وظیفه ما شناخت میدان‌های مقاومت است

به گزارش خبرنگار فرهنگ دفاع‌پرس، قیام شکوهمند و جاویدان عاشورا بزرگترین قیام انسان‌ساز و روشن‌ترین دلیل شناخت جبهه کفر و ایمان است. امام حسین (ع) که حجت و قائم به امر خداوند است به همه ما آموخت که در مسیر حق راه بی‌طرفی وجود ندارد، ما باید در جبهه حق باشیم و هر راهی غیر از این راهی باطل است هر چند که در لشکر کفر نباشیم.

بعد از قیام عاشورا، قیام‌های متعددی روی داد که به تاسی از سیدالشهدا (ع) شکل گرفت، از قیام توابین و قیام مختار برای خونخواهی از شهدای کربلا تا قیام زید بن حسن (ع) و از قیام سربداران در سبزوار و نهضت جهانی امام خمینی (ره) همگی قیام لله بودند، اما تنها این قیام امام خمینی (ره) بودند که تحت عنوان انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، چرا که امام راحل تنها نگاه به گذشته نداشت، بلکه هدف غایی ایشان زمینه‌سازی برای ظهور بود چنان که هدف امام حسین (ع) نیز صیانت از گنجینه امامت و سپردن این امانت به امام بعد از خود تا در نهایت به دست امام زمان (عج) برسد.
بزرگترین خصیصه امامین انقلاب این بود درکی عمیق و چند بعدی از قیام عاشورا داشتند که این امر سبب اقتدار انقلاب اسلامی شده است، وظیفه همه ما و فرزندان ما نیز چیزی جز این نیست که از موهبت الهی یعنی انقلاب اسلامی صیانت و پاسداری کنیم و این امر مهم جز با شناخت قیام عاشورا ممکن نیست به مناسبت ایام محرم و صفر مواضع و دیدگاه‌های رهبر شهید انقلاب اسلامی منتشر می‌شود که قسمت هفتم  آن را در ادامه می‌خوانید:

ﺯﯾﻨﺐﮐﺒﺮى (س) ﻭ ﻋﻤﻞ ﺑﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﺯﯾﻨﺐﮐﺒﺮى (ص)، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻮﺿﻊ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭ ﺍﻭ، ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﻭ، ﻧﻮﻉ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻭ، ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﯾﻦﻃﻮﺭ ﻋﻈﻤﺖ ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﻫﺮ ﮐﺲ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭى ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻮ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ (ع) ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻋﻈﻤﺖ ﭘﻴﺪﺍ می‌کند.

ﺑﺨﺶ ﻋﻤﺪﻩى ﺍﯾﻦ ﻋﻈﻤﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻻ، ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ؛ ﻫﻢ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﻪ ﮐﺮﺑﻼ، ﻫﻢ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺯ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ، ﻫﻢ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﮐﺸﻨﺪﻩى ﺑﻌﺪ ﺍز ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺭﺍ؛ ﻭ ثانیا، ﻃﺒﻖﻫﺮ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ، ﯾﮏ ﺍﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮﺩ. ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎب‌ها ﺯﯾﻨﺐ (س) ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ.

ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻋﻤﻞ ﺑﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﻧﻴﺎﺯ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻴﺴﺖ؛ ﻫﻨﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ. می‌دانید ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﻼﻡ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺭﺍ ﻭ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺭﺍ ﻭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ؛ ﯾﺰﯾﺪ ﻭ ﯾﺰﯾﺪﯾﺎﻥ ﺭﺍ ﻭ ﻫﻤﻪى آﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﺟﺮﺍى ﮐﺮﺑﻼ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ؛ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﮐﺎب ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺗﻼﺵ ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﻣﺎ آﻧﻬﺎ ﺣﺒﻴﺐ ﺑﻦ ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻧﺸﺪﻧﺪ، ﺯﻫﻴﺮ ﻧﺸﺪﻧﺪ، آﻥ ﻏﻼﻡ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﺸﺪﻧﺪ؛ ﺩﺭ ﺑﻨﻰﻫﺎﺷﻢ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﺑﻮﺍﻟﻔﻀﻞ (ص) ﻭ ﻋﻠﻰﺍﮐﺒﺮ (ع) ﻧﺸﺪﻧﺪ؛ ﭼﺮﺍ؟ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪى ﻧﻴﺎﺯ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻰ ﺩﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﻧﻴﺎﺯ آﻥ ﻭﻗﺖ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﻢ ﻭ ﺑﻪ آﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺪﻫﻢ، ﭼﻪ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ آﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﮐﻤﮏ ﺑﺮﺍى ﺩﯾﻦ ﺑﺪﺍﻧﻢ؟ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻋﻼﺝ ﻓﻮﺭى ﻭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﺍﺭﻭى ﻓﻮﺭى ﻭ ﻓﻮﺗﻰ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﻮ ﺯﻣﺎﻧﻰ می‌تواﻧﻰ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﮐﻨﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ آﻥ ﻟﺤﻈﻪ آﻥ ﺩﺍﺭﻭ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻰ، ﻭﺍﻻ (آﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ، ﺍﮔﺮ ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ آﻥ ﺩﺍﺭﻭ ﺭﺍ ﻫﻢ آﻭﺭﺩى، ﭼﻪ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﻣﻬﻢ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ.

