دلنوشته/

شوری به رنگ خون و جوششی از جنس عشق

در تدارک برنامه‌های بدرقه بزرگ مردی هستیم که سالیان عمر پر بار خود را به شوق اسلام زیسته است. این‌بار شوری به رنگ خون است و جوششی از جنس عشق و ناگهان دلمان می‌لرزد که باز این چه شورش است که در خلق عالم است؟!
کد خبر: ۸۴۴۹۲۱
تاریخ انتشار: ۱۰ تير ۱۴۰۵ - ۱۱:۵۰ - 01July 2026
گروه استان‌های دفاع‌پرس- عصمت دهقانی؛ سجده‌ای به شکرانه‌ی رهایی بر خاک بندگی می‌ساییم و تو را بی کران پاکی‌ها بدرقه می‌کنیم. نمی‌دانم چرا؟! به راستی رسم روزگار چیست که ما سینه زدیم و شما بی صدا باریدید و از هر چه که ما دم زدیم، شما دیدید. بی گمان رسم همین است!
 
شوری به رنگ خون و جوششی از جنس عشق
گاه فضای سینه چنان از عطر ناب شهادت لبریز می‌شود و رایحه‌ی دل انگیز آن ما را تا کوچه‌های خاطره و شهادت رهسپار می‌کند، که بی‌درنگ، سال‌های خون و مقاومت را با کوله باری از اندوخته معنوی، به یاد می‌آوریم.
 
در تدارک برنامه‌های بدرقه بزرگ مردی هستیم که سالیان عمر پر بار خود را به شوق اسلام زیسته و انس و الفتی دیرینه با ائمه اطهار (ع) داشته است. این‌بار شوری به رنگ خون است و جوششی از جنس عشق و ناگهان دلمان می‌لرزد که باز این چه شورش است که در خلق عالم است؟!
 
بوی محبتی عجین شده به جان‌ها می‌آید و این عطر از کودکی همراه ماست؛ «عشق به ولایت.»
رهبر شهیدم! قلمم خسته‌تر از آن است که از بدرقه ات بنویسم! از تو که رفتی و مهمان سید الشهدا (ع) شدی و چه مظلومانه رفتی؛ درست مانند مولایت اباعبدالله (ع) همراه با خانواده 
و ما جاماندگان می‌سوزیم از داغتان از فراقتان.
 
زل زده‌ام به آسمان؛ آسمانی که نظاره گر زمین ماتم زده‌ی آن صبح عاشورایی بود (نهم اسفند ماه ۱۴۰۴) زمین لال است و آسمان مبهوت و دلم گرفته؛ چرا نمی‌بارد این آسمان تا این همه درد را مرهمی باشد برای فرو نشاندن آتش دل.
 
هنوز هم مات و مبهوتم که چگونه یزیدیان زمان قصد جانی را کردند که جز عشق، هیچ نمی‌توانست آن را اینگونه در آرامش به مسلخ بکشانند؟!
 
پیر ما گفت که شهادت هنر مردان خداست و عقل نامراد در این دایره سرگران که مردان الهی همواره به دنبال سعادت ازلی می‌گردند.
 
با مرور قصه ایستادگی و مقاومت مردمان سرزمینم در برابر دشمن دیو صفت آمریکایی- صهیونی، به خود می‌بالم و حس غرور در رگ‌هایم موج می‌زند که فرزند این خاکم و قائد شهیدیمان شجاعتی عزتمند و غرور آفرین را برایمان به ارث گذاشت.
 
در روز‌های بدرقه و وداع امام امت قدم‌یمان را آرام برداریم تا بدانیم در کدامین کربلا ایستاده‌ایم؟! خدا را با بغض‌های شکسته فراخوانیم و از او بخواهیم که ظهور منجی عالم بشریت را نزدیک بگردان.
 
انتهای پیام/
نظر شما
captcha
پربیننده ها
آخرین اخبار
پربحث ترین عناوین