهمیدند امنیت یک واژه نیست، میراثی است سینهبهسینه از شهدا به نسل امروز. مردم، این حقیقت را با چشمان خود دیدند و باورشان به کشوری که بر توان داخلی تکیه دارد، ریشهای عمیقتر گرفت.
آری، پهپادهای ساخت ایران بر کامیون در میان جمعیت، صحنه سادهای نبود، بلکه یادآور استقلالی بود که با خون شهدا آبیاری شده و امروز در اوج ایستاده است. هر نگاه پرغرور، هر لبخند و هر اشک، گواهی بود بر اینکه «ما میتوانیم» فقط یک شعار نیست؛ اعتقادی است که شهدا برای آن جان دادند و امروز بخشی از هویت ملت شده است.
گزارش: صدیقه صباغیان
انتهای پیام/
