هیأت؛ از حاشیه امن جامعه تا کانون مصونسازی نسل جوان
گروه استانهای دفاعپرس_«سیده معصومه حسینی»؛ جبههی نبرد شناخته شد، سلاح تعریف شد و ادبیات آن مهیا گشت. اما این تمام ماجرا نیست. هر ارتش پیروز، نیاز به «پادگانهای مستحکم» و «مراکز آموزش و تجهیز» دارد. در نقشهٔ راهبردی رهبر معظم انقلاب، این پادگانها، چیزی نیست جز «هیأتهای مذهبی». ایشان با اشاره به یک تحول اجتماعی خیرهکننده میفرمایند: «امروز اقبال جوانها به هیأت خیلی زیاد است؛ در گذشته اینجور نبود.»
این اقبال، تنها یک آمار دلخوشکننده نیست. این، سنگ بنای یک استراتژی کلان است: تبدیل هیأت از یک حلقهٔ بستهٔ سنتی، به کانون جریانسازی و مصونیتبخشی به نسل آینده.
تحلیل و تبیین:
نسل در معرض هدف؛ چرا جوانان کانون توجه دشمنند؟
رهبر معظم انقلاب پیش از هر چیز، هدف دشمن را مشخص میکنند: «تغییر ذهن جوان ایرانی». تمام سرمایهگذاری روی هالیوود، رمان، بازی و فضای مجازی، معطوف به همین نقطه است. جوان، هم آسیبپذیرتر است و هم اثرگذارتر. تصرف ذهن او، یعنی تصرف آیندهٔ یک تمدن. در چنین شرایطی، هیأت دیگر نمیتواند فقط محل «پناهگاه» باشد؛ باید تبدیل به «پادگان آموزشی» شود.
مسئولیت خطیر هیأت: مصونسازی در برابر «دشمن لجوج و دارای امکانات»
اینجاست که رهبر معظم انقلاب یک مسئولیت تاریخی را بر دوش هیأتها میگذارند: «این را بایستی قدر دانست و نسل جوان را در مقابل هدف این دشمن لجوج و خبیث و متأسّفانه دارای امکانات، مصونسازی کرد.» و «مصونسازی» یعنی واکسینه کردن فکر و دل جوان در برابر ویروسهای مهاجم فرهنگی. هیأت باید با معارف ناب، فضای صمیمی و ادبیات جذاب، «پادتنهای هویتی» در وجود جوان تولید کند.
مداحِ هیأتی؛ معمار تبدیل «حضور» به «تعهد»
امام خامنهای خطاب به مداحان میفرمایند: «شما مدّاحها میتوانید این هیئتی را که در آنجا هستید، تبدیل کنید به کانون پایبندی به ارزشهای انقلاب و [دیگر]ارزشها.»
نقش مداح، فراتر از اجرای برنامه است. او معمار این تبدیل است. او باید بتواند از «حضور فیزیکی» و «شور عاطفی» جوان در هیأت، «تعهد عملی» و «پایبندی عقیدتی» بسازد. هیأت نباید آخر خط، که ایستگاه اول حرکت باشد.
خطر انحراف: وقتی هیأت «مربوط به این زمان» نباشد
رهبر معظم انقلاب در همان ابتدای بیانات، بین دو نوع مجلس تمایز قائل میشوند:
مجلس این زمان: «مجلس را بهروز کرد... شعرهای پُرمغز و بامضمون.»
مجلس غیرزمانه: «جمعیّت هست، امّا مربوط به این زمان نیست.»
هیأتی که نتواند با زبان، دغدغهها و سوالات نسل جوان امروز ارتباط برقرار کند، حتی با وجود جمعیت زیاد، در واقع «غیرزمانه» است و در مأموریت مصونسازی ناتوان. خطر، تبدیل هیأت به موزهای از احساسات کهن است.
هشدار قرمز: نفوذ «آهنگهای دوران طاغوت» در پیکر هیأت
رهبر معظم انقلاب با دقتی ژرف، به یکی از مهلکترین راههای انحراف اشاره میفرمایند: «مراقب باشید... آهنگهای دوران طاغوت راه پیدا نکند در مفاهیم دینی ما... آهنگ مدّاحی، آهنگ شما است، مال شما است، ابتکار شما است؛ نباید آنچه را مربوط به دشمنان شما است... نفوذ کند در کار شما و در بیان شما.»
این هشدار، یک خط قرمز هنری_ایدئولوژیک است:
ریتمِ انقلاب، باید ریتمِ نو باشد: استفاده از ملودیهای وابسته به فرهنگ طاغوت، ناخواسته بار معنایی و ارزشی آن نظام را بازتولید میکند. این یک «تغییر هویتی خزنده» زیر پوشش جذابیت موسیقایی است.
ابتکار یا تقلید؟: هیأت تراز انقلاب نمیتواند مقلد سبکهای پیش از انقلاب باشد. این تقلید، نشانه ضعف هنری و عقیدتی است. آهنگ باید «مال خود» و «نوآورانه» باشد.
جذب با سلاح دشمن؟ اگر هیأت برای جذب جوان، به همان سلاحهای موسیقایی دشمن متوسل شود، در عمل به ترویج فرهنگ مهاجم کمک کرده است. انحراف هیأت گاه از آهنگ آغاز میشود.
جمعبندی:
هیأت امروز، سنگر اجتماعی انقلاب است و مداح، فرمانده این سنگر. موفقیت او تنها در شمارش جمعیت شبهای جمعه نیست، بلکه در «نرخ تبدیل» هوشمندانهٔ این حضور به سربازان مصونشده و متعهد سنجیده میشود. اقبال جوانان، یک موهبت الهی و یک آزمون تاریخی است. این آزمون، هم در محتواست و هم در قالب. هیأتی که نتواند هم محتوایی بهروز و عمیق ارائه دهد و هم در قالب (شامل موسیقی) اصیل و نوآور باشد، در میدان نبرد تمدنی امروز حرفی برای گفتن نخواهد داشت.
در یادداشت بعدی، به الگوی اعلای این مسیر میپردازیم: «اسوه فاطمی». رهبر انقلاب چگونه حضرت زهرا (س) را نه فقط به عنوان موضوع ثواب، که به عنوان «نقشه راه کامل» برای مداح و هیأت ترسیم میکنند؟
بر اساس بیانات امام خامنهای (۲۰ آذر ۱۴۰۴)
انتهای پیام/
