حوا احمدی

در سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) ساری در قاب اشک و ایمان ایستاد؛ مردمی که با دل‌های آکنده از عشق و افتخار، شهیدان گمنام را بر شانه گرفتند و هر گامشان روایت جاودانگی بود. پرچم‌ها در باد رقصیدند، صلوات‌ها در آسمان پیچید و تابوت‌های سبک، اما سنگین از خاطره، در میان زمزمه‌ی چاووشی‌خوان و سوز مدیحه سرایی مداحان به خانه‌ی ابدی رسیدند. این قاب، نه تنها تصویری از وداع، که آئینه‌ای از آغاز را به تصویر کشید؛ آغاز راهی که با خون شهیدان روشن شده و تا همیشه در حافظه‌ی یک ملت باقی خواهد ماند.

در شیرگاه، جایی که نسیم کوهستان با عطر خاک آمیخته است، مراسم وداع با شهید گمنام رنگی از حماسه و اشک به خود گرفت؛ مردمان با دل‌های آکنده از شوق و اندوه، گرداگرد پیکر پاکی ایستادند که بی‌نام، اما پرآوازه بود. صدای نوحه‌ها همچون موجی آرام بر جان‌ها نشست و پرچم‌های سرخ و سبز در باد، یادآور عهدی جاودانه شدند؛ عهدی که خون شهیدان بر زمین نوشتند و امروز در نگاه هر چشم اشکبار دوباره خوانده شد. این وداع، نه پایان که آغاز بود؛ آغازی برای زنده نگه داشتن یاد کسانی که بی‌هیچ نشانی، چراغ راه شدند و در دل تاریخ، نامشان را با نور جاودانگی حک کردند.