سربازگیری پنتاگون در «کال آف دیوتی»/ جنگ از صفحه نمایش آغاز می‌شود
گروه بین‌الملل دفاع‌پرس: در دهه‌های اخیر و با گسترش فزاینده رسانه‌های دیجیتال و تغییر در الگو‌های ارتباطی جوامع، مرز میان سرگرمی و مهندسی افکار عمومی بیش از پیش محو شده است. در این میان، صنعت بازی‌های ویدئویی به‌عنوان یکی از سودآورترین و تأثیرگذارترین صنایع فرهنگی جهان، فراتر از کارکرد صرفاً سرگرم‌کننده خود، به جبهه‌ای مقدماتی برای بازتولید گفتمان‌های سیاسی و توجیه راهبرد‌های کلان نظامی تبدیل شده است.
دستگاه‌های پروپاگاندا و نهاد‌های امنیتی-نظامی قدرت‌های بزرگ، با درک قدرت جادویی غوطه‌وری در فضای مجازی، از این ابزار برای بازنویسی تاریخ، ساختن دشمنان فرضی و مشروعیت‌بخشی به مداخلات فرامرزی بهره می‌برند. بازی‌های ویدئویی مدرن دیگر فقط یک سرگرمی بی‌خطر نیستند، بلکه آزمایشگاه‌هایی پیشرفته برای کنترل ذهن، مدیریت بحران‌های مشروعیت و القای این گزاره خطرناک‌اند که صلح پایدار تنها از لوله تفنگ و سایه هژمونی نظامی می‌گذرد.
نسلی که امروز کنترل دسته‌های بازی را در دست دارد، ناخودآگاه در ساختار روایی از پیش‌تعیین‌شده‌ای قدم می‌زند که در آن خویشتن‌داری سیاسی برابر با خودکشی و مداخله‌گرایی نظامی مساوی با نجات بشریت تصویر می‌شود؛ روندی که هدف آن چیزی جز به انحصار درآوردن تخیل جوانان و نرمال‌سازی سایه شوم جنگ در جهان معاصر نیست.
در همین راستا، اندیشکده «کوئینسی» در تحلیلی تأمل‌برانگیز ابعاد پشت پرده این همزیستی شوم میان صنعت گیم و ماشین جنگ‌افروزی آمریکا را زیر ذره‌بین برده است.
متن کامل این تحلیل بدین شرح است:
شرکت «اکتیویژن» با همکاری شرکت «اینفینیتی وارد» بخش جدید و چشمگیری از بازی «کال آف دیوتی» با نام «جنگ مدرن ۴» را خلق کرده‌اند. این فرنچایز که از سال ۲۰۰۳ بیش از ۵۰۰ میلیون نسخه فروخته است، از به تصویر کشیدن نبرد‌های جنگ جهانی دوم به بازتابی از موقعیت‌های نظامی و سیاسی فعلی تبدیل شده و دیدگاه‌هایی را در مورد مداخله‌گرایی آمریکا به نمایش می‌گذارد.
این بازی بازیکنان را در روایتی غرق می‌کند که در آن تجاوز کره شمالی و توسعه‌طلبی روسیه صلح جهانی را تهدید می‌کنند و ادعا می‌کند که قدرت نظامی آمریکا راه حل دستیابی جهان به صلحی پایدار است. در بخش داستانی این گیم، بازیکنان ابتدا نقش «پارک هیون-جون»، سرباز کره جنوبی را در جریان یک حمله غافلگیرانه توسط کره شمالی که منجر به هرج و مرج و تلفات غیرنظامیان می‌شود، بر عهده می‌گیرند. این داستان همچنین به بررسی رهبر جدید و بی‌رحم کره شمالی می‌پردازد که در طول یک مأموریت، تاکتیک‌های وحشیانه‌ای علیه مردم خود به کار می‌گیرد.
در حالی که ملی‌گرایان افراطی روسیه از اقدامات نظامی کره شمالی حمایت می‌کنند، ناامیدی در میان مأموران آمریکایی در مورد عقب‌نشینی‌های نظامی دولتشان افزایش می‌یابد. این بازی، بحث‌های دنیای واقعی در مورد دخالت نظامی آمریکا در خارج از کشور را منعکس می‌کند و نشان می‌دهد که خویشتن‌داری، دعوت به تجاوز از سوی دشمنان است. این روایت، دیدگاهی انتقادی نسبت به پیامد‌های مداخله‌گرایی آمریکا را منعکس می‌کند.
