ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) به سوی ﺍﺻﻼﺡ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻰ بود

به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، قیام شکوهمند و جاویدان عاشورا بزرگترین قیام انسان‌ساز و روشن‌ترین دلیل شناخت جبهه کفر و ایمان است. امام حسین (ع) که حجت و قائم به امر خداوند است به همه ما آموخت که در مسیر حق راه بی‌طرفی وجود ندارد، ما باید در جبهه حق باشیم و هر راهی غیر از این راهی باطل است هر چند که در لشکر کفر نباشیم.

بعد از قیام عاشورا، قیام‌های متعددی روی داد که به تاسی از سیدالشهدا (ع) شکل گرفت، از قیام توابین و قیام مختار برای خونخواهی از شهدای کربلا تا قیام زید بن حسن (ع) و از قیام سربداران در سبزوار و نهضت جهانی امام خمینی (ره) همگی قیام لله بودند، اما تنها این قیام امام خمینی (ره) بودند که تحت عنوان انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، چرا که امام راحل تنها نگاه به گذشته نداشت، بلکه هدف غایی ایشان زمینه‌سازی برای ظهور بود چنان که هدف امام حسین (ع) نیز صیانت از گنجینه امامت و سپردن این امانت به امام بعد از خود تا در نهایت به دست امام زمان (عج) برسد.
بزرگترین خصیصه امامین انقلاب این بود درکی عمیق و چند بعدی از قیام عاشورا داشتند که این امر سبب اقتدار انقلاب اسلامی شده است، وظیفه همه ما و فرزندان ما نیز چیزی جز این نیست که از موهبت الهی یعنی انقلاب اسلامی صیانت و پاسداری کنیم و این امر مهم جز با شناخت قیام عاشورا ممکن نیست به مناسبت ایام محرم و صفر مواضع و دیدگاه‌های رهبر شهید انقلاب اسلامی منتشر می‌شود که قسمت چهارم آن را در ادامه می‌خوانید:

ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻰ

امام حسین (ع) ﺍﺻﻼﺡ ﺩﺭ ﺍﻣﺖ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) یعنی ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩى ﺩﭼﺎﺭ ﺍﻋﻮﺟﺎﺝ ﺷﺪﻩى ﺟﺎﻣﻌﻪى  ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺭﺍ ﺍﺻﻼﺡ ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﮐﺮﺩﻥ هدف خود از قیام مطرح می‌کنند. ﻣﺜﻞ آﻥ ﻗﻄﺎﺭى ﮐﻪ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص)  روی ریلی به سمتی راه انداخته بود، برخی با خیال‌شان و با جهل‌شان و با غرض‍شان مسیر را به کلی عوض کرده بودند. ﺍﻭﻝ ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﮐﻢﮐﻢ ﺑﻪ ﮐﻠﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﻋﮑﺲ ارزش‌هایﺍﺳﻼﻣﻰ.

ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺧﺮﻭﺝ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﻣﺪﯾﻨﻪ می‌گوﯾﺪ: ﻣﺴﺌﻠﻪى ﺍﺻﻼﺡ ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺟﻬﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻰ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺯش‌ها ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎى ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺖ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﮐﻪ آﻥ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺍﺯ ارزش‌های ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻫﺪﻑ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﻧﻪ ﺍﯾﻦﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺑﺪﺍﻧﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺣﺮﮐﺖﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺍین‎که ﺣﺘﻤﺎ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺿﺎ ﻣﻮﺟﺒﺎﺗﻰ ﭘﻴﺶ آﻣﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻧﺮﺳﺪ، ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﺸﻮﻡ. ﻧﻪ! ﻫﻴﭻﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ، ﻫﺪﻑ ﻧﺒﻮﺩ؛ ﻫﺪﻑ ﭼﻴﺰ ﺩﯾﮕﺮى ﺑﻮﺩ. ﻫﺪﻑ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎى ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ، ﺑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎن‌های ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﻭ ﺑﻪ نسل‌هاى آﯾﻨﺪﻩى ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ، ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﯾﻦﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻼﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺭﻭﺍﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ می‌کنید. ﺗﮑﻠﻴﻒ، ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭى ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐﺮﺩﻡ؛ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻥ، ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩﻥ، آﺳﻮﺩﮔﻰ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻦ، ﺩﻧﺒﺎﻝ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﯾﮏ ﻣﻘﺪﻣﻪى ﺣﺘﻤﻰ ﺑﺮﺍى ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﻤﻞ ﻧﺒﻮﺩﻥ، ﺑﻠﮑﻪ ﺟﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ ﮔﺬﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ.

