دلنوشته/
مشق عشق روی تابوت ستاره‌ها؛ سه‌فاطمه از نسل ششم به دیدار شهدا رفتند
سه‌فاطمه از نسل ششم انقلاب در شهر باران که نه جبهه را دیده‌اند و نه آتش و دود را، اما دست‌های کوچک‌شان را روی تابوت ستاره‌ها گذاشته‌اند و با دل‌های زلال‌شان با کبوتران خونین‌بال شهرشان پیمان بستند.
گروه استان‌های دفاع‌پرس- سمیه اقدامی؛ ما سه‌تاییم؛ سه پروانه از نسل متولدین ۱۴۰۰، و از تبار نسل ششم انقلاب اسلامی. اسم‌هایمان با «فاطمه» گره خورده است: فاطمه ملائک، فاطمه حسنا و فاطمه زینب. قدکشیده‌های عصر بیداری، در شهر باران‌های نقره‌ای؛ رشت سرسبز و باران‌خورده.
امشب، روبه‌روی این تابوت بی‌نام‌ونشان نشسته‌ایم. اینجا کسی پلاک ندارد، اما آسمان پر از ستاره است. نگاهت می‌کنیم‌ای شهید! بی‌نامی، اما عطر تو تمام فضای اتاق را پر کرده است. شبیه عطر چادر‌های خاکی بیابان‌های شام، شبیه همان بابا که سه‌ساله بودیم و از خرابه تا آسمان پرید.
دخترکان سه‌ساله خوب می‌فهمند «بی‌نشانی» یعنی چه! مگر می‌شود عمو نیاید و دختر سه‌ساله بهانه‌اش را نگیرد؟ ما هم امروز آمده‌ایم زیارتِ عمو‌هایی که مثل بابای بی‌سر حضرت رقیه (س)، بی‌نشان آمده‌اند تا راه آسمان را به ما نشان دهند. در اوج گمنامی، مثل مادر غریبمان فاطمه زهرا (س)، پشت در‌های بسته نماندید، بلکه آمدید تا در کوچه پس‌کوچه‌های شهرما مأوا بگیرید.
تو،ای کبوتر خونین‌بال، قرار است به حیاط پاک مدرسه دخترانه گوهرشاد رشت بروی؛ جایی که روزی ما هم بزرگ می‌شویم و مشقِ عشق را روی تخته‌سیاه می‌نویسیم. آن یکی‌تان در دل هیاهوی جوانان در ورزشگاه عضدی رشت آرام می‌گیرد تا پهلوانی را به یادمان بیاورد؛ و دیگری در آغوشِ درختانِ بلوط بوستان ماکلوان فومن خاکسار زمین می‌شود تا تفرجگاه فرشتگان باشد.
ما نسلِ ششم انقلابیم؛ نه جبهه را دیده‌ایم، نه ترکش و دود را؛ اما دست‌های کوچکمان را روی تابوت شما می‌گذاریم و با زبان کودکانه، با دل شکسته و زلال حضرت رقیه (س) زمزمه می‌کنیم: «سلام‌ای مسافر بی‌نشانی که مثل بابای من، بی‌سر و بی‌صدا آمدی... ما تو را گم نکرده‌ایم؛ تو در قلب کوچک ما جاودانه‌ای. دستمان را بگیر تا تا پای جان، پای این پرچم و این راه بمانیم...»
انتهای پیام/
لینک کپی شد
نظر شما
