سندروم کابین و بحران فرسودگی در ناو «آبراهام لینکلن»

گروه بین‌الملل دفاع‌پرس - محمد زرچینی؛ شش ماه حضور مستمر در آب‌های خلیج فارس و دریای عمان، آن هم در شرایط جنگ و محاصره دریایی ایران، هر نیروی نظامی را به مرز فرسودگی و حتی فروپاشی می‌کشاند. ناو هواپیمابر «یواس‌اس آبراهام لینکلن» که در خط مقدم عملیات محاصره بنادر ایران قرار دارد، اکنون به کانون توجهات جهانی و البته بحران‌های داخلی پنتاگون تبدیل شده است.

تصویر ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» و ناوشکن «آرلی بروک» در آب‌های بین‌المللی (منبع شبکه خبری «سی‌ان‌ان») 

گزارش‌های متعددی از خستگی مفرط، کمبود امکانات اولیه و بحران‌های روحی در میان پرسنل این ناو منتشر شده است که نشان‌دهنده یک چالش بزرگ برای نیروی دریایی ارتش تروریستی آمریکا است؛ با این حال، در کنار این واقعیت‌های تلخ، اخباری مبنی بر «شورش داخلی»، «به جان هم افتادن ملوانان» و «کشته و زخمی شدن تعداد زیادی از پرسنل در نزاع‌های خونین» در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود. در این گزارش جامع و تحلیلی، با استناد به گزارش‌های میدانی، اظهارات مقامات پنتاگون و به‌ویژه راستی‌آزمایی‌های شبکه خبری سی ان ان به کالبدشکافی وضعیت واقعی پرسنل این ناو می‌پردازیم. ما مرز میان «فرسودگی واقعی و بحران سلامت روان» و «صحت سنجی اخبار میدانی» را با دقت ترسیم خواهیم کرد تا تصویری دقیق از آنچه در عرشه این غول پیکر هسته‌ای می‌گذرد، ارائه دهیم.   

رکوردشکنی در فرسودگی و محاصره دریایی

ناو هواپیمابر راهبردی آبراهام لینکلن پیش از آغاز درگیری‌های اخیر و عملیات بمباران و محاصره بنادر ایران، به منطقه غرب آسیا منتقل شده بود، تا به عنوان یک بازوی بازدارنده عمل کند. اکنون این ناو بیش از ۲۵۰ روز در مأموریت دریایی به سر می‌برد و طبق گزارش‌های منتشرشده، در حدود ۲۰۰ روز گذشته هیچ‌گونه توقفی در بنادر برای استراحت پرسنل و تجدید قوا نداشته است. این رکوردشکنی در ماندگاری در دریا، که با هدف حفظ فشار محاصره دریایی بر ایران و کنترل تنگه هرمز انجام شده، بهای سنگینی برای ملوانان داشته و موجب شده تا ملوانان در اثر فرسودگی ماموریت بعضا به جان هم بیفتند. 

به طور استاندارد، مأموریت‌های ناو‌های هواپیمابر آمریکا حدود ۶ ماه (۱۸۰ روز) طول می‌کشد و شامل توقف‌های منظم در بنادر دوست (مانند «جبل‌علی» یا «منامه») برای استراحت خدمه، تعمیرات جزئی و تخلیه فشار روانی است؛ اما در جریان محاصره دریایی ایران، وزارت جنگ آمریکا (پنتاگون) به دلیل نیاز مبرم به حضور مستمر ناو در منطقه و کمبود ناو‌های جایگزین، مجبور به تمدید‌های پی‌درپی مأموریت آبراهام لینکلن شده است. این تصمیم باعث شده تا ملوانان در یک محیط بسته، پرتنش و دور از خانواده، تحت فشار بی‌سابقه‌ای قرار بگیرند.

شرایط زندگی در عرشه و بخش‌های زیرین این ناو به شدت دشوار شده است؛ گزارش‌های منابع رسانه‌ای همچون «ایندیا تودی» نشان می‌دهد که کمبود مواد غذایی تازه، مشکلات بهداشتی و خرابی مکرر سیستم‌های فاضلاب در کنار فشار روانی ناشی از حضور در یک منطقه جنگی، عرصه را بر خدمه تنگ کرده است. خانواده‌های ملوانان نیز در خاک آمریکا با ابراز نگرانی شدید، نسبت به کمبود امکانات اولیه و فرسایشی شدن مأموریت عزیزانشان اعتراض کرده‌ و خواستار مداخله کنگره شده‌اند. 

