شهید وطن به روایت مادر؛ از راه‌اندازی هیئت کربلا تا اتمام ماموریت با شهادت

مادر شهید «ابوالفضل سبکتکین» از شهدای امنیت وطن زرین‌شهر اصفهان در دی‌ماه در گفت‌و‌گو با خبرنگار دفاع‌پرس از اصفهان اظهار داشت: فرزندم متولد سال ۱۳۸۰ بود و در ۲۴سالگی به شهادت رسید. نام «ابوالفضل» را از روی ارادتی که به حضرت ابوالفضل (ع) داشتیم، برایش انتخاب کردیم و از همان کودکی، نشانه‌های این ارادت در زندگی‌اش دیده می‌شد. در طول این ۲۴ سال، اتفاقاتی برایش افتاد که بار‌ها به شکل معجزه‌آسا از آنها سالم بیرون آمد؛ ما این را نگاه ویژه حضرت ابوالفضل (ع) به فرزندمان می‌دانستیم.

از کودکی تا انتخاب مسیر پاسداری

وی خاطرنشان کرد: ابوالفضل از دوران تحصیل، دانش‌آموزی بسیار زرنگ و باهوشی بود. از سنین نوجوانی، حدود ۱۲ تا ۱۵سالگی، به بسیج فعال مسجد محله پیوست و همین فعالیت‌ها باعث شد که به‌تدریج مسیر زندگی‌اش را انتخاب کند. به محض دریافت دیپلم، وارد سپاه شد و شغل پاسداری را با آگاهی و علاقه برگزید. او هیچ‌وقت به یک جایگاه ثابت قانع نبود؛ همیشه به دنبال رشد، یادگیری و پیشرفت بود و اهداف بلندی برای خودش ترسیم می‌کرد.

تعهد در عبادت و کار

وی یادآور شد: مهم‌ترین ویژگی اخلاقی فرزندم این بود که هر کاری را به نحو احسن انجام می‌داد. نماز برایش اولویت داشت و با دقت و توجه خاصی آن را به‌جا می‌آورد. بعد از نماز، به کار‌ها و مسئولیت‌هایش می‌پرداخت. در کار، نظم و جدیت مثال‌زدنی داشت و اگر مسئولیتی را می‌پذیرفت، مطمئن بودیم که آن کار به بهترین شکل انجام خواهد شد. مسئولیت‌پذیری بالایی داشت و هیچ‌گاه کاری نبود که به او سپرده شود و نیمه‌تمام بماند.

مادر شهید سبکتکین عنوان کرد: ابوالفضل از حدود ۱۶سالگی به همراه چند نفر از دوستانش هیئتی به نام «هیئت کربلا» راه‌اندازی کرد. این هیئت به مرور زمان رونق گرفت و در منطقه شناخته شد. برنامه‌های هیئت به‌ویژه در دهه سوم محرم هر شب به‌صورت متوالی برگزار می‌شد و با استقبال خوبی همراه بود. او در این هیئت، علاوه بر فعالیت‌های فرهنگی، مسئولیت کار‌های فنی مانند سیستم صوت و برق را نیز بر عهده داشت.

علاقه به کار‌های فنی و برق

وی گفت: ابوالفضل از کودکی به کار‌های فنی، به‌ویژه برق‌کشی و تعمیر وسایل برقی علاقه داشت. بسیاری از کار‌ها را بدون اینکه جایی آموزش رسمی دیده باشد، با تجربه و دقت یاد گرفته بود. در خانه یا در فعالیت‌های جهادی، هر وقت نیاز به کار فنی بود، ابوالفضل پیش‌قدم می‌شد. همین توانمندی‌ها باعث شده بود که در فعالیت‌های فرهنگی و هیئتی نیز نقش مؤثری داشته باشد.

وی ادامه داد: فرزندم در کنار فعالیت‌های پاسداری، در گروه‌های جهادی نیز حضور فعال داشت. به خانه خانواده‌هایی می‌رفتند که توان مالی نداشتند و نیازمند تعمیرات بودند؛ کار‌های عمرانی و فنی را به‌صورت جهادی انجام می‌دادند. او مردمی بود و درد مردم را می‌فهمید. این روحیه خدمت، از ویژگی‌های بارز شخصیتش به شمار می‌رفت.

این مادر شهید خاطرنشان کرد: ابوالفضل روحیه‌ای شجاع، دلیر و ریسک‌پذیر داشت. ارادت خاصی به امام حسین (ع) و حضرت ابوالفضل (ع) در وجودش موج می‌زد و این ارادت در رفتار و تصمیم‌هایش نمود داشت. در دو ماه پایانی زندگی‌اش، تغییراتی در روحیاتش احساس می‌کردیم؛ انگار دنیا برایش کوچک شده بود. از مشکلات اجتماعی و کوتاهی‌هایی که در رسیدگی به امور مردم می‌دید، ناراحت می‌شد و می‌گفت بعضی کار‌ها می‌تواند انجام شود، اما به دلایل مختلف، به آنها رسیدگی نمی‌شود. این دغدغه‌ها برایش سنگین بود.

مسئولیت‌پذیری مثال‌زدنی

وی یادآور شد: هر کاری که به او سپرده می‌شد، با تمام توان انجام می‌داد. اگر جایی احساس می‌کرد کاری روی زمین مانده، خودش وارد عمل می‌شد. از اطرافیان و همکارانش هم که می‌شنویم، همه بر این موضوع تأکید دارند که ابوالفضل اگر مسئولیتی را قبول می‌کرد، حتماً آن کار به بهترین شکل ممکن به سرانجام می‌رسید.

حضور در مأموریت‌ها برای تأمین امنیت

مادر شهید سبکتکین گفت: ما می‌دانستیم که فرزندمان پاسدار است و برای دفاع از امنیت مردم در مأموریت‌ها حضور دارد. با اینکه محل خدمت اصلی‌اش جای دیگری بود، اما مدتی به‌دلیل نیاز، در این منطقه مشغول به کار شد. او علاوه بر انجام مأموریت‌های محوله، وقت می‌گذاشت تا نیرو‌های زیر دستش را آموزش دهد و سطح توانمندی آنها را بالا ببرد. هدفش این بود که کار‌ها به شکل درست و اصولی انجام شود.

وی افزود: ابوالفضل مجرد بود و ازدواج نکرده بود. تمام تمرکز و انرژی‌اش را صرف خدمت، فعالیت‌های فرهنگی، جهادی و انجام مسئولیت‌هایش کرده بود. زندگی‌اش ساده و بی‌حاشیه بود و بیشتر وقتش را یا در محل کار، یا مسجد، یا فعالیت‌های مردمی می‌گذراند.

مادر شهید ابوالفضل سبکتکین در پایان گفت: فرزندم از کودکی تا آخرین روز‌های زندگی‌اش، با ایمان، تعهد و مسئولیت‌پذیری زندگی کرد. او دنیا را کوچک می‌دید و دلش برای کار‌های انجام‌نشده مردم می‌سوخت. امیدوارم راه و منش او، الگویی برای جوانان باشد و همه ما بتوانیم نسبت به مسئولیت‌هایی که بر عهده داریم، با دقت و تعهد بیشتری عمل کنیم.

انتهای پیام/