روز سوم؛ روایت نمادین آزادسازی خرمشهر

گروه فرهنگ دفاع‌پرس ـ اکبر صفرزاده: فیلم «روز سوم» بر اساس یک ماجرای واقعی که در جریان مقاومت خرمشهر اتفاق افتاده، ساخته شده است. به طور خاص، این فیلم الهام گرفته شده از مستندی است به همین نام اثر «حمید زرگرنژاد».

مستند «روز سوم» به کارگردانی «حمید زرگرنژاد» در جشنواره‌های سینما حقیقت و شهید آوینی برنده جایزه کارگردانی شده است. داستان فیلم روایتگر مقاومت مردم خرمشهر در برابر نیرو‌های عراقی و تلاش برای نجات خواهر و برادری به نام‌های سمیره و رضا است. 

داستان فیلم در آخرین روز‌های مقاومت در بخش غربی خرمشهر در سال ۱۳۵۹ اتفاق می‌افتد. سمیره که پاهایش شکسته و نمی‌تواند فرار کند، در خانه تنها می‌ماند. برادرش رضا- او را در حیاط خانه خاک می‌کند تا شبانه به دنبالش بیاید و او را نجات دهد. در این میان، فواد، خواستگار سابق سمیره که به ارتش عراق پیوسته است، خانه را اشغال و سمیره را پیدا می‌کند. رضا و دوستانش تلاش می‌کنند تا سمیره را نجات دهند، اما در نهایت رضا و برادر کوچکترش و دوستانشان شهید می‌شوند و فقط سمیره زنده می‌ماند. 

هرچند فیلم بر اساس یک داستان واقعی است، اما برخی از جزئیات و پایان داستان با ماجرای واقعی تفاوت دارد. به عنوان مثال، در ماجرای واقعی همه افراد زنده می‌مانند.

داستان فیلم علیرغم واقعی بودن به شدت نمادین است: ناموس ایران در زیر خاک دفن می‌شود (خرمشهر برای مدتی دست دشمن می‌افتد) و مردان ایرانی باز می‌گردند و ناموس ایران را از دست دشمن نجات می‌دهند. 

نمادین‌ترین بخش فیلم پایان آن است؛ زمانی که سیمره به طرف فواد شلیک می‌کند و او را می‌کشد یعنی خرمشهر از زیر یوغ حزب بعث بیرون می‌آید و به خانواده بزرگ ایران باز می‌گردد. 

فیلم نامه «روز سوم» به قلم مهدی سجاده چی عالی است. تولید فیلم نامه همان راهی را رفته است که بسیاری از کمپانی‌های بزرگ فیلمسازی دنیا می‌روند. مسیری که برای تولید فیلمنامه طی شده است بسیار استاندارد است؛ ابتدا یک فیلم مستند با جزئیات و اطلاعات کافی تولید شده سپس بر اساس آن فیلمنامه شکل گرفته است.

در کمپانی‌های بزرگ فیلمسازی دنیا سه مسیر برای تولید فیلمنامه وجود دارد یا فیلمنامه اورژینال است یا از یک داستان موفق اقتباس می‌شود و یا اینکه ابتدا برای یک موضوع فیلم مستند با تحقیقات فراوان ساخته می‌شود سپس بر اساس اطلاعات موجود در آن فیلم، فیلم نامه داستانی تولید می‌شود. 

یک تفاوت بین سینمای جنگ ایران و آمریکا وجود دارد و آن چگونگی پرداخت صحنه‌های جنگی است و چگونگی اجراء. سینمای آمریکا برای جذب مخاطب‌های بین المللی صحنه‌های جنگی را بسیار مفصل، با جزئیات زیاد و به جذاب‌ترین شکل ممکن اجراء می‌کند. 

اگر فیلم «روز سوم» با امکانات هالیوود تولید می‌شد به طور حتم صحنه شهادت رضا، صحنه نجات سمیره از خانه و درگیری‌های خیابانی کمی طولانی تر، با تعقیب و گریز بیشتر و جزئیات دراماتیک تری اجراء می‌شد. 

فیلم «روز سوم» به جای پرداختن صرف به جنگ، به روابط عاطفی انسان‌های درگیر جنگ توجه کرده است. این موضوع باعث شده فیلم از عمق و احساس بیشتری برخوردار باشد. بازی خوب بازیگران به ویژه در نقش‌های اصلی، کارگردانی مناسب، تصویربرداری خوب، موسیقی متن و فضاسازی از دیگر نقاط قوت فیلم است.

انتهای پیام/ 121