ﭘﺮﻫﻴﺰ ﺍﺯ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺗﮑﻠﻴﻒ
بعضی‌ها ﮐﺎﺭى ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ، ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ نمی‌دهند؛ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ، آﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ ﺷﻬﺪﺍى ﮐﺮﺑﻼ ﻭ ﺗﻮﺍﺑﻴﻦ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﺪﺍى ﮐﺮﺑﻼ ﻫﻢ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ، ﺗﻮﺍﺑﻴﻦ ﻫﻢ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ؛ ﻓﺎﺻﻠﻪى ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻴﻦ آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻰ ﺯﯾﺎﺩ ﻧﺒﻮﺩ، ﺍﻣﺎ ﺷﻬﺪﺍى ﮐﺮﺑﻼ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺷﻬﺪﺍى ﺗﻮﺍﺑﻴﻦ ﻧﻪ؛ ﻣﻘﺎﻣﺸﺎﻥ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺧﻴﻠﻰ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﺮﺍ؟ ﭼﻮﻥ ﺷﻬﺪﺍى ﮐﺮﺑﻼ ﺑﻪ ﻧﺪﺍى ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻧﺪ؛ ﻭﻟﻰ ﺗﻮﺍﺑﻴﻦ ﺑﻪ ﻧﺪﺍى آﻥ ﺣﻀﺮﺕ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻦ ﻭﻗﺖ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻓﺮﻗﺶ ﺍﯾﻦ ﺍست.

ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻴﺎﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ: ﺑﻰﺍﯾﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻰﺷﻮﻕ ﻭ ﺑﻰﻣﺤﺒﺖ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﻟﺤﻈﻪﺷﻨﺎﺱ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺤﻈﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ؛ ﻧﻴﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻓﺮﺽ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﻴﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ دل‌هاﺷﺎﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺍﻫﻞﺑﻴﺖ: ﻣﺤﺒﺖ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﺩﯾﺮﺗﺮ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ؛ ﻫﻤﻪﺷﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﭘﻴﺶ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﻣﺄﺟﻮﺭﻧﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﮐﺎﺭى ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ، آﻥ ﮐﺎﺭى ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ؛ ﻟﺤﻈﻪ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ؛ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ؛ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ، آﻥ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭى ﮐﻪ ﺗﻮﺍﺑﻴﻦ ﺩﺭ ﻣﺪﺗﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻭﺭﻭﺩ ﺟﻨﺎب ﻣﺴﻠﻢ ﺑﻪ ﮐﻮﻓﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ می‌دادﻧﺪ، ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻋﻮﺽ می‌شد؛ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮﺩ ﺣﻮﺍﺩﺙ، ﺟﻮﺭ ﺩﯾﮕﺮى ﺣﺮﮐﺖ ﺑﮑﻨﺪ. ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﻰ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪى ﻧﻴﺎﺯ، ﺧﻴﻠﻰ ﭼﻴﺰ ﻣﻬﻤﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺯﻣﺎﻥﺷﻨﺎﺳﻰﺍﻣﺎﻡ حسین (ع)

ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﻣﻮﻗﻊ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩ. ﺩﺭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺣﺎﺩﺛﻪى ﮐﺮﺑﻼ، ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ ﻣﺴﺆﻭﻟﻴﺖ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ. آﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺎﺭﻫﺎى ﺩﯾﮕﺮى ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺑﻼﯾﻰ نمی‌کرد، ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺠﺮﺩ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ آﻥ ﮐﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ، ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ آﻥ ﺭﺍ ﭼﺴﺒﻴﺪ؛ ﻣﻮﻗﻊ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ آﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩ.