«راجر استال» استاد دانشگاه جورجیا که در مورد مجموعه‌های نظامی-سرگرمی مطالعه می‌کند، الگوی آشنایی را در این مجموعه می‌بیند. وی در رابطه با این نسخه از فرنچایز کال آف دیوتی خاطرنشان کرد که در این قسمت، دشمنان به طرز شگفت‌آوری همان دشمنانی هستند که در روایت‌های رسمی سیاست خارجی آمریکا به عنوان دشمنان درجه‌یک صلح جهانی معرفی شده‌اند. وی همچنین استدلال کرد که این مجموعه «روایت قدرتمندی» را پیش می‌برد که مداخله‌گرایی نظامی، باعث نجات آمریکا از مخمصه و خطر دشمنان خونخوار و بی‌رحم می‌شود.
در اواخر بخش داستانی، بازیکنان متوجه می‌شوند که خویشتن‌داری نظامی آمریکا تقریباً تمام اروپا را به آستانه فاجعه رسانده است. هنگامی که کره شمالی از دست «ری جو-یانگ» رهبر خونخوار کره شمالی که توسط گیمر‌ها اعدام می‌شود، رهایی می‌یابد، گیمر‌ها متوجه می‌شوند که کل تهاجم، یک میدان آزمایش روسیه برای یک دستگاه «پالس الکترومغناطیسی» بوده است. نقشه نهایی که توسط ملی‌گرایان افراطی روسی هماهنگ شده بود، استفاده از همان فناوری برای فتح اروپا بود که از اوکراین و لهستان شروع می‌شد و در نهایت به انگلیس می‌رسید.
پس از این نقطه عطف، مبارزه گیمر با ملی‌گرایان افراطی روس نیز ادامه یافته و بازی با یک سکانس مبارزه دراماتیک به پایان می‌رسد که در آن گیمر مردی را که به نظر می‌رسد وزیر دفاع روسیه است، به قتل می‌رساند.
در طول مبارزات، به گیمر‌ها آزادی انتخاب‌های زیادی داده می‌شود: از اینکه کدام برند رامن را از یک فروشگاه کره‌ای بخرند، تا اینکه از چه راه‌ها و برای چه مدت با غیرنظامیان کره شمالی بازی کنند. با این حال، این انتخاب‌ها تأثیر کمی بر روایت بزرگ‌تر بازی که از قبل برای بازیکن ترسیم شده است، دارند.
«متیو آلفورد»، محقق مجموعه‌های نظامی-سرگرمی، به طور خلاصه این توهم انتخاب را اینگونه توصیف کرد: بازیکن در چارچوب سیاسی که نمی‌تواند زیر سوال ببرد، آزادی تاکتیکی دارد: نحوه جنگیدن تعاملی است؛ اما فلسفه و لزوم جنگ از قبل تعیین شده است.
سوال مهم اینجاست که اگر روس‌ها یا کره‌ای‌ها یک بازی به همان اندازه محبوب بسازند که در آن بازیکنان یک عملیات مخفیبا هدف نفوذ به واشنگتن و ترور رئیس جمهور آمریکا انجام می‌دهند، آمریکایی‌ها چه واکنشی نشان خواهند داد. آیا کسی این را فقط به عنوان یک بازی ویدیویی نگاه می‌کند یا همین بازی دستاویز اعمال انواع تحریم‌ها و تهدید‌ها نسبت به کشور منتشرکننده بازی خواهد شد؟
شرکت اکتیویژن همچنین در تیزر ویدئویی بازی از صحنه‌ای بهره می‌برد که در آن شخصیت‌های بازی بر یک هلیکوپتر شینوک سوار می‌شوند که از پای یک مجسمه عظیم که شباهت عجیبی به «کیم جونگ اون» رهبر فعلی کره شمالی دارد، بلند می‌شود. در دورانی که جوانان به عنوان مخاطبان اصلی این بازی نسبت به میراث سیاست خارجی فاجعه‌بار آمریکا در دو دهه اخیر دچار تردید شده‌اند، این بازی نوعی شستشوی مغزی و پروپاگاندا به نظر می‌رسد.
این اثر، فانتزیِ بسته‌بندی‌شده‌ای از دنیایی را ارائه می‌دهد که در آن، خویشتن‌داری آمریکا به فاجعه می‌انجامد، دشمنان واشنگتن شرارتی اصلاح‌ناپذیر و سیری‌ناپذیر از خود نشان می‌دهند و مداخله نظامی آمریکا تنها راه‌حلِ قابل‌تصور برای مهار این شرارت است. اگر چنین روایتی بدون نقد و بررسی رها شود، می‌تواند در لحظه‌ای که بازیکن دسته بازی را زمین می‌گذارد، انرژی او را تجدید، تخیلش را تسخیر و رضایت او را برای جنگ بعدی آمریکا فراهم کرده باشد.
انتهای پیام/ 999
