«میناب» اندوه مستمر
گروه استانهای دفاعپرس- «حمید جهانگیر فیضآبادی» پیشکسوت دفاع مقدس؛ میناب یعنی غمی آمیخته با انتقام خون کودکانی که رفتنشان از این دنیا خیلی زود بود.
میناب یعنی کیفهای پارهٔ خاکی، دلهای شکستهٔ صبور، جگرگوشههای گمشده، پُلیور آبی ماکان، کفشهای کودکانهٔ جامانده، سُفرههای بیدختر، تختهای بیپسر.
میناب یعنی آتش انفجار موشک آمریکایی- صهیونی و فریاد مامان، بابای کودکان وحشتزدهٔ در حال فرار.
میناب یعنی دُردانههایی که بسترهای پَرِ قویِشان، شده بود ترکشهایِ موشکِ تاماهاوْکِ آمریکایی، تکههای آهن، بلوکهٔ سیمانی، میلگرد، آجر و شیشه.
میناب یعنی داغ سنگین مادرانی که به هر جا مینگرند، لبخندهای خونین جگرگوشههایشان شادی را بیرنگ و معنا کرده است.
میناب یعنی لختههای خون جگر، تکههای مغز و پوست و استخوانهایی که در گسترهٔ زمینی به وسعت اشکِ آمیخته با انتقام، تا عرش خدا پراکنده شدند.
میناب یعنی «پارهٔ تن»هایی که «پارهپاره تن» شدند.
میناب یعنی فرزندان ارباًاربای وطنی که برای قلهنشینیاش، جانهای ارزشمندی را به خالق جانها سپردهایم.
میناب یعنی رذالت، حقارت، شقاوت و پستی دشمنِ دروغگویِ کودککُشی که برای رسیدن به منافع نامشروعش، واژه حقوق بشر را به لجن کشیده است.
میناب و ما ادریک میناب و حرارت اشک خشکنشدنی مادران و پدران دانشآموزان مدرسهٔ شجرهٔ طوبی.
میناب یعنی انتظار فرج آقایی که بیاید و منتقم خون علیاصغر و کودکانی باشد که دم جان دادنشان با استغاثهٔ یا امام زمان بود.
انتهای پیام/
