انتخابات اسرائیل؛ بن‌بست سیاسی و سایه آن بر تقابل با ایران
گروه استان‌های دفاع‌پرس ـ «سید حسین ناصری شکیب» پیشکسوت دفاع مقدس، نوشت: انتخابات پارلمانی اسرائیل در ۵ آبان ۱۴۰۵ به تعیین تکلیف روشن قدرت نینجامید. بر پایه شمارش بیش از ۹۰ درصد آرا، اردوگاه نتانیاهو ۵۳ کرسی، مخالفان به رهبری گادی آیزنکوت ۴۸ کرسی و احزاب عربی ۱۹ کرسی به دست آورده‌اند. در کنست ۱۲۰ نفره، تشکیل دولت به پشتیبانی دست‌کم ۶۱ نماینده نیاز دارد؛ بنابراین، هیچ‌یک از دو اردوگاه اصلی فعلاً اکثریت لازم را در اختیار ندارد.
اهمیت این نتیجه در دشواری تشکیل ائتلاف آشکار می‌شود. نتانیاهو برای ماندن در قدرت به احزاب راست‌گرا و مذهبی نیاز دارد؛ آیزنکوت نیز بدون جلب حمایت نیرو‌های دیگر، راه آسانی برای تشکیل دولت ندارد. احزاب عربی به بازیگرانی تعیین‌کننده تبدیل شده‌اند، اما همکاری رسمی با آنها برای برخی مخالفان نتانیاهو هزینه سیاسی دارد. ازاین‌رو، ائتلاف‌های تازه، تشکیل دولت وحدت یا حتی برگزاری انتخابات دوباره، از سناریو‌های پیش‌روست.
طبق سازوکار سیاسی اسرائیل، پس از اعلام نتایج رسمی، رئیس‌جمهور با نمایندگان احزاب مشورت می‌کند و یکی از اعضای کنست را که شانس بیشتری برای تشکیل دولت دارد، مأمور این کار می‌کند. این فرد ۲۸ روز فرصت دارد و رئیس‌جمهور می‌تواند حداکثر ۱۴ روز دیگر به او مهلت بدهد. اگر موفق نشود، فرد دیگری ممکن است مأمور تشکیل دولت شود. اگر تلاش‌ها به نتیجه نرسد و هیچ راه قانونی دیگری برای تشکیل دولت باقی نماند، کنست منحل و انتخابات تازه برگزار می‌شود؛ بنابراین، برگزاری انتخابات دوم خودکار نیست.
پیامد این بن‌بست برای ایران را باید با احتیاط سنجید. نتانیاهو در رقابت انتخاباتی بر دستاورد‌های نظامی و احتمال اقدام مشترک دوباره با دونالد ترامپ علیه ایران تأکید کرده است. بنابراین، تغییر احتمالی دولت اسرائیل لزوماً به معنای کنار گذاشتن سیاست تقابل با ایران نیست؛ اختلاف دو اردوگاه ممکن است بیشتر بر سر شیوه مدیریت امنیت، هماهنگی با آمریکا و هزینه‌های رویارویی باشد تا اصل تقابل.
اگر نتانیاهو دولت تشکیل دهد، تداوم سیاست فشار و احتمال اقدام نظامی همچنان مطرح خواهد بود. اگر آیزنکوت به قدرت برسد، ممکن است در شیوه تصمیم‌گیری و مدیریت بحران تفاوت‌هایی پدید آید، اما کاهش تنش تضمین‌شده نیست. ادامه بن‌بست نیز دولت موقت نتانیاهو را در جای خود نگه می‌دارد و می‌تواند مسائل امنیتی را به موضوع رقابت داخلی تبدیل کند.
در نهایت، برای ارزیابی اثر انتخابات بر ایران، باید به سه عامل توجه کرد: میزان هماهنگی اسرائیل و آمریکا، ارزیابی دو طرف از توان نظامی و هسته‌ای ایران و هزینه‌های منطقه‌ای و داخلی ماجراجویی‌های نظامی علیه ایران. انتخابات ممکن است زمان‌بندی و شکل رویارویی را تغییر دهد، اما به‌تنهایی نه نشانه جنگ حتمی است و نه تضمین‌کننده صلح. آنچه اهمیت دارد، مسیر مذاکرات ائتلافی و تصمیم‌های عملی دولت آینده است.
انتهای پیام/