ﭼﻨﻴﻦ ﻗﻴﺎﻣﻰ، ﯾﺎ ﺣﺴﺐ ﻇﺎﻫﺮ، ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ ﯾﺎ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ آﻣﺪ ﮐﻪ آﻥ ﻫﻢ ﯾﮏ ﭘﻴﺮﻭﺯى ﺍﺳﺖ.

ﺍﺻﻞ، ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﭘﻴﺎﻡ ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻞ، ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺠﺴﻢ ﺍﺳﺖ. ﭘﺲﻗﻴﺎﻡﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﯾﮏ ﻗﻴﺎﻡ ﺩﺭﺱآﻣﻮﺯ ﻭ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺠﺴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩى ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﺳﻼﻣﻰﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﻗﻴﺎﻡ ﺑﺮﺍى آﻥ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺻﻼﺡ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ؛ ﻭﺍﺟﺒﻰ ﺑﺰﺭگ

ﻫﺪﻑ، ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺑﻪ ﺧﻂ ﺻﺤﻴﺢ. ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ؟ آﻥ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ، ﻋﻮﺿ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺴﺎﻧﻰ، ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻭ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻫﻢ آﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﺲ می‌تواﻧﻴﻢ ﺍﯾﻦﻃﻮﺭ ﺟﻤﻊﺑﻨﺪى ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﮕﻮﯾﻴﻢ: ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ آﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﺑﻨﺎى ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ، ﯾﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﺰﺭگ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺠﺎﻡ دهد.

ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﺮﺍى ﺍﻗﺎﻣﻪى ﺣﻖ ﻭ ﻋﺪﻝ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﮐﻪ ﯾﮑﻰ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺯﯾﺎﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ، می‌خواﻧﻴﻢ: آﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺭﺍﻩ، ﺣﺪﯾﺚ ﻣﻌﺮﻭﻓﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ص) ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺑﻴﺎﻥ می‌فرمایند: ﺗﻤﺎﻡ آﺛﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ آﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﺎﺭى ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩى آﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ می‌کند ﮐﻪ ﻏﺮﺽ، ﺍﻗﺎﻣﻪى ﺣﻖ ﻭ ﻋﺪﻝ ﻭ ﺩﯾﻦ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺣﺎﮐﻤﻴﺖ ﺷﺮﯾﻌﺖ ﻭ ﺑﺮﻫﻢ ﺯﺩﻥ ﺑﻨﻴﺎﻥ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺟﻮﺭ ﻭ ﻃﻐﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻏﺮﺽ، ﺍﺩﺍﻣﻪى ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮐﺮﻡ (ص) ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺻﻼﺡ ﺩﺭ ﮐﻼﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)

ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪى ﺍﺻﻼﺡ، ﺩﻭ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍیشان ﺍﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ می‌خواﻫﺪ ﺍﺻﻼﺡ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ آﻭﺭﺩ. ﯾﮏ ﺟﺎى ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻢ می‌فرماید، می‌خواﻫﻴﻢ ﺍﺻﻼﺡ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﻠﺖ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﺎﯾﺪ. ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺎﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺍﺳﺖ. آﯾﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﻗﻄﺎﺭ ﺍﺯ ﺧﻂ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﺑﻮﺩ؟ آﯾﺎ می‌شود آﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻂ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ؟ ﭘﺎﺳﺦ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻠﻪ! ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺍﺳﺖ، ﺣﺮﮐﺘﻰ می‌خواﻫﺪ ﻣﺜﻞ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻭﻝ، ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﯾﮏ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭى ﺍﺳﺖ. ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﻗﻄﺎﺭ ﺩﯾﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﺭﺍ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻂ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺍﺷﺖ می‌رفت ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍﯾﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﮐﺎﻣﻞ، ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺍﻭﻝ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍند.

ﻭﺟﻮب ﻗﻴﺎﻡ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﻭﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻨﻴﺎﻧﻰ

ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﺮﺍى ﺍﻧﺠﺎﻡ ﯾﮏ ﻭﺍﺟﺐ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ. ﺍﯾﻦ ﻭﺍﺟﺐ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﯾﺦ، ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﯾﮑﺎﯾﮏ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﻭﺍﺟﺐ، ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺩﯾﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺩﭼﺎﺭ ﯾﮏ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻨﻴﺎﻧﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻴﻢ آﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻠﻰ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﯾﺎﺑﺪ، ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪى ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻪ ﺭؤﺳﺎى ﺑﺼﺮﻩ، ﺍﯾﻦﻃﻮﺭ آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ: ﻣﻦ می‌خواﻫﻢ ﺑﺪﻋﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮﻡ ﻭ ﺳﻨﺖ ﺭﺍ ﺍﺣﻴﺎ ﮐﻨﻢ، ﺯﯾﺮﺍ ﺳﻨﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻋﺖ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ! ﺍﮔﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻦ آﻣﺪﯾﺪ، ﺭﺍﻩ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ؛ ﯾﻌﻨﻰ می‌خواﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺰﺭگ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻢ ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎى ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺍﺣﻴﺎى ﺳﻨﺖ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ  (ص) ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺍﺳت.

ﺑﻴﺎﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪى ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍى ﻗﻴﺎﻡ ﺍﺻﻼﺣﻰ

ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ (ع) ﮐﻪ ﺑﻪ آﻥ ﺷﮑﻞ، ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ (ع) ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻭﯾﻪ ﺩﺭ ﺭأﺱ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎى آﻥ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻪ آﻥ ﺣﺪى ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﻑ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﻠﻰ ﺍﺳﻼﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﻫﻢ آﻥ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ آﻣﺪﻩ، ﻫﻢ آﻥ ﻓﺮﺻﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﺲ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﺪ، ﺯﯾﺮﺍ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺯﻣﻴﻨﻪ آﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﯾﻌﻨﻰ ﭼﻪ؟ ﯾﻌﻨﻰ ﺧﻄﺮ ﻧﻴﺴﺖ؟ ﭼﺮﺍ؛ ﺧﻄﺮ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ؛ ﻣﮕﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭأﺱ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ انسان‌هاى ﻣﻌﺎﺭﺽ، ﺑﺮﺍى آﻧﻬﺎ ﺧﻄﺮ ﻧﻴﺎﻓﺮﯾﻨﺪ؟ ﺟﻨﮓ ﺍﺳﺖ ﺩﯾﮕﺮ. ﺷﻤﺎ می‌خواﻫﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﺨﺖ ﻗﺪﺭﺕ ﭘﺎﯾﻴﻦ ﺑﮑﺸﻰ ﻭ ﺍﻭ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﺪ! ﺑﺪﯾﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺿﺮﺑﻪ می‌زند. ﭘﺲ ﺧﻄﺮ ﻫﺴﺖ.

ﺍﯾﻨﮑﻪ می‌گوﯾﻴﻢ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺳﺖ؛ ﯾﻌﻨﻰ ﻓﻀﺎى ﺟﺎﻣﻌﻪى ﺍﺳﻼﻣﻰ ﻃﻮﺭى ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﻪ ﮔﻮﺵ انسان‌ها ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﺎﻭﯾﻪ، ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) می‌خواﺳﺖ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﺪ، ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻭ ﺩﻓﻦ می‌شد. ﺍﯾﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻭﺿﻊ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﺎﻭﯾﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺳﻴﺎست‌ها ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪای ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ نمی‌توانستند ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﺳﺨﻦ ﺣﻖ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ، ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻼﻓﺖ ﻣﻌﺎﻭﯾﻪ، ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰى ﻧﮕﻔﺖ؛ ﮐﺎﺭى، ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﻰ ﻧﮑﺮﺩ؛ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ آﻧﺠﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﺒﻮﺩ. ﻗﺒﻠﺶ ﻫﻢ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ (ع) ﺑﻮﺩ. ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻫﻢ ﻗﻴﺎﻡ ﻧﮑﺮﺩ؛ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﺒﻮﺩ. ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ (ع)، ﺍﻫﻞ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.

ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ [در جامعه اسلامی]ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ؛ ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ آﻥ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ. ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻫﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺳﺖ؛ ﭘﺲ ﺩﯾﮕﺮ ﻋﺬﺭى ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺣﻨﻔﻴﻪ ﻭ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺱ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻰ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ، ﻫﻤﻪ ﺩﯾﻦﺷﻨﺎﺱ، آدم‌هاى ﻋﺎﺭﻑ، ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﭼﻴﺰﻓﻬﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ می‌گفتند ﮐﻪ آﻗﺎ! ﺧﻄﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﺮﻭﯾﺪ می‌خواﺳﺘﻨﺪ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﻭﻗﺘﻰ ﺧﻄﺮى ﺩﺭ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﺳﺖ، ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. آﻧﻬﺎ نمی‌فهمیدند ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﮑﻠﻴﻒ، ﺗﮑﻠﻴﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻄﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﻮﺩ.

ﺍﯾﻦ ﺗﮑﻠﻴﻒ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻄﺮ ﺩﺍﺭﺩ. آﯾﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻋﻠﻴﻪ ﻗﺪﺭﺗﻰ آﻧﭽﻨﺎﻥ ﻣﻘﺘﺪﺭ ﺑﻪ ﺣﺴﺐ ﻇﺎﻫﺮ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﻄﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟! ﻣﮕﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰى می‌شود؟! ﺍﯾﻦ ﺗﮑﻠﻴﻒ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻄﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﻠﻴﻔﻰ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.

انتهای پیام/ 121