تجلی وحدت شیعه و سنی در پیادهروی جاماندگان تشییع + تصاویر
به گزارش خبرنگار دفاعپرس از زاهدان، عصر امروز، زاهدان با وجود گرمای طاقتفرسا و هوای سنگین، میزبان صحنهای ماندگار از ایستادگی و ارادت مردمی بود. مراسم پیادهروی جاماندگان تشییع رهبر شهید، مسیری طولانی از «گلزار شهدا» تا «کهف شهدا» را با قدمهای استوار و دلهای سرشار از عشق طی کرد. کسانی که اگرچه از حضور در تشییع اصلی در مشهد جا مانده بودند، اما نخواستند از ادای دین و ابراز وفاداری به آن چهرهای که در حافظه تاریخی و عاطفی این خطه جایگاه ویژهای دارد، غافل بمانند.
برای بسیاری از حاضران در این مراسم، این حرکت تنها یک رویداد روزمره نبود، بلکه بازتابی از یک رابطه عمیق و ریشهدار بود. در حافظه مردم سیستان و بلوچستان، نام رهبر شهید تنها به دوران اخیر خدمت محدود نمیشود؛ بلکه به سالهای تبعید ایشان در ایرانشهر در دوران پهلوی بازمیگردد. خاطرهای که در آن ایشان نه تنها در کنار مردم زیستند، بلکه در حوادثی مانند سیل سال ۵۶، خود را در میان سیلزدگان قرار دادند و با عمل خود نشان دادند که درد مردم را عمیقاً درک میکنند.
این پیوند عاطفی، سالها بعد با سفر تاریخی رهبر شهید به سیستان و بلوچستان در سال ۱۳۸۱ شکل روشنتری گرفت. سفری که برای مردم این استان، نشانهای از دیده شدن، شنیده شدن و احترام به ظرفیتهای منطقه، بهویژه ساحل مکران، بود. امروز، حضور پرشور مردم در این پیادهروی، امتداد مستقیم همان رابطهای است که از سالهای تبعید آغاز شد و اکنون در قالب سوگواری و تجدید عهد، خود را نشان میدهد.
تجلی وحدت در مسیر کهف شهدا
یکی از درخشانترین جلوههای این مراسم، تجلی وحدت مذهبی بود. در مسیری که شیعیان و اهل سنت دوشادوش یکدیگر حرکت میکردند، هیچ نشانی از تفرقه دیده نمیشد. برپایی موکبهای برادران اهل سنت در کنار موکبهای شیعیان، تصویری از یک اتحاد قلبی و راهبردی را ترسیم کرد.
گرمای شدید هوا یکی از چالشهای اصلی این مراسم بود، اما حاضران نشان دادند که ارادت، بر ملاحظات آسایش شخصی غلبه دارد. هر گام در این مسیر، معنای مضاعفی پیدا میکرد و خستگی جسمانی، با رضایت درونی از اتمام نیت قلبی جبران میشد.
پایان حسرتها، آغاز استمرار
با نزدیک شدن جمعیت به «کهف شهدا»، حال و هوای مراسم تأملبرانگیزتر میشد. خستگی در چهرهها مشهود بود، اما این خستگی آمیخته با رضایت بود. مردم زاهدان در این عصر گرم، با قدمهای خود ثابت کردند که برخی پیوندها، تنها در متن خبرها و سخنرانیها زندگی نمیکنند، بلکه در حافظه نسلها و در بزنگاههای سرنوشتساز، دوباره خود را آشکار میسازند.
این آیین، بازخوانی یک حافظه مشترک و تجدید یک عهد اجتماعی بود؛ مسیری که از خاطره تبعید در ایرانشهر و سفر سال ۸۱ عبور کرد و به امروز رسید تا نشان دهد فاصله، گرما و دشواری، نمیتواند پیوندی را که بر بستر تاریخ شکل گرفته، کمرنگ کند.
انتهای پیام/
