فاطمه زهرا (س)؛ معیار سنجش وفاداری به عدالت و حقیقت
گروه استانهای دفاعپرس- «سید حسین ناصری شکیب» پیشکسوت دفاع مقدس؛ مبارزه خالصانه، شجاعانه و مظلومانه حضرت فاطمه زهرا (س) در برابر انحرافات سیاسی پس از رحلت پیامبر اکرم (ص)، از برجستهترین میراثهای اعتقادی و سیاسی تشیع است. ایشان از نخستین شخصیتهایی بودند که با صراحت در برابر تحولات آن روزگار ایستادند و برای دفاع از ولایت و بازگشت جامعه به مسیر اصیل خود، هزینهای سنگین پرداختند؛ مقاومتی که اگر به نتیجه میرسید، بیتردید مسیر تاریخ اسلام میتوانست متفاوت باشد.

اما فارغ از داوری درباره تحولات آن روزگار، پرسشی که امروز شایسته است از خود بپرسیم این است ما که مدعی محبت حضرت زهرا (س) و ولایت امیرالمؤمنین علی (ع) هستیم، تا چه اندازه به آرمانها و منش سیاسی و اخلاقی آنان وفاداریم؟
خطبه فدکیه حضرت زهرا (س)، فراتر از یک دادخواهی تاریخی، حاوی آموزههای مهمی درباره عدالت، امامت و مسئولیت اجتماعی است. آن حضرت در تبیین فلسفه احکام الهی میفرمایند: «وَالْعَدْلَ تَنْسِیقاً لِلْقُلُوبِ، وَطَاعَتَنَا نِظَاماً لِلْمِلَّةِ، وَإِمَامَتَنَا أَمَاناً مِنَ الْفُرْقَةِ، وَالْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ مَصْلَحَةً لِلْعَامَّةِ.»
یعنی خداوند عدالت را مایه انسجام دلها، اطاعت از اهلبیت را عامل انتظام جامعه، امامت آنان را موجب ایمنی از تفرقه و امر به معروف را مایه صلاح عمومی قرار داده است.
این بیان نشان میدهد که در منطق فاطمی، دینداری از عدالت و مسئولیت اجتماعی جدا نیست. از همین منظر، ایستادگی حضرت زهرا (س) را باید دفاعی آگاهانه از حقیقت و مسئولیت در برابر تحولات جامعه اسلامی دانست.
بیتردید برپایی خیمهها و موکبها و برگزاری مراسم سوگواری اهلبیت (ع)، از جلوههای ارزشمند ارادت مردم به خاندان پیامبر (ص) است؛ اما شایسته است همواره مراقب باشیم که این سرمایه معنوی، در چارچوب منافع محدود جناحی و سیاسی تعریف نشود و جایگاه والای اهلبیت (ع) فراتر از اختلافات و رقابتهای سیاسی باقی بماند.
همچنین بهرهگیری از منابع عمومی برای برگزاری مناسک مذهبی، مستلزم رعایت مصالح عمومی و شفافیت و پاسخگویی است. نباید چنین تصوری شکل بگیرد که صرف برگزاری مراسم مذهبی یا اظهار ارادت به اهلبیت (ع)، میتواند معیار حقانیت ما یا عاملی برای کاستن از ضرورت نقد و نظارت باشد.
نمیتوان از یکسو بر مظلومیت حضرت زهرا (س) اشک ریخت و از سوی دیگر، در برابر بیعدالتی و تضییع حقوق مردم، رضایت داشت.
این همان حلقه پیوند میان تاریخ و امروز ماست؛ میان اعتراض و حقطلبی حضرت زهرا (س) و مسئولیت اخلاقی و اجتماعی کسانی که امروز خود را پیرو ایشان میدانند.
وفاداری به فاطمه (س)، صرفاً در برگزاری مراسم و اظهار ارادت خلاصه نمیشود؛ بلکه در پایبندی به حق، عدالتخواهی و شجاعت در دفاع از حقیقت نیز معنا پیدا میکند.
بزرگداشت واقعی آن بانوی بزرگ، در کنار حفظ شعائر و آیینهای ارادت، مستلزم پاسداشت پیام و آرمانهای ایشان نیز هست.
شاید امروز بیش از هر زمان دیگری شایسته باشد از خود بپرسیم ما تا چه اندازه به راه و آرمان فاطمه (س) نزدیکیم؟
انتهای پیام/
