ثبت جهانی قلعه الموت، پایان راه نیست، آغاز ماجراست
به گزارش خبرنگار دفاعپرس از قزوین، الموت دیگر فقط یک نام در شناسنامه تاریخی قزوین نیست؛ حالا یک فرصت بزرگ اقتصادی است که اگر درست مدیریت شود، میتواند گردشگری استان را از یک ظرفیت بالقوه به یک صنعت درآمدزا تبدیل کند. سفر وزیر میراث فرهنگی به قزوین و حضور در منطقه الموت، بار دیگر این پرسش را پیش روی مدیران استان گذاشت که قزوین چه زمانی قرار است از ظرفیت جهانی الموت سهم واقعی خود را از اقتصاد گردشگری به دست آورد؟
جهانیشدن پایان راه نیست؛ تازه شروع ماجراست
ثبت جهانی الموت در فهرست میراث جهانی یونسکو، یک اعتبار فرهنگی مهم برای قزوین است، اما ارزش واقعی این اتفاق زمانی آشکار میشود که این عنوان جهانی به افزایش ماندگاری گردشگر، ایجاد کسبوکارهای محلی، رونق اقامتگاهها، توسعه صنایعدستی، افزایش سرمایهگذاری و ایجاد اشتغال منجر شود.
مشکل بسیاری از مقاصد گردشگری ایران همینجاست؛ اثر تاریخی به ثبت جهانی میرسد، اما زیرساختهای اطراف آن با سرعت لازم توسعه پیدا نمیکند. نتیجه آنکه گردشگر میآید، بازدید میکند و میرود؛ بدون آنکه سهم قابلتوجهی از هزینه سفر خود را در اقتصاد محلی باقی بگذارد.
الموت نباید به مقصدی برای یک بازدید چندساعته تبدیل شود. این منطقه ظرفیت آن را دارد که گردشگر را برای چند روز در خود نگه دارد؛ اما رسیدن به چنین نقطهای نیازمند شبکهای از اقامتگاههای بومگردی استاندارد، هتل، رستوران، مراکز خدماتی، مسیرهای دسترسی مناسب، حملونقل گردشگری و زیرساختهای ارتباطی است.
قزوین اگر زیرساخت نسازد، گردشگر فقط عبور میکند
اظهارات وزیر میراث فرهنگی را میتوان یک هشدار جدی برای مدیریت استان نیز دانست. وقتی عالیترین مقام وزارتخانه متولی گردشگری، توسعه پایدار قزوین را به الموت پیوند میدهد، معنای آن روشن است: ظرفیت وجود دارد، اما بدون سرمایهگذاری و زیرساخت، ظرفیت به ثروت تبدیل نمیشود.
امروز رقابت میان مقاصد گردشگری فقط بر سر داشتن قلعه، طبیعت یا تاریخ نیست. کشورها و حتی استانها بر سر «تجربه گردشگر» رقابت میکنند. گردشگر باید بتواند به مقصد برسد، اقامت کند، غذا بخورد، خرید کند، از خدمات باکیفیت استفاده کند و با خاطرهای متفاوت بازگردد. الموت از نظر جاذبه چیزی کم ندارد؛ چالش اصلی، ساختن زنجیره اقتصادی پیرامون این جاذبه است.
ثروتی که باید سهم مردم الموت هم باشد
نکته مهم دیگر در توسعه گردشگری الموت، سهم مردم محلی از این رونق است. اگر گردشگری قرار است موتور توسعه منطقه باشد، نخستین بهرهبرداران آن باید ساکنان همان منطقه باشند.
راهاندازی اقامتگاههای بومگردی توسط مردم محلی، توسعه صنایعدستی، فروش محصولات روستایی، ایجاد مشاغل خدماتی و شکلگیری کسبوکارهای کوچک میتواند درآمد گردشگری را مستقیماً وارد اقتصاد خانوارهای منطقه کند. در چنین مدلی، مردم فقط تماشاگر توسعه نیستند؛ بلکه صاحبان اصلی آن خواهند بود.
آزمون بزرگ مدیریت قزوین
اکنون توپ در زمین مدیریت استان است. ثبت جهانی الموت و سخنان وزیر میراث فرهنگی، فرصت مهمی ایجاد کرده است؛ اما تاریخ نشان داده که فرصتها اگر به برنامه اجرایی تبدیل نشوند، خیلی زود به تیترهای آرشیوی تبدیل خواهند شد.
الموت امروز بیش از هر چیز به یک نقشه راه نیاز دارد؛ نقشهای که مشخص کند طی چند سال آینده چه میزان هتل و اقامتگاه ساخته میشود، چه سرمایهگذاریهایی باید جذب شود، مسیرهای دسترسی چگونه ارتقا پیدا میکنند و مردم منطقه دقیقاً چه سهمی از اقتصاد گردشگری خواهند داشت.
الموت جهانی شده است؛ حالا نوبت قزوین است که جهانیشدن این میراث را به توسعه واقعی، اشتغال پایدار و رونق اقتصادی تبدیل کند. اینجا دیگر مسئله فقط حفاظت از یک قلعه تاریخی نیست؛ مسئله، ساختن آینده اقتصادی منطقهای است که میتواند یکی از مهمترین برندهای گردشگری ایران باشد.
خبرنگار: جعفر حسینی
انتهای پیام/