 کالبدشکافی شایعه «درگیری خونین» با استناد به «فکت‌چک» سی‌ان‌ان

این بخش مهم‌ترین قسمت گزارش است که مستقیماً به ادعای مطرح‌شده درباره «به جان هم افتادن پرسنل» و راستی‌آزمایی سی‌ان‌ان می‌پردازد. در روز‌های اخیر، شایعاتی گسترده در شبکه‌های اجتماعی و برخی رسانه‌ها منتشر شد مبنی بر اینکه «پرسنل ناو آبراهام لینکلن به جان هم افتاده‌اند و در یک درگیری خونین داخلی، ۷ ملوان کشته و تعداد زیادی زخمی شده‌اند» 

سی‌ان‌ان در گزارش‌های تحلیلی و راستی‌آزمایی خود (از جمله در لینک ارجاعی شما) نشان می‌دهد که ملوانان در زمان جنگ به شدت از وضعیت خود ناراضی و عصبانی بوده‌اند؛ اما نمی‌تواند درگیری‌های شدید داخل ناو را تایید کنند. البته سنتکام معمولا در هفته‌های اخیر با بیانیه‌های دروغین مدعی تسلط بر تنگه هرمز و نابودی توان دفاعی ایران شده بود و لذا نمی‌توان تکذیبیه‌های پنتاگون را حقیقت محض مفروض کرد. 

فرسودگی روانی و اقدامات ناامیدکننده

اگرچه شایعه قتل و نزاع خونین رد شده است، اما بحران واقعی که پرسنل با آن دست‌وپنج نرم می‌کنند، به مراتب پیچیده‌تر و نگران‌کننده‌تر است. فرسودگی شغلی و فشار روانی در این ناو به حدی رسیده که گزارش‌هایی از اقدامات ناامیدکننده توسط ملوانان ثبت شده است. بر اساس گزارش‌های معتبر، شرایط سخت و طولانی شدن غیرمنطقی مأموریت باعث شده تا برخی از ملوانان دچار بحران‌های حاد روحی شوند و حتی تلاش‌هایی برای پریدن به دریا از عرشه ناو صورت گرفته و سی‌ان‌ان این موضوع را به صورت دقیق تایید کرده است. 

یک ملوان آمریکایی از اسکادران ۱۳۳ جنگ الکترونیک، عرشه پرواز ناو هواپیمابر کلاس نیمیتز «یواس‌اس آبراهام لینکلن» را شست‌وشو می‌دهد (منبع: شبکه خبری «سی‌ان‌ان» به نقل از «رویترز»)

این اقدامات نشان‌دهنده اوج استیصال و فرسودگی روانی است؛ نه یک شورش سازمان‌یافته خشن. وقتی انسانی ماه‌ها در محیطی پر سروصدا (صدای مداوم موتور‌های جت و منجنیق‌ها)، بدون خواب کافی و با استرس ثابت جنگ زندگی می‌کند، سیستم عصبی او دچار فروپاشی می‌شود. سنتکام نیز در بیانیه‌های خود، به وجود گزارش‌هایی درباره افزایش افکار خودکشی در میان برخی پرسنل اشاره کرده که نشان‌دهنده عمق فاجعه روحی در این مأموریت فرسایشی (جنگ با ایران و محاصره دریایی بنادر ایرانی) است.

سناتور‌های آمریکایی از جمله «ریچارد بلومنتال» نیز نسبت به این شرایط هشدار داده و خواستار رسیدگی فوری به وضعیت سلامت روان ملوانان و پایان دادن به این چرخه معیوب شده‌اند. وی در این زمینه می‌گوید: باید به این چرخه معیوب جنگ پایان داد و به وضعیت ملوانان آمریکایی رسیدگی کرد؛ در یک ناو هواپیمابر، بیش از ۵۰۰۰ نفر در یک فضای فلزی محدود زندگی می‌کنند. حریم خصوصی تقریباً وجود ندارد، نور طبیعی در بسیاری از بخش‌ها در دسترس نیست و چرخه خواب و بیداری به دلیل شیفت‌های کاری مختل می‌شود؛ لذا در چنین شرایطی، «سندرم کابین» شیوع پیدا می‌کند. تحریک‌پذیری، پارانویا و درگیری‌های لفظی کوچک بین ملوانان امری کاملاً طبیعی است؛ حتی ممکن است در یک سالن غذاخوری یا یک آسایشگاه، بر سر مسائل پیش‌پاافتاده درگیری‌های فیزیکی محدودی رخ دهد که در شرایط عادی با یک توبیخ ساده حل می‌شود؛ اما در شرایط جنگی و خستگی مفرط، ذهن خسته ملوانان و تبدیل اصطکاک‌های روزمره ناشی از خستگی به یک بحران نظامی می‌تواند پرسنل یک ناو را به شدت تحت تاثیر قرار دهد. 