ﺑﺼﻴﺮﺕ؛ ﻣﻘﺪﻣﻪى ﻋﻤﻞ ﺑﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻬﻢ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺻﺤﻨﻪى ﻧﺒﺮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺠﺴﻢ ﮐﻨﻴﻢ. ﺗﺎ ﺻﺤﻨﻪى ﻧﺒﺮﺩ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻘﻪى ﺑﻠﻨﺪى، ﺑﺎﺗﻼﻗﻰ، ﺟﻨﮕﻠﻰ، ﻟﻐﺰﻧﺪﻩ، ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻘﻪای ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻼﻥ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺑﺰﺍﺭى ﺩﯾﮕﺮ، می‌شود ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ، ﺑﺮﺍى ﺟﻨﮕﺎﻭﺭ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮ ﺟﻨﮓ آﻥﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ، ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻧﻘﺸﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ می‌شود ﻣﺎ ﻟﻮﻟﻪى ﺗﻔﻨﮓ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﻠﺐ ﺩﺷﻤﻦ ﻭ ﺑﻪ آﻥ ﻧﻘﻄﻪای ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ، ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻧﻘﺸﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﯾﺎﺩ می‌دهد ﺑﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﻃﺮﻑ ﺭﻭ ﺑﮑﻨﻴﻢ؛ ﺳﻼﺡﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﻃﺮﻑ ﺑﮑﺸﻴﻢ؛ ﮐﺠﺎ ﺧﻄﺮﻧﺎک‌تر؛ ﺍﺳﺖ ﮐﺠﺎ ﻭﺍﺟﺐﺗﺮ ﺍﺳﺖ؛ ﮐﺠﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﮐﻤﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ؛ ﮐﺠﺎ ﺑﺮﺍى ﻣﺎ ﻧﻘﻄﻪى ﺿﻌﻒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﭙﻮﺷﺎﻧﻴﻢ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ؛ ﺗﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺟﻨﮓ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍى ﺣﺴﻴﻨﻰ (ع) ﻧﻘﺸﻪ ﺩﺳﺖ بعضی‌ها ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ. ﺩﺭﯾﺎى ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺎ ﻟﺠﻪﻫﺎى ﺧﻄﺮﻧﺎک ﻭ ﻣﻬﻴﺐ آﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﯾﮏ ﻋﺪﻩ ﻧﻘﺸﻪ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ، ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪى ﺣﺴﺎﺱ ﺩﺭﯾﺎﻓﺘﻨﺪ، ﯾﮏ ﻋﺪﻩ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺳﺖ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻫﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻧﻘﺸﻪ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ؛ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ ﮐﺴﻰ می‌تواﻧﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺱ ﻭ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﻧﺼﻴﺒﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ؟ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ آﻝ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ (ص) ﺑﺰﺭگ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﻧﻘﺸﻪى ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ. نمی‌دانستند آﻥ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ آﻥ ﺩﻓﺎﻉ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ آﻥ ﻧﻘﻄﻪای ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭى ﺑﺸﻮﺩ، ﮐﺠﺎﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺗﺎ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ!

