۲۲ بهمن؛ پاسخ نسل دهه ۸۰ و ۹۰ به جنگ روایت‌ها!

به گزارش خبرنگار دفاع‌پرس از اصفهان، خیابان‌های اصفهان در آستانه سالروز پیروزی انقلاب اسلامی، حال و هوایی دیگر دارند. نوجوانانی که چند ماه پیش در میانه التهاب‌ها و اغتشاشات کشور، شاهد حوادثی تلخ بودند، این بار نه با خشم، بلکه با تصمیمی سنجیده می‌خواهند به میدان بیایند. برای آنان، حضور در راهپیمایی ۲۲ بهمن تنها یک مراسم نمادین نیست، بلکه واکنشی آگاهانه به جنگ روایت‌ها است. 

محمدرضا، ۱۸ ساله و ساکن یکی از محله‌های مرکزی اصفهان، از نزدیک فضای اغتشاشات را دیده بود. وی گفت: خیلی‌ها فکر می‌کردند ما یا باید ساکت باشیم یا اغتشاش کنیم. اما من و دوستانم فهمیدیم که اعتراض با ناامنی فرق دارد. در ۲۲ بهمن شرکت می‌کنم، چون نمی‌خواهم صدای ما را کسانی مصادره کنند که دنبال تخریب کشور بودند.

این تفکیک میان «مطالبه‌گری» و «برهم زدن امنیت»، نقطه مشترک بسیاری از گفت‌و‌گو‌های نسل جدید بود و نشان می‌داد آنان ساده‌لوح نیستند، بلکه مسئله را فهمیده‌اند. فاطمه، ۲۱ ساله و دانشجوی دانشگاه اصفهان هم از همان نسلی بود که در برابر هجمه رسانه‌های خارجی قرار است ایستادکی کند و اظهار کرد: وقتی رسانه‌های بیرونی مدام می‌گفتند نسل جدید کاری به انقلاب ندارد، همان‌جا بود که باید دیده می‌شدیم. حضور در ۲۲ بهمن برای من اعلام موضع بود؛ نه تأیید همه‌چیز، بلکه دفاع از اصل ایران. درک او از مفهوم «دفاع از اصل ایران» نشان داد که برای بخشی از این نسل، راهپیمایی ۲۲ بهمن دیگر تنها یادگار گذشته تلقی نمی‌شد، بلکه فرصتی برای بیان موضع مستقل در برابر تحریف واقعیت بود.

امیرعلی، ۱۶ ساله و متولد دهه ۹۰، نیز از تجربه فضای مجازی سخن گفت: وی معتقد است در روز‌های اغتشاش، بسیاری از تصاویر و روایت‌ها ناقص و گمراه‌کننده منتشر شدند. در فضای مجازی هیچ‌کس نمی‌گفت آخرش چه می‌شود. من در ۲۲ بهمن شرکت می‌کنم، چون می‌خواهم جواب دروغ را با واقعیت بدهم، نه با اینکه با خشونت پاسخ دهم. 

حرف او خلاصه دیدگاه بسیاری از نوجوانان بود که تصمیم گرفتند روایت واقعی خود را پس بگیرند؛ نه از طریق درگیری، بلکه با حضور مدنی. زهرا، ۲۳ ساله، به نقش خانواده اشاره کرد: پدر و مادرم نه شعاری حرف می‌زدند، نه من را مجبور می‌کردند؛ فقط واقعیات را گفتند، این‌که این کشور با چه سختی سر پا مانده است. از نگاه زهرا، آگاهی نسل جوان در تعامل منطقی با خانواده شکل گرفته بود. به باور او، جوانانی که با حقیقت روبه‌رو شدند، تصمیم‌هایشان بر پایه عقلانیت بود، نه احساسات زودگذر.

در این گفت‌وگوها، موضوع «امنیت» به عنوان خط قرمز نسل دهه ۸۰ و ۹۰ مطرح شده بود؛ حتی کسانی که منتقد جدی بودند، ناامنی را خط قرمز می‌دانستند. علی، ۱۹ ساله، در همین زمینه گفت: من آینده‌ام در همین کشور است. وقتی شهر ناامن می‌شود، اولین ضربه را ما می‌خوریم. در ۲۲ بهمن شرکت کردم، چون نمی‌خواستم آینده‌ام گروگان آشوب باشد.

این جمله، از دید بسیاری از ناظران، خلاصه پاسخی روشن به این سؤال بود که «چرا نسل جوان پس از التهاب‌های اخیر، تصمیم گرفت به خیابان بیاید؟». آنان می‌آیند تا با حضور خود بگویند منتقدند، اما ویرانگر نیستند؛ می‌خواهند آینده را بسازند، نه آن‌را در آشوب بسوزانند. در واقع، برای نوجوانان و جوانان اصفهانی، راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال فرصتی است برای بازتعریف هویت امروز؛ هویتی که نه در قالب‌های دهه ۶۰ می‌گنجید و نه در تصویر اغراق‌آمیز رسانه‌های بیگانه. این نسل نشان داد که می‌تواند پرسشگر باشد، نقاد باشد، اما در عین حال به کشورش وفادار بماند.

نسل دهه ۸۰ و ۹۰، پس از تجربه آشوب‌های آخیر، به درک تازه‌ای از مفهوم اعتراض و امنیت رسیده بود. برای آنان، حضور در راهپیمایی ۲۲ بهمن نه از ترس و اجبار، بلکه از باور به آینده‌ای بهتر بود؛ آینده‌ای که باید در امنیت ساخته شود، نه در آشوب. بنابراین، ۲۲ بهمن امسال برای این نسل، بیش از هر چیز یک پیام داشت: ما منتقد بودیم، اما ویرانگر نبودیم. ما آینده را می‌خواستیم، نه اینکه اغتشاش را بخواهیم.

انتهای پیام/