واکنش‌های سیاسی و جایگزینی ناو

بحران فرسودگی در ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن ارتش تروریستی آمریکا به یک چالش بزرگ سیاسی و نظامی برای کاخ سفید تبدیل شده است. از یک سو، «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، در واکنشی بحث‌برانگیز، نگرانی‌ها درباره رکوردشکنی این ناو در ماندگاری در دریا را کم‌اهمیت جلوه داده و مدعی شده که این مدت زمان «هنوز به اندازه کافی طولانی نیست». این اظهارات که نشان‌دهنده اولویت‌دهی به اهداف استراتژیک محاصره ایران بر سلامت پرسنل است، با انتقاد شدید خانواده‌های ملوانان آمریکایی و کارشناسان نظامی مواجه شده است.

از سوی دیگر، فرماندهی نیروی دریایی تروریستی آمریکا به این نتیجه رسیده است که ادامه این روند با این ناو و این پرسنلِ ازپاافتاده، از نظر فنی و انسانی غیرممکن است. به همین دلیل، گزارش‌ها حاکی از آن است که ناو هواپیمابر «یواس‌اس جرج واشنگتن» در حال آماده‌سازی برای اعزام به منطقه غرب آسیا است تا جایگزین آبراهام لینکلن شود و به این مأموریت فرسایشی در محاصره دریایی ایران پایان دهد. جابه‌جایی در میانه یک درگیری فعال، یک کابوس لجستیکی است و نشان می‌دهد که پنتاگون به طور ضمنی به بحران فرسودگی و کاهش آمادگی رزمی پرسنل اذعان کرده و چاره‌ای جز تعویض کامل نیرو‌ها ندارد. 

عملیات محاصره و فشار کاری ملوانان

برای درک خستگی پرسنل، باید بدانیم آنها در این ۲۵۰ روز دقیقاً چه کاری انجام می‌دهند. محاصره دریایی ایران به معنای گشت‌زنی بی‌وقفه در تنگه هرمز و دریای عمان، رصد راداری صد‌ها شناور تجاری و نظامی و آماده‌باش دائمی برای مقابله با قایق‌های تندرو و پهپاد‌های ایرانی است. ملوانان بخش پرواز در معرض خطرات جانی مداوم، صدای کرکننده و گرمای شدید هستند. پرسنل بخش اطلاعات و رادار نیز باید ساعت‌ها به مانیتور‌ها خیره شوند تا کوچکترین تحرکی از سوی ایران را رصد کنند؛ لذا این سطح از انجام ماموریت طولانی‌مدت؛ ماشین‌آلات و انسان‌ها را فرسوده می‌کند.

وقتی ملوانان به جای استراحت، ماه‌ها در محیطی بسته و پرتنش زندگی کنند، ضریب خطای انسانی به شدت افزایش می‌یابد. اگرچه این خطا‌ها منجر به «کشتار یکدیگر» نشده است، اما می‌تواند در عملیات‌های حساس نظامی و رهگیری‌های دریایی خطرات استراتژیک برای ناوگان آمریکا ایجاد کند و حتی منجر به حوادث مرگبار کاری (مانند سقوط از عرشه یا برخورد با تجهیزات) شود که گاهی می‌تواند در قالب قتل عام پرسنل ناو خود را نشان دهد.

سخت‌ترین و فرسایشی‌ترین اتفاقات تاریخ نیروی دریایی آمریکا

در نهایت، گزارش‌های میدانی و راستی‌آزمایی‌های معتبر از جمله فکت‌چک سی‌ان‌ان نشان می‌دهند که ناو آبراهام لینکلن و پرسنل آن در حال تجربه یکی از سخت‌ترین و فرسایشی‌ترین دوره‌های تاریخی نیروی دریایی آمریکا در جریان محاصره ایران هستند. کمبود غذا، خرابی امکانات، دوری ۲۵۰ روزه از خانه و فشار روانی، واقعیت‌های انکارناپذیری هستند که حتی منجر به افکار خودکشی و اقدامات ناامیدکننده در میان برخی ملوانان شده است؛ همچنین عدم توانمندی ناو‌های آمریکایی در پهلو گیری در بنادر آمریکایی به خوبی نشان می‌دهد که آمریکا با چه کابوسی دست و پنجه نرم می‌کند.

