ماجرای اراده و شکست محدودیتها؛ درس آموخته جانباز ویلچری به فرزندش
به گزارش خبرنگار حماسه و جهاد دفاعپرس، در میان هزاران دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف، روایتهایی هست که فراتر از فرمولها و معادلات، بوی ایثار و فداکاری میدهد. «سیدحسن موسویبندرآبادی»، دانشجوی مقطع دکترای مهندسی برق (گرایش الکترونیک) و فرزند جانباز ۷۰ درصد، نمونهای از تلفیق تلاش فردی و میراث خانوادهای است که در مسیر امنیت کشور بهای سنگینی پرداختهاند.
جانبازی پدر در دهم دیماه ۱۳۹۰
پدر این دانشجوی نخبه، از رزمندگان دوران دفاع مقدس است، اما جانبازی او مربوط به سالها پس از جنگ تحمیلی میشود. وی در دهم دیماه ۱۳۹۰ و در جریان یک درگیری شدید حال خدمت در فراجا، از ناحیه نخاع به شدت مجروح شد. در آن حادثه، دو تن از همرزمان او به شهادت رسیدند و یک نفر دیگر نیز جانباز شد.
موسویبندرآبادی درباره وضعیت پدرش گفت: «ایشان دچار قطع نخاع در ناحیه کمری شدند که متأسفانه باعث شد در مقایسه با سایر جانبازان، دردهای بیشتری را تحمل کنند. با این حال، پدرم هرگز تسلیم نشد و با وجود استفاده از ویلچر، زندگی عادی خود را ادامه داد و حتی به طور مرتب ورزش میکند. ایشان تا سال ۱۴۰۰ در همان تشکیلات، در بخش اداری فعال بودند و پس از بازنشستگی نیز همچنان به فعالیتهای خود ادامه میدهند.»
رتبه ۱۰ کنکور بدون اتکا به سهمیه
یکی از بخشهای قابل توجه این گفتوگو، نگاه صادقانه این دانشجوی دکتری به موضوع سهمیه ایثارگران است. او گفت تا سن ۱۶ یا ۱۷ سالگی از جزئیات این مزایا اطلاع دقیقی نداشته و پدرش نیز ترجیح میداده او مستقل از سهمیهها مسیرش را طی کند: «حتی در نزدیکی کنکور، اگرچه از اطرافیان چیزهایی میشنیدم، اما همچنان نسبت به میزان تأثیر سهمیه در رتبهبندی بیاطلاع بودم. در نهایت، در چارچوب قانونی، تصمیم گرفته شد در دفترچه انتخاب رشته از سهمیه ایثارگران استفاده شود.»
نتیجه این مسیر، رتبه ۱۰ کشوری در رشته ریاضی و رتبه اول در سهمیه ایثارگران در کنکور سال ۱۳۹۶ بود. او با اطمینان گفت: «تفاوت چندانی بین این دو رتبه نبود و حتی اگر از سهمیه استفاده نمیکردم، با رتبه ۱۰ کشوری و منطقه ۲، باز هم در دانشگاههای برتر پذیرفته میشدم.»
وی در پاسخ به این پرسش که آیا سهمیه باعث تضعیف جایگاه علمی افراد میشود، گفت: «سهمیه میتواند یک مکمل خوب در کنار تلاش فردی باشد، اما به تنهایی سود چندانی ندارد. کسانی که با سهمیه در دانشگاههای برتر پذیرفته شدهاند، قطعاً تلاشی کردهاند؛ زیرا بدون تلاش، امکان ادامه تحصیل و موفقیت در محیطهای سخت دانشگاهی وجود ندارد. سهمیه یک دلگرمی و حمایت است، نه جایگزینی برای تلاش.»
از گردان ابوذر تا آزمایشگاه پیشرفته؛ روایت پسری که ویلچر پدر را الگو کرد
تأثیر شخصیت پدر، تنها به مسیر تحصیلی محدود نشده است. این دانشجوی دکتری، پدرش را چنین توصیف کرد: «ایشان شخصیتی بسیار منظم، دقیق و دارای ایدهآلگرایی مثبت هستند. حتی پیش از حادثه جانبازی نیز چنین بودند و پس از آن، در سن ۴۵ سالگی با قطع نخاع، دوباره به زندگی بازگشتند. دیدن اینکه ایشان با ویلچر، زندگی منظمی دارند، ورزش میکنند و تمام امورات زندگیشان را پیش میبرند، برای من یک الگوی بیبدیل بود.»
او در کنار پدر، از نقش مادرش نیز با احترام یاد کرد: «نقش مادرم در این مسیر، نقش یک مکمل حیاتی بود. ایشان پرستاری دلسوز و توانمند بودند و هرگز در برابر سختیها کم نیاوردند. در حالی که شاید برخی در شرایط مشابه از مسئولیتها شانه خالی کنند، ایشان پس از جانبازی پدرم، با دقت و تعهد بیشتری به وظایف خود عمل کردند.»
مهاجرت؛ نه در قاموس یک فرزند ایثارگر
در دانشگاه صنعتی شریف که بسیاری از فارغالتحصیلان آن راهی مهاجرت میشوند، این دانشجوی دکتری دیدگاه متفاوتی دارد: «من مهاجرت را لزوماً امری بد نمیدانم؛ بسیاری از دوستانم به دلایل منطقی مهاجرت کردهاند و من به تصمیم آنها احترام میگذارم. اما رویکرد من متفاوت است؛ من ترجیح میدهم در محیط علمی کشور بمانم و برای ارتقای آن تلاش کنم. اولویت من خدمت به کشور و حضور در کنار خانوادهام است که برایم ارزشی بیش از پیشرفتهای شغلی یا علمی در خارج از کشور دارد.»
وی با اشاره به ظرفیتهای علمی داخل کشور گفت: «تجهیزات بسیار خوبی فراهم شده و کارهای علمی ارزشمندی در کشور انجام میشود که حتی برخی از آنها رسانهای نشدهاند. اگر روزی احساس کنم محدودیت شدیدی در تحصیل یا پژوهش من ایجاد شده، شاید به صورت موقت برای یادگیری به خارج بروم، اما هرگز مهاجرت دائمی را انتخاب نمیکنم.»
ازدواج در شرایط سخت؛ همراهی که انتخاب شد
این دانشجوی نخبه، بخشی از موفقیت خود را مدیون همراهی همسرش دانست: «همسرم فارغالتحصیل رشته مهندسی کامپیوتر از دانشگاه یزد است و اخیراً در کنکور کارشناسی ارشد شرکت کرده است. یکی از بزرگترین نعمتهای زندگیام، درک و همراهی اوست؛ بهویژه اینکه با وجود دشواریهای زندگی در خوابگاه متأهلها و محدودیتهای مالی دوران دانشجویی، با روی گشاده و صبوری این شرایط را پذیرفت.»
در آزمایشگاه پیشرفته دانشگاه؛ جایی که تمام وقت میگذرد
او در پاسخ به پرسشی درباره فعالیتهای کنونی خود گفت: «در یک آزمایشگاه بسیار پیشرفته و تخصصی در دانشگاه مشغول به فعالیت هستم. به دلیل ماهیت حساس این آزمایشگاه، تمام وقتم را به آن اختصاص دادهام و درآمدی نیز از همین طریق کسب میکنم.»
انتهای پیام/ 119
