عقبگرد نیروی دریایی ارتش تروریستی آمریکا به نظریات «آلفرد ماهان»
به گزارش خبرنگار بینالملل دفاعپرس، نیروی دریایی آمریکا در حال بازگرداندن یکی از قدیمیترین و در عین حال بحثبرانگیزترین مفاهیم جنگ دریایی است؛ «نبردناو» یا همان کشتی جنگی سنگین که زمانی نماد قدرت دریایی آمریکا محسوب میشد.
بر اساس این گزارش، واشنگتن تصمیم گرفته نسل جدیدی از نبردناوهای عظیمالجثه را با فناوریهای مدرن و پیشران هستهای وارد خدمت کند؛ پروژهای که با عنوان کلاس «ترامپ» شناخته میشود.
ماجرای به خدمت گرفتن این نبردناوهای عظیمالجثه از دسامبر گذشته آغاز شد؛ زمانی که «دونالد ترامپ» اعلام کرد نیروی دریایی آمریکا قصد دارد کلاس جدیدی از شناورهای رزمی با وزن ۳۰ تا ۴۰ هزار تن بسازد. این تصمیم در عمل احیای مفهوم نبردناو بود؛ مفهومی که پس از خروج نبردناوهای کلاس «آیووا» از خدمت، تقریباً کنار گذاشته شده بود.
اعلام این پروژه واکنشهای متفاوتی در محافل نظامی و رسانهای آمریکا به همراه داشت. بسیاری از تحلیلگران، طرح مذکور را بسیار پرهزینه و حتی غیرضروری توصیف کردند. منتقدان معتقد بودند عصر نبردناوهای سنگین به پایان رسیده و امروزه موشکهای دوربرد، زیردریاییها و پهپادها نقش تعیینکنندهتری در جنگهای دریایی دارند. با این حال، طرفداران این پروژه میگویند آمریکا در حال بازگشت به نظریات «آلفرد ماهان» نظریهپرداز مشهور قدرت دریایی است؛ کسی که معتقد بود پیروزی در دریا تنها از طریق ناوگان بزرگ، پرقدرت و پرتعداد ممکن خواهد بود.
در ادامه گزارش آمده که ایده ساخت چنین شناورهایی در واقع موضوع تازهای نیست و نیروی دریایی آمریکا سالهاست بر روی آن مطالعه میکند. «بن رینولدز» معاون وزیر نیروی دریایی آمریکا در امور بودجه، چندی پیش گفته بود واشنگتن مدتهاست به دنبال طراحی یک شناور رزمی سطحی بسیار بزرگتر و قدرتمندتر از ناوشکنهای فعلی است.
بر اساس توضیحات نیروی دریایی آمریکا، نبردناوهای جدید قرار است مجموعهای از مأموریتهای کلیدی را انجام دهند؛ از دفاع هوایی و موشکی یک ناوگروه هواپیمابر گرفته تا فرماندهی عملیات ناوگان، جنگ ضدزیردریایی، نبرد سطحی و حتی اجرای حملات راهبردی با موشکهای هایپرسونیک دوربرد.
یکی از مهمترین ابهامها درباره این پروژه، نوع پیشران آن بود. در ماه ژانویه، دریاسالار «داریل کادل» رئیس ستاد نیروی دریایی آمریکا گفته بود احتمالاً برای تسریع در ساخت نخستین شناور، از راکتور هستهای استفاده نخواهد شد. اما اکنون مشخص شده تصمیم نهایی تغییر کرده است.
نیروی دریایی آمریکا در تازهترین برنامه ۳۰ ساله توسعه ناوگان خود اعلام کرده که نبردناوهای کلاس ترامپ به پیشران هستهای مجهز خواهند شد و تا سال ۲۰۵۶ تعداد ۱۵ فروند از آنها ساخته میشود. البته این عدد کمتر از وعده اولیه ترامپ است که از ساخت ۲۵ فروند سخن گفته بود.
ارتش آمریکا دلیل انتخاب پیشران هستهای را نیاز به برد عملیاتی بالا، ماندگاری طولانی در دریا و تأمین انرژی مورد نیاز سامانههای پیشرفته تسلیحاتی عنوان کرده است. به گفته فرماندهان نیروی دریایی، این شناورها قرار نیست جایگزین ناوشکنها شوند، بلکه نقش آنها ایجاد یک مرکز فرماندهی قدرتمند و سکوی حمل آتش سنگین در میدان نبرد خواهد بود.
دریاسالار «کادل» در جلسه استماع کنگره جزئیات بیشتری ارائه کرده و گفته بخش مهمی از فناوریهای این نبردناو، از ناوهای هواپیمابر کلاس «فورد» گرفته شده است. مهمترین بخش آن نیز راکتور هستهای A۱B است؛ همان سامانهای که روی جدیدترین ناوهای هواپیمابر آمریکا نصب شده است.
به گفته او، استفاده از این راکتور به شناور اجازه میدهد در اقیانوس آرام - که سه برابر اقیانوس اطلس وسعت دارد - مدت طولانیتری بدون نیاز به سوختگیری فعالیت کند. این موضوع بهویژه در رقابت فزاینده آمریکا و چین در منطقه هند-آرام اهمیت زیادی دارد.
از نظر تسلیحاتی نیز یکی از سنگینترین شناورهای رزمی جهان خواهد بود. بر اساس اطلاعات منتشرشده، این نبردناو به رادار پیشرفته SPY-۶ مجهز میشود و ۱۲۸ سلول پرتاب عمودی Mk۴۱ خواهد داشت؛ سامانهای که امکان شلیک انواع موشکهای پدافندی، موشکهای کروز تاماهاوک و حتی موشکهای هستهای دریایی آینده آمریکا را فراهم میکند.
علاوه بر این، موشکهای هایپرسونیک، توپ الکترومغناطیسی و سلاحهای لیزری نیز بخشی از تجهیزات این شناور خواهند بود. در چنین ترکیبی، حتی توپهای ۱۲۷ میلیمتری سنتی کشتی تقریباً به حاشیه رانده شدهاند.
در آخر، هزینه پروژه وارد خدمت کردن نسل جدیدی از نبردناوهای عظیمالجثه نیز بسیار سنگین است. نیروی دریایی آمریکا پیشبینی کرده ساخت نخستین فروند از این کلاس از سال ۲۰۲۸ آغاز شود و حدود ۱۷ میلیارد دلار هزینه داشته باشد. دومین شناور نیز ۱۳ میلیارد دلار و سومین واحد حدود ۱۱.۵ میلیارد دلار خرج خواهد داشت.
انتهای پیام/ ۱۳۴