روزنامه نیویورک‌تایمز در این زمینه می‌گوید: کابوس ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن از همان ساعات نخست جنگ با ایران آغاز شد؛ زمانی که موشک‌ها و پهپاد‌های ایرانی پایگاه بحرین را ویران کردند و با آن، ستون فقرات لجستیکی ناو‌های آمریکایی در منطقه از بین رفت.

این روزنامه می‌افزاید: پنتاگون با توجه به تهدید حملات ایران به سایر بندر‌های منطقه، ناگزیر شد مرکز لجستیکی خود را به جزیرهٔ دیه‌گو گارسیا منتقل کند؛ جزیره‌ای کوچک تحت‌فرماندهی انگلیس در جنوب مالدیو و در فاصلهٔ تقریباً ۲۲۰۰ مایلی از خلیج عمان، جایی که ۲ گروه ناو هواپیمابر آمریکا در آن عملیات می‌کردند؛ همین تغییر مسیر تدارکاتی، یکی از عوامل اصلی بروز مشکلات گسترده در ناو‌های هواپیمابری بوده که عملیات علیه ایران را پشتیبانی می‌کنند و این موضوع حتی در جنگ ویتنام هم مشاهده نشده بود؛ تفاوت مهم این است که در جنگ ویتنام، ناو‌های مستقر در منطقه می‌توانستند برای استراحت خدمه و بارگیری مجدد مهمات، غذا و سوخت به پایگاه خلیج سوبیک فیلیپین بروند؛ پایگاهی که تنها دو روز با محل عملیات فاصله داشت؛ اما ناو‌های درگیر در جنگ با ایران اکنون چنین گزینه‌ای در دسترس ندارند.

«مایک لوین» نماینده دموکرات کالیفرنیا در کنگره که ملوانان ناو لینکلن از موکلان او هستند، در مصاحبه با نیویورک‌تایمز می‌گوید: خانواده‌های ملوانان با او تماس گرفته و نگرانی‌شان را ابراز کرده‌اند. وی با اشاره به ماموریت مبهم ارتش آمریکا در جنگ با ایران می‌افزاید: موضوع به همان تصویر کلی برمی‌گردد؛ مأموریت اینجا دقیقاً چیست؟ خانواده‌ها می‌خواهند این را بدانند.

چاک شومر، رهبر اقلیت دموکرات در سنای آمریکا نیز در این زمینه با انتقاد شدید از دولت «دونالد ترامپ» و وزیر جنگ آمریکا در سوء مدیریت وضعیت ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن در این زمینه می گوید: پیت هگست باید فورا اخراج شود؛ او توانایی وزارت جنگ آمریکا را ندارد. 

وی می افزاید: وقتی «پیت هگست» نامزد شد، همه می‌دانستند که او کاملاً بی‌کفایت است؛ اکنون ملوانان شجاع ما بهای آن را به طرز وحشتناک و غیرقابل تصوری می‌پردازند؛ پیت هگزت باید فوراً اخراج شود. 

حقیقت این است که بزرگترین دشمن پرسنل این ناو در حال حاضر، یکدیگر نیستند؛ بلکه فرسودگی مفرط، خستگی مزمن و سیاست‌هایی هستند که آنها را بدون توقف در قلب یک درگیری دریایی نگه داشته‌اند (که دونالد ترامپ هم با سیاست‌های جنگ طلبانه خود در این زمینه مقصر بوده است). استفاده از فکت‌چک‌هایی مانند گزارش سی ان ان به ما کمک می‌کند تا در غبار جنگ، واقعیتِ تلخ فرسودگی انسانی را از شایعات جنجالی و دروغین تفکیک کنیم و به درک درستی از چالش‌های پنتاگون در خلیج فارس دست یابیم.

نکته حائز اهمیت این است که اگر ارتش تروریستی آمریکا به جنگ طلبی خود در منطقه غرب آسیا و خصوصا خلیج فارس پایان ندهد، آمریکا شدیدا دچار مشکل خواهد شد و هیچ بعید نیست که پرسنل نظامی ارتش تروریستی آمریکا به جای آنکه با نیرو‌های ایرانی صف آرایی کنند، به جان هم بیفتند و صد‌ها کشته بر اثر این درگیری‌ها در دراز مدت رقم بزنند؛ موضوعی که برخی از سیاستمداران و فعالان سیاسی آمریکایی همچون «ریچارد بلومنتال» و «مایک لوین» به خوبی به آن واقف هستند. 

انتهای پیام/281