ﺍﺳﻼﻡ ﻣﺠﺴﻢ ﺭﺍ، ﻗﺮآﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﺭﺍ، حسین ﻓﺎﻃﻤﻪ (ع) ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ. بعضی‌ها ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﮐﺮﺑﻼ آﻣﺪﻧﺪ، ﺍﺯ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ (ع) ﺩﻓﺎﻉ ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ آﺧﺮ آﻣﺪﻧﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﯾﺎ ﺑﻦ ﺭﺳﻮﻝﺍﷲ! ﻣﺎ ﺗﺎ آﻧﺠﺎﯾﻰ ﮐﻪ می‌شد ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﻴﻢ، ﺩﻓﺎﻉ ﮐﺮﺩﯾﻢ، ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﻰ، ﺑﺮﻭﯾﻢ. ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﻫﻢ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺑﺮﻭﯾﺪ. ﺍﯾﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻘﺸﻪ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﯾﻦ نمی‌داند ﮐﺠﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ. خیلی‌ها ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﺠﺎى ﺍﺳﻼﻡ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﺮﺩﻧﻰ ﺍﺳﺖ. خیلی‌ها ﺑﻮﺩﻧﺪ آﻥ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻨﺎ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺍﺻﺎلت‌های ﺍﺳﻼﻡ، ﻭﺍﺟﺐﺗﺮﯾﻦ ﻭ ﺿﺮﻭﺭی‌ترین ﺩﻓﺎﻉﻫﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭى ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡ می‌زنند ﻭ ﻧﺎﻡ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﻰآﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺩﻋﺎى ﺍﺳﻼﻡ می‌کنند، نمی‌دانند ﺍﺳﻼﻡ ﮐﺠﺎﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺻﺤﻨﻪای ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ آﻥ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﺮﺩ. ﻫﻨﺮ ﺑﺰﺭگ، ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺒﻴﺐﺑﻦﻣﻈﺎﻫﺮﻫﺎ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺻﺤﺎﺑﻰ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع)، ﻧﻘﺸﻪ ﺭﺍ ﺧﻮب ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺷﻤﺎ ﺩﯾﺪﯾﺪ ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ ﺯﯾﻨﺐ (س) ﺣﺘﻰ ﺑﭽﻪﻫﺎى ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ آﻭﺭﺩ؛ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﯾﺎ ﻣﮑﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ. می‌تواﻧﺴﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﻣﻦ ﻣﻴﺮﻭﻡ ﺑﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ، ﻫﺮ ﺣﺎﺩﺛﻪای ﻫﻢ ﭘﻴﺶ آﻣﺪ، ﺑﺮﺍى ﻣﻦ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﯾﺪ؛ ﺑﭽﻪﻫﺎﯾﻢ ﭘﻴﺶ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺑﭽﻪﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻫﻢ آﻭﺭﺩ ﻭ ﻃﺒﻖ ﻧﻘﻞ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻼ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻧﺪ.

ﺍﯾﻦ آﻥ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ می‌داند ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﺭﻭﺯ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) آﻣﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺍﺟﺎﺯﻩ می‌خواﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺑﺮﻭﻡ. ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ (ع) ﺑﻪ ﻗﺪ ﻭ ﺑﺎﻻى ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺟﻮﺍﻥ ﯾﻘﻴﻨﺎ ﺗﺸﻨﻪ ﻧﮕﺎﻫﻰ ﮐﺮﺩ، آﺛﺎﺭ ﺿﻌﻒ ﻭ ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺍﺯ ﭼﻬﺮﻩى ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍﺳﺖ؛ ﺩﻟﺶ ﺳﻮﺧﺖ، ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺕ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﮔﺮﻓﺘﻰ؟ ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩ: ﯾﺎ ﺑﻦ ﺭﺳﻮﻝﺍﷲ! ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻴﺎﯾﻢ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﻡ. ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎﺱ می‌کند ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺟﺎى ﻣﺎﯾﻪﮔﺬﺍﺭى ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺰﯾﺰﺗﺮﯾﻦ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﺍﺵ ﻫﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺍﺳﺖ؛ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬﺍﺭى می‌کند.

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪى ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍن‌های ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﮔﺎﻫﻰ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺍﻫﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﺍﻣﺎ نمی‌فهمد ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﻣﺴﺌﻠﻪى آگاهی‌های ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺭﺍ ﺟﺪى ﺑﮕﻴﺮﯾﺪ. ﺍﮔﺮ آﮔﺎﻫﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ، آﺩﻡ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ می‌کند. آﮔﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﯾﮏ ﺟﺎ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ می‌کند. آﺩﻡ آﮔﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﮔﺎﻩ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ می‌کند، ﺍﻣﺎ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﺍﻭ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ نمی‌شود. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﺮﻁ ﺍﺻﻠﻰ ﻫﻢ ﺗﻘﻮﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﺮﮔﺮﺩد.

انتهای پیام/